Romans 10— NPD

¹O tak, bracia! Z całego serca pragnę zbawienia Izraela, o co nieustannie modlę się do Boga!

²Muszę bowiem przyznać, że moi rodacy wykazują się wielką gorliwością wobec Najwyższego. Jednak nie jest ona oparta na właściwym poznaniu.

³Nie rozumiejąc bowiem tego, na jakiej podstawie Bóg uznaje ludzi za sprawiedliwych, uparcie trzymają się własnej koncepcji sprawiedliwości, zbudowanej na opacznym rozumieniu roli Prawa Mojżeszowego, w rezultacie czego nie podporządkowują się Bożemu planowi.

⁴Tymczasem Prawo to znalazło swoją doskonałą realizację w Chrystusie, tak aby każdy, kto Jemu zaufa, mógł zostać uznany za sprawiedliwego.

⁵Przecież nawet Mojżesz, pisząc o sprawiedliwości w kontekście Prawa danego Izraelowi, zwracał uwagę na to, że Życie otrzyma tylko ten, kto Prawo to wypełni całkowicie, i to w każdym zakresie.

⁶Tego zaś dokonał jedynie zapowiadany przez Boga Mesjasz – Chrystus!. Dlatego zaszczytu uznania za sprawiedliwego można dostąpić przed Bogiem jedynie przez związanie się z Chrystusem. Nie ma zatem już potrzeby gubienia się w domysłach: Kto zdoła dostać się do Niebios? – jak gdyby Chrystus nie zstąpił właśnie stamtąd, by nas tam do siebie zabrać,

⁷ani: Kto trafi do piekła? – jak gdyby Chrystus nie powstał z martwych, aby nas przed nim uratować.

⁸Zwróćmy raczej uwagę na to, że o sprawiedliwości dostępnej w Chrystusie Pismo mówi: Słowo, które do ciebie kieruję, ma być blisko ciebie, na ustach twoich i w sercu twoim. A zatem chodzi w niej o posłuszeństwo wynikające z zaufania do Bożego Słowa, czyli o głoszoną przez nas Dobrą Wiadomość o ratunku w Chrystusie.

⁹Bo zbawiony będzie każdy, kto szczerze uzna Jezusa za PANA i będzie

¹⁰Za sprawiedliwych zostajemy bowiem uznani wówczas, gdy w szczerości serca całą swą ufność i nadzieję składamy jedynie w Bogu. Publiczne zaś ogłaszanie tej Dobrej Wiadomości prowadzi do ocalenia wielu.

¹¹Pismo przecież wyraźnie mówi, że każdy, kto Jemu zaufa, ten się nie zawiedzie.

¹²To zaś oznacza, że nie ma już żadnej różnicy między Żydem a nie‐Żydem, bo wszyscy mają tego samego PANA, który jest hojny dla każdego, kto z ufnością wzywa Go z głębi serca.

¹³Napisane jest bowiem: każdy, kto w swoim sercu podda się PANU i szczerze zwróci się do Niego, zostanie ocalony.

¹⁴Ale dlaczego mieliby wzywać Tego, któremu nie zaufali? Jakże mieliby zaufać Temu, o którym nie słyszeli? A jak mieliby o Nim usłyszeć, gdyby im nikt nie głosił?

¹⁵A kto miałby im głosić, gdyby nikt nie został posłany? O tym właśnie mówi Pismo: Jak bardzo wyczekiwany jest ten, kto głosi Dobrą Wiadomość.

¹⁶Niestety, nie wszyscy, którym głoszono tę Wspaniałą Bożą Wiadomość, okazali jej posłuszeństwo. Już Izajasz skarżył się na to, mówiąc: PANIE, kto wierzy temu, co od Ciebie słyszy?.

¹⁷Skoro więc posłuszeństwo jest owocem wiary, a ta rodzi się z tego, w co się wsłuchujemy – bo przecież każdy człowiek wierzy w to, czemu poświęca uwagę – to niezwykle ważne jest, abyśmy pilnie wsłuchiwali się w Słowo Chrystusa.

¹⁸Biorąc to wszystko pod uwagę, pytam więc: „Czy lud Izraela nie słyszał Jego Słowa?”. Ależ tak! Doskonale je usłyszał! Przecież ta wieść obiega Ziemię, sięgając jej krańców.

¹⁹A może Izrael, słysząc tę wiadomość, wcale jej nie pojął? Wręcz przeciwnie! Bóg już przez Mojżesza zapowiedział: Ja wywołam w nich zazdrość z powodu tych, którzy nie są moim ludem; wzbudzę w nich gniew na naród bezrozumny.

²⁰A przez Izajasza tak to jeszcze skomentował: Dałem się znaleźć tym, którzy mnie nie szukali; objawiłem się tym, którzy o mnie nawet nie pytali.

²¹O Izraelu zaś tak powiedział: Całymi dniami wyciągałem ręce do mego ludu, lecz oni nieustannie buntowali się przeciwko mnie.