1Dawidowi doniesiono: Filistyni walczą właśnie z Keilą i plądrują tamtejsze klepiska!
2Dawid pytał zatem PANA: Czy mam wyruszyć i uderzyć na tych Filistynów? A PAN odpowiedział: Tak, uderz na Filistynów i wybaw Keilę.
3Ludzie jednak zgromadzeni wokół Dawida zaoponowali: Już tu, na obszarze Judy, jesteśmy pełni obaw, a co dopiero, gdy wyruszymy do Keili przeciw szeregom filistyńskim!
4Dawid zatem raz jeszcze pytał PANA i PAN potwierdził: Tak, wyrusz do Keili, gdyż Ja wydam Filistynów w twoje ręce.
5Dawid wyruszył więc ze swoimi ludźmi do Keili, podjął walkę z Filistynami, uprowadził ich stada i zadał im poważną klęskę. W ten sposób przyniósł mieszkańcom Keili wybawienie.
6Ponieważ Abiatar, syn Achimeleka, zbiegł wcześniej do Dawida, udał się on z nim do Keili, zabierając ze sobą efod.
7Tymczasem gdy Saulowi doniesiono, że Dawid przybył do Keili, pomyślał sobie: Bóg wydał go w moje ręce! Bo wchodząc do miasta, sam zaryglował się w obrębie jego bram.
8I Saul zmobilizował całe swoje wojsko, aby wyruszyć do Keili i okrążyć Dawida z jego ludźmi.
9Dawid jednak dowiedział się, że Saul knuje przeciw niemu coś niegodziwego, i powiedział do kapłana Abiatara: Przynieś, proszę, efod.
10Następnie poprosił: PANIE, Boże Izraela! Twój sługa dokładnie usłyszał, że Saul chce przybyć do Keili, aby zburzyć to miasto ze względu na mnie.
11Czy władze Keili wydadzą mnie w jego ręce? Czy Saul przybędzie tu, jak to słyszał twój sługa? PANIE, Boże Izraela, daj, proszę, znać swojemu słudze! I PAN odpowiedział: Przybędzie.
12Dawid pytał zatem dalej: Czy władze Keili wydadzą mnie i moich ludzi w ręce Saula? A PAN odpowiedział: Wydadzą.
13Dawid zebrał więc swoich ludzi, około sześciuset mężczyzn, i opuścił Keilę. Potem zaczął przemieszczać się z nimi z miejsca na miejsce. A kiedy Saulowi doniesiono, że Dawid umknął z Keili, odstąpił od planów najechania miasta.
14Dawid zaś chronił się na pustyni, w trudno dostępnych miejscach, między innymi w górzystych okolicach pustyni Zyf. Saul poszukiwał go nieprzerwanie, ale Bóg nie wydał go w jego ręce.
15Niemniej Dawid miał się na baczności, w tym czasie bowiem, gdy przebywał na pustyni Zyf, w Chorszy, Saul wyprawił się, by go zabić.
16Wówczas Jonatan, syn Saula, powstał i wybrał się do Dawida do Chorszy, gdzie wskazując na Boga, dodawał mu otuchy.
17Nie bój się! — przekonywał. — Nie dosięgnie cię ręka mego ojca Saula. Ty będziesz królował nad Izraelem, a ja będę drugim po tobie. Mój ojciec Saul też o tym wie.
18I zawarli obaj przymierze przed PANEM, po czym Dawid pozostał w Chorszy, a Jonatan wrócił do domu.
19Niektórzy Zifici jednak wybrali się do Saula do Gibei i donieśli: Dawid ukrywa się w naszych okolicach, w trudno dostępnych miejscach w Chorszy, na wzgórzach Chakila, na południe od Jeszimonu.
20Teraz więc, królu, jeśli tylko chcesz, przybądź tam, a my zadbamy o to, aby wpadł w twoje ręce.
21Niech sam PAN wam błogosławi — odpowiedział król — że zlitowaliście się nade mną.
22Idźcie teraz i ustalcie coś więcej, dowiedzcie się dokładnie, gdzie przebywa, którędy się przemieszcza i z kim się spotyka, bo powiedziano mi, że jest bardzo przebiegły!
23Wyśledźcie więc wszystkie jego przejścia i ścieżki, po czym wróćcie do mnie z czymś jeszcze pewniejszym, a wyruszę z wami. Jeśli się okaże, że jest w okolicach, o których mówicie, to zacznę go tropić wśród wszystkich rodów Judy.
24Zyfici ruszyli zatem i wrócili do siebie, zanim przybył Saul. Dawid zaś i jego ludzie przebywali na pustyni Maon, na Arabie, na południe od Jeszimonu.
25Dawidowi doniesiono, że Saul tropi go wraz ze swoimi ludźmi. Na wieść o tym Dawid skierował się ku skale i pozostawał na pustyni Maon. Saul usłyszał o tym i ruszył tam za nim w pościg.
26W trakcie tej wyprawy było już tak, że Saul szedł po jednej stronie góry, a Dawid ze swoimi ludźmi po drugiej stronie. A gdy Dawid śpieszył się, by ujść przed Saulem, Saul zaś ze swoim wojskiem okrążał już Dawida i jego ludzi, aby ich pojmać,
27przybył do Saula posłaniec z doniesieniem: Pośpiesz się! Filistyni wdarli się do kraju.
28Saul zatem zaniechał pościgu za Dawidem i wyruszył do walki z Filistynami. Dlatego nazwano to miejsce: Skała Rozstania.