1Pewnego dnia o trzeciej po południu Piotr i Jan udali się na modlitwę do świątyni.
2Przy wejściu do niej spotkali pewnego człowieka, który nie chodził od urodzenia. Jego rodzina codziennie kładła go przy bramie świątynnej zwanej Piękną, by prosił o jałmużnę.
3Ten, widząc zbliżających się Piotra i Jana, zaczął głośno błagać o wsparcie.
4Apostołowie zatrzymali się przy nim, a Piotr rzekł: — Spójrz na nas!
5Gdy żebrak, licząc na jakiś datek, zwrócił się ku nim,
6Piotr powiedział: — Nie posiadam srebra ani złota, lecz dam ci to, co mam! W imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu mówię ci: Wstań i zacznij chodzić!
7I chwyciwszy żebraka za ręce, pomógł mu wstać. W tym momencie nogi tego człowieka wzmocniły się tak,
8iż stanął pewnie i zaczął chodzić. Razem z Apostołami wszedł na teren świątyni i tam, ciągle chodząc i podskakując, chwalił Boga.
9Wszyscy zgromadzeni widzieli, że poruszał się samodzielnie, wielbiąc przy tym Boga.
10Ludzie, którzy rozpoznawali w nim żebraka spod Bramy Pięknej, wpadali w uniesienie z powodu tego, co się wydarzyło.
11Uzdrowiony zaś ani na krok nie odstępował Piotra i Jana. Kiedy podekscytowani ludzie otoczyli ich tłumnie, co miało miejsce w portyku zwanym Salomonowym,
12Piotr tak przemówił: — Mężowie izraelscy, dlaczego z takim podziwem patrzycie na nas, jakbyśmy własną mocą lub pobożnością sprawili, iż człowiek ten zaczął chodzić?
13To Bóg naszych ojców: Abrahama, Izaaka i Jakuba, chciał tym wydarzeniem zwrócić waszą uwagę na to, iż swoją odwieczną chwałę ujawnił w Synu, Jezusie, którego wy wydaliście na śmierć i wyrzekliście się przed Piłatem, chociaż ten chciał Go uwolnić.
14Zaparliście się Świętego i Sprawiedliwego, domagając się ułaskawienia dla mordercy!
15Zabiliście Tego, który jest Źródłem Odwiecznego Życia i jedynym do tego Życia Przewodnikiem! Jednak On, Boską mocą, powstał z martwych, czego my jesteśmy naocznymi świadkami!
16A ten człowiek, którego od dawna znacie i tutaj widzicie, dzięki zaufaniu, jakie w jego sercu wzbudziło imię Chrystusa, uzyskał pełną sprawność nóg! To Jezus swoją mocą sprawił to, co przed chwilą wydarzyło się na waszych oczach, a mianowicie, że kończyny tego człowieka wzmocniły się i zaczęły funkcjonować!
17Bracia, mam jednak świadomość tego, iż postępowaliście w niewiedzy, podobnie jak i wasi przywódcy,
18gdyż to Bóg samodzielnie zaplanował i zrealizował wszystko, co wcześniej zapowiadał ustami swoich proroków, a mianowicie to, że obiecany przez Niego Mesjasz zostanie przeprowadzony przez cierpienie.
19Jeśli więc pragniecie, by wasze grzechy zostały przez Boga wymazane, opamiętajcie się i zwróćcie swymi sercami oraz całym myśleniem ku Chrystusowi,
20bo tylko w Nim możecie dostąpić obiecanego wytchnienia w Obecności PANA. Finał zbawienia dokona się bowiem wtedy, gdy Jezus, Boży Mesjasz, powtórnie przybędzie na Ziemię.
21Jednak trzeba, aby tymczasem pozostawał On w Niebiosach, aż wszystko zostanie odnowione. To o Nim Bóg od dawna mówił ustami swych świętych proroków.
22Posłuchajcie choćby tego, co powiedział Mojżesz: Proroka – jak ja – wzbudzi wam Bóg spośród waszych braci. We wszystkim, co On powie, macie się Go słuchać.
23A jeśli ktoś Go nie usłucha: zostanie, ku swej zgubie, z ludu wyłączony.
24Obecne dni zapowiadali również wszyscy prorocy od czasów Samuela.
25A wy przecież jesteście dziećmi tych proroków i dziedzicami tego Przymierza, które Bóg zawarł z waszymi ojcami, poczynając od Abrahama, do którego powiedział: W twoim Potomku błogosławieństwa dostąpią wszystkie narody Ziemi.
26Lecz zanim Bóg skierował to orędzie do innych narodów, posłał Jego, to znaczy Syna, najpierw do was, by wam pobłogosławić w odwracaniu się od niegodziwości i złego postępowania! W tym też celu powstał On z martwych!