1W Ikonium Paweł i Barnaba postąpili według tego samego schematu. Najpierw udali się na miejsce zgromadzeń lokalnej społeczności żydowskiej, gdzie przemawiali. W wyniku tego mnóstwo Żydów oraz prozelitów złożyło swoją ufność w Chrystusie.
2Jedynie ludzie z religijnego establishmentu okazali się oporni. Ci nie tylko nie ulegli Dobrej Wiadomości o ratunku w Chrystusie, lecz podburzyli miasto i złością napełnili serca pogan, kierując w ten sposób ich gniew przeciwko wierzącym w Chrystusa.
3Jednak Paweł i Barnaba, pomimo tej presji, pozostali tam dość długo, odważnie przemawiając w imieniu PANA i głosząc Jego łaskawość. On zaś potwierdzał ich nauczanie znakami oraz cudami, jakich dokonywał za ich wstawiennictwem.
4W konsekwencji cała społeczność miasta podzieliła się na dwa obozy. Jedni opowiadali się po stronie religijnych Żydów, drudzy zaś po stronie wysłanników Chrystusa.
5Po pewnym czasie wściekłość nieprzejednanych żydowskich fanatyków religijnych stała się tak wielka, iż – łącząc swe siły z poganami oraz lokalnymi władzami – postanowili doprowadzić do ukamienowania Pawła i Barnaby.
6Gdy ci dowiedzieli się o tym, natychmiast stamtąd uciekli i udali się do kolejnych miast w Likaonii – Listry, Derbe i innych w tym rejonie.
7W nich także głosili Dobrą Wiadomość o ratunku w Chrystusie.
8W Listrze spotkali pewnego człowieka, który od urodzenia miał bezwładne nogi, w związku z czym nigdy dotąd sam nie chodził.
9Ten, przyniesiony na spotkanie z Pawłem, przysłuchiwał się jego nauczaniu. Gdy Apostoł zobaczył, iż w owym człowieku zrodziło się zbawienne zaufanie do Chrystusa,
10głośno mu nakazał: — Stań prosto na swych nogach! Wtedy człowiek ów poderwał się i zaczął chodzić.
11Gdy lud zobaczył, co się wydarzyło, zaczął krzyczeć po likaońsku: — Bogowie przybrali ludzką postać i zstąpili tu do nas!
12Od tej chwili Barnabę zaczęli nazywać Zeusem, a Pawła – Hermesem, gdyż to on wyróżniał się zdolnością krasomówczą.
13W tym czasie kapłan Zeusa ze świątyni, która leżała poza murami Listry, przyprowadził pod bramę miejską byki pięknie przyozdobione wieńcami i wraz z tłumem chciał złożyć je w ofierze ku czci Barnaby i Pawła.
14Gdy wysłannicy zobaczyli, co się dzieje, rozdzierając swe szaty, rzucili się w tłum z głośnym krzykiem, aby ich powstrzymać.
15I tak wołali: — Ludzie, cóż to czynicie?! Popatrzcie, przecież jesteśmy zwykłymi śmiertelnikami, tak samo jak i wy, a Dobrą Wiadomość o ratunku w Chrystusie głosimy wam po to, byście odstąpili od wszelkich bezrozumnych kultów, w których tkwicie, i zwrócili się do Jedynego Boga, który jest Żywy i Prawdziwy! On bowiem jest Stwórcą nieba, lądów oraz mórz i wszystkiego, co się w nich znajduje!
16I chociaż przez całe wieki pozwalał, by ludzie mogli swobodnie korzystać z wolności, którą im darował – przez co ludy i narody całymi pokoleniami błąkały się własnymi ścieżkami –
17to jednak nigdy nie poniechał dawania świadectwa o sobie. Ciągle bowiem wyświadczał im dobro, zsyłając deszcz z nieba i dając obfitość w czasach zbiorów. W ten sposób sycił ich pokarmami, a serca napełniał radością! Również i wy doświadczaliście tego wszystkiego!
18Tak do nich przemawiając, udało się im w końcu, chociaż z wielkim trudem, powstrzymać tłum od złożenia im ofiary.
19Niedługo po tym wydarzeniu zjawili się w Listrze zawistni Żydzi z Antiochii oraz Ikonium. Podjudzili oni pospólstwo do tego stopnia, iż pochwycili Pawła, ukamienowali go, a następnie wywlekli poza miasto i porzucili, sądząc, że jest martwy.
20Kiedy jednak uczniowie Chrystusa troskliwie się nim zajęli, doszedł do siebie i wrócił do miasta. Następnego dnia razem z Barnabą wyruszyli do Derbe.
21Tam również głosili Dobrą Wiadomość o ratunku w Chrystusie i pozyskali dla PANA znaczną liczbę uczniów. W końcu wyruszyli w drogę powrotną przez Listrę, Ikonium i Antiochię Pizydyjską.
22Wszędzie zaś umacniali serca uczniów i zachęcali ich do ufnego trwania w PANU, wyjaśniając, że tylko ci, którzy wytrwają na tej drodze – pomimo doświadczanych przeciwności i bolesnych utrapień – wejdą do Bożego Królestwa.
23W każdej społeczności wyznaczali zwierzchników, a po modlitwach połączonych z postem powierzali ich PANU, upewniając się wcześniej, iż są to ludzie, którzy mocno związali się z Jezusem.
24Po przejściu krainy pizydyjskiej przybyli do rejonu zwanego Pamfilią.
25Gdy już ogłosili Słowo Boże w Perge, udali się do Attalii.
26Stamtąd odpłynęli statkiem do Antiochii Syryjskiej, skąd, w wyniku działania Bożej łaski, wyruszyli do realizacji dzieła, które właśnie dokończyli.
27Gdy dotarli na miejsce, zwołali braci i siostry w wierze, by wszystkim opowiedzieć, czego Bóg dokonał podczas ich wyprawy. Szeroko opisywali, jak otwierał On serca pogan, by mogli z pełnym zaufaniem przystępować do Niego.
28I pozostali w Antiochii, pośród uczniów PANA, jeszcze przez dłuższy czas.