1Mam też ostrzeżenie dla tych spośród was, którzy w posiadanych bogactwach pokładają swą ufność i nadzieję! Przygotujcie się na to, że we łzach rozpaczy będziecie znosić udręki, które nadciągają już ku wam.
2Musicie bowiem wiedzieć, że w obliczu PANA ziemskie bogactwa nie mają żadnego znaczenia. Zniszczeją one tak samo jak ubrania jedzone przez mole.
3A jeśli gromadzicie majątki w nieprawy sposób, staną się one dla was niczym rak, który was zniszczy. To one w Dniu Sądu będą świadczyć przeciwko wam i sprawią, że pochłonie was wieczny ogień. Czy to właśnie ma być „skarbem”, który powinniście gromadzić sobie na Dzień Ostateczny?!
4Przecież zapłata tych, których kosztem budujecie bogactwa, nie regulując swych zobowiązań, już teraz głośno krzyczy do Boga! Wołania tych, którzy dla was pracowali, dotarły już do uszu PANA Zastępów.
5Pławicie się w ziemskich luksusach i dogadzacie swym pożądaniom, nie rozumiejąc wcale, że w ten sposób tuczycie swe serca na Dzień Wiekuistej Rzezi!
6Pamiętajcie, że gnębiąc i poniewierając prawych, którzy nie mają sił stawiać wam oporu, sami na siebie wydajecie wyrok potępienia.
7Opamiętajcie się zatem, bracia i siostry w wierze, i oczekując powtórnego przyjścia PANA, stańcie się wielkoduszni! Wyczekujcie Go jak rolnik upragnionego plonu ziemi! Podobnie do gospodarza, który cierpliwie wygląda deszczu zarówno późnego, jak i wczesnego,
8wy również cierpliwie trwajcie w nadziei, umacniając przy tym swoje serca, gdyż spotkanie z PANEM jest już bliskie!
9I nie narzekajcie, bracia i siostry, wzajemnie na siebie, gdyż czyniąc coś takiego, sami byście się prosili o znacznie ostrzejszy osąd, podczas gdy Sędzia stoi już u bram!
10Za przykład cierpliwego znoszenia zła, które was spotyka, bracia i siostry, weźcie sobie proroków, jacy przemawiali w imieniu PANA.
11Tylko ci z nich, którzy wytrwali, doświadczyli wiecznej szczęśliwości! Przypomnijcie sobie także o wytrwałości Hioba i nagrodzie, jaką na końcu otrzymał od PANA. PAN bowiem jest bardzo łaskawy i pełen miłosierdzia.
12Przede wszystkim jednak, moi bracia i siostry, nie przysięgajcie ani na Niebiosa, ani na Ziemię! Nie składajcie zresztą żadnych dodatkowych przysiąg w celu potwierdzenia swej prawdomówności, lecz niech wasze „tak!” zawsze znaczy „TAK!”, a „nie!” zawsze znaczy „NIE!”, abyście nie podpadli pod Boży Sąd.
13A jeśli ktoś z was cierpi, doświadczając jakiegoś zła – niech się modli; jeśli jest szczęśliwy – niech śpiewa hymny!
14Gdyby zaś ktoś z was osłabł lub mocno podupadł duchowo – niech wezwie zwierzchników społeczności, a ci, z troską – tak znamienną dla charakteru Chrystusowego – niech zadbają o tę osobę i modlą się za nią.
15PAN zaś, widząc ich pełną wiary modlitwę, podniesie cierpiącego, uwalniając od nękających go udręk. Gdyby zaś okazało się, że jego niedomaganie wynika z popełnionego grzechu, niech on zostanie mu wybaczony.
16Dlatego właśnie powinniście być zgodni w ocenie tego, co jest grzechem i modlić się wzajemnie za siebie, abyście mogli zostać uwolnieni od jego wpływu! Wiele bowiem może wskórać żarliwa modlitwa człowieka, który trwa w sprawiedliwości PANA.
17Spójrzcie na Eliasza. Był on człowiekiem podobnym do nas i kiedy usilnie modlił się, by nie padało, ziemia nie otrzymywała deszczu przez trzy lata i sześć miesięcy.
18Potem jednak wzniósł inną modlitwę i deszcz zaraz spadł z nieba, a ziemia wydała plon.
19Bracia i siostry, wyciągnijcie z tego właściwy wniosek – jeśli ktoś z was zboczyłby z drogi Prawdy, a drugi przywiódłby go na nią z powrotem,
20niech wie, iż ten, kto sprowadził występnego brata lub siostrę z błędnej drogi, uratował duszę tej osoby od wiecznej Śmierci, gdyż ich grzechy mogą zostać zakryte jedynie szatą sprawiedliwości Chrystusa.