John 3— NPD

¹W tamtym czasie pomiędzy faryzeuszami znany był pewien człowiek o imieniu Nikodem. Zajmował on wysoką pozycję wśród żydowskich przywódców.

²Pewnej nocy przyszedł on do Jezusa i rzekł: — Rabbi, to oczywiste, że jesteś nauczycielem, który przybył do nas od Boga. Nikt bowiem nie mógłby czynić znaków, jakie Ty czynisz, gdyby Bóg nie był z nim.

³Jezus zaś, rozumiejąc pytanie, z jakim w sercu przyszedł ten człowiek, tak mu odparł: — Posłuchaj uważnie, gdyż powiem ci coś bardzo ważnego. Żaden człowiek – o ile nie narodził się powtórnie – nie ma najmniejszej szansy na zobaczenie Królestwa Bożego.

⁴Wówczas skonsternowany Nikodem zapytał: — Jakże ktoś, będąc starcem, mógłby powtórnie się narodzić? Przecież nie może wejść do łona swej matki, by narodzić się po raz drugi.

⁵A Jezus na to: — Widzę, że niczego nie rozumiesz. Posłuchaj więc raz jeszcze: żaden człowiek zrodzony fizycznie, lecz nienarodzony duchowo, nie może wejść do Bożego Królestwa.

⁶Samo fizyczne narodzenie nie wystarcza. To bowiem, co rodzi się z natury ludzkiej, pozostaje ludzką naturą i niczym więcej. Ja natomiast mówię ci, że warunkiem koniecznym wejścia do Królestwa Bożego jest narodzenie się z Bożego Ducha.

⁷Nie dziw się więc temu, co mówię, że każdy potrzebuje narodzić się z Boga,

⁸którego Duch – niczym Tchnienie, z jakim Najwyższy posyła swoje Słowo – przypomina w działaniu wiatr. Nie możesz Go ujrzeć, choć z łatwością rozpoznajesz Jego obecność. Podobnie jak słyszy się głos wiatru, który przybywa nie wiadomo skąd i zmierza w nieznanym kierunku, tak samo jest z Bożym Duchem. Nikt nie wie, kiedy i w jaki sposób składa On nasienie Bożego Słowa w sercu człowieka. To właśnie najpierw musi dokonać się w człowieku, zanim zostanie on zrodzony z Bożego Ducha.

⁹Wtedy Nikodem spytał: — A w jaki sposób może się to stać?

¹⁰Jezus tak mu odrzekł: — O, Nikodemie, Nikodemie! Jak możesz być nauczycielem Izraela, nie rozumiejąc spraw tak podstawowych?

¹¹Rozważ dokładnie, co powiedziałem, gdyż ma to wielkie znaczenie. Każdy ma prawo wypowiadać się tylko w tych sprawach, które zna osobiście, i świadczyć o tym, co osobiście widział. Ja również stosuję się do tej zasady, jednak wy nie przyjmujecie mojego świadectwa.

¹²Jeśli zaś nie ufacie mi w sprawach ziemskich, to w jaki sposób mielibyście mi zaufać, gdy będę mówił o sprawach niebiańskich?

¹³Przecież nikt z was nie był w Niebiosach. Tam byłem tylko ja, zanim zstąpiłem do was.

¹⁴A jak Mojżesz na pustyni wywyższył węża miedzianego, tak samo potrzeba, abym ja, Syn człowieczy, został wywyższony,

¹⁵aby każdy, kto we mnie złoży swoją ufność, otrzymał udział w odwiecznym i nieskończonym Życiu.

¹⁶[Tak właśnie Jezus uświadomił Nikodemowi, że ] Bóg tylko w jeden sposób okazał światu swoje zmiłowanie – wydając swego Jedynego Prawowitego Syna

¹⁷Bóg bowiem – w osobie Syna – przyszedł na ten świat nie po to, by świat potępić, lecz aby w Chrystusie dać światu ratunek od wiecznej zagłady.

¹⁸Kto trwa w zaufaniu do Syna, nie zostanie potępiony, lecz kto nie ufa Jego Słowu, sam wydaje na siebie wyrok potępienia, ponieważ swoją postawą pokazuje, że nie zaufał Jedynemu Prawowitemu Synowi Bożemu.

¹⁹A Sąd Boży dokonuje się już – tu i teraz – w następujący sposób: Światłość przyszła na świat, jednak wielu pokazało, że umiłowali ciemność. Należą do nich ci, którzy nie chcą porzucić zła i ciągle w nim trwają, co jest widoczne w ich czynach.

²⁰Każdy bowiem, kto trwa w grzechu, w niezbity sposób pokazuje, iż w głębi swego serca nienawidzi Światłości. Taki człowiek nie garnie się do Światłości, aby nie okazało się, czym w rzeczywistości jest to, co robi.

²¹Lecz ten, kto podporządkowuje się nakazom Prawdy ujawnionej w Chrystusie, lgnie do Jego Światłości, aby w blasku Jego Słowa potwierdziło się, że to, co czyni, jest wolą Boga.

²²Po tym spotkaniu Jezus ze swymi uczniami udał się do ziemi judzkiej. Tam przebywał z nimi, zanurzając ich w Słowo Boże i Ducha.

²³W tym samym czasie w Ainon, w pobliżu Salim, Jan zwany Chrzcicielem zanurzał Żydów w wodę, gdyż tam była ona wystarczająco głęboka. Nadal wiele osób przychodziło do niego, by poddać się temu rytuałowi.

²⁴Działo się to bowiem, zanim Jan został uwięziony.

²⁵Pewnego dnia pomiędzy uczniami Jana a jakimś przybyszem z Judei wywiązał się spór o to, czy praktykowany przez nich chrzest może oczyścić człowieka z grzechów.

²⁶Po tej dyskusji uczniowie Jana przyszli do niego i powiedzieli: — Rabbi, Ten, który był u ciebie za Jordanem i o którym złożyłeś świadectwo, działa teraz w Judei i wszyscy idą do Niego, aby tam dać się ochrzcić!

²⁷Na to Jan tak im odrzekł: — Nikt nie może, w sposób prawowity, wziąć sobie czegokolwiek, co nie byłoby mu dane z Niebios!

²⁸Sami jesteście mi świadkami, że powiedziałem, iż nie jestem Mesjaszem, lecz jedynie posłańcem, który miał Go zapowiedzieć.

²⁹Prawdziwym Oblubieńcem jest Ten, na kogo czeka oblubienica. Każdy zaś, kto jest przyjacielem Oblubieńca, cieszy się, gdy słyszy Jego głos. Tym, co powiedzieliście, sprawiliście mi prawdziwą radość!

³⁰Jego chwała bowiem ma teraz wzrastać, ja zaś mam się umniejszać.

³¹On przyszedł od Boga i dlatego przewyższa nas wszystkich. Ja pochodzę z ziemskiego prochu i dlatego nauczam was w ziemski sposób. On zaś pochodzi z Niebios i dlatego góruje nad wszystkimi.

³²On świadczy o tym, co widział i co słyszał, lecz wielu nie przyjmuje Jego świadectwa.

³³Kto jednak przyjmuje Jego świadectwo, ten wyraźnie potwierdza, że Bóg jest wiarygodny.

³⁴On zaś, będąc posłanym przez Boga, głosi Słowo Przedwiecznego, gdyż ma w sobie Jego Ducha, i to bez żadnych ograniczeń.

³⁵Ojciec miłuje Syna i wszystkich, których On prowadzi swoją ręką.

³⁶Zatem każdy, kto trwa w ufności do Syna, ma w Nim odwieczne i nieskończone Boże Życie; kto zaś nie poddał się Synowi, nie ma możliwości doświadczenia tego Życia, gdyż nadal pozostaje w sferze objętej Bożym gniewem.