1Wiadomość o tym, że poganie przyjęli Boże Słowo, szybko dotarła do pozostałych Apostołów oraz do wierzących braci i sióstr w Judei.
2Jednak ci z nich, którzy nadal tkwili mocno w judaizmie, gdy tylko Piotr pojawił się w Jerozolimie, zaczęli robić mu wyrzuty,
3mówiąc: — Jak śmiałeś wejść do domu ludzi nieobrzezanych i, co gorsza, spożywać z nimi posiłki?!
4Wówczas Piotr zaczął im po kolei wszystko wyjaśniać: —
5Kiedy przebywałem w Jafie i modliłem się, otrzymałem widzenie. Ujrzałem wielką płachtę, która była opuszczana z Niebios w moim kierunku. Kiedy już całkiem osiadła na ziemi,
6ujrzałem w niej różnorakie zwierzęta – czworonogi, płazy pełzające po ziemi, a także ptaki.
7Wtedy to usłyszałem Głos, który powiedział do mnie: „Piotrze, zabijaj je i jedz!”.
8Odpowiedziałem wówczas: „Wykluczone, PANIE! Nigdy przecież nie spożywałem rzeczy pospolitych albo nieczystych”.
9Na to Głos z Niebios odezwał się ponownie, mówiąc, abym nie uważał za skalane tego, co Bóg oczyścił!
10Powtórzyło się to trzykrotnie i zaraz potem owa płachta została zabrana z powrotem w Niebiosa.
11Chwilę później trzej mężowie wysłani do mnie z Cezarei stanęli u wrót domu, w którym przebywałem,
12a Duch powiedział mi, bym udał się z nimi bez żadnego wahania. Co więcej: sześciu braci w wierze wybrało się tam ze mną. Razem poszliśmy do domu człowieka, który nas zaprosił.
13Ten zaś opowiedział nam, jak ujrzał Bożego anioła, który przybył do niego z poleceniem: „Poślij do Jafy i zaproś Szymona zwanego Piotrem.
14On przekaże ci słowa, dzięki którym wstąpisz na drogę zbawienia – ty i cały twój dom”.
15Kiedy tylko zacząłem tam głosić Dobrą Wiadomość o ratunku w Chrystusie, Duch Świętego Boga spoczął na nich wszystkich, podobnie jak kiedyś na nas.
16Wtedy to przypomniałem sobie słowa PANA: „Jan zanurzał w wodę, lecz wy zostaniecie zanurzeni w Ducha Uświęcenia ”.
17Pomyślałem więc sobie, że skoro Bóg zechciał obdarować ich tym samym darem co i nas, którzy wcześniej zaufaliśmy Jezusowi Chrystusowi jako PANU, to kimże byłbym, gdybym postanowił przeciwstawić się Bogu?!
18Kiedy bracia w wierze usłyszeli to, uspokoili się i złożyli hołd Najwyższemu, mówiąc: — A więc również innym narodom Bóg dał możliwość opamiętania się, by mogli otrzymać Jego odwieczne i nieskończone Życie!
19Tymczasem wierzący, którzy rozproszyli się z powodu prześladowania, jakie nastąpiło po ukamienowaniu Szczepana, dotarli do Fenicji, na Cypr i do Antiochii Syryjskiej. Przekazywali oni Dobrą Wiadomość o ratunku w Chrystusie
20Grupa, która dotarła do Antiochii, składała się z Hebrajczyków pochodzących z Cypru oraz z Cyreny. Ci, po przybyciu na miejsce, zaczęli pouczać mieszkających tam rodaków, którzy prowadzili całkowicie zhellenizowane życie. Głosili im Dobrą Wiadomość o ratunku w Jezusie, PANU wszystkiego,
21zaś On wspierał ich swoją mocą. Dzięki temu mnóstwo tamtejszych Żydów zwróciło się do PANA, składając w Nim całą swoją ufność.
22Kiedy wiadomość o tym dotarła do wierzących w Jerozolimie, ci zdecydowali wysłać do Antiochii Barnabę, by służył tam pomocą i doświadczeniem.
23On zaś, gdy dotarł na miejsce, zobaczył rozliczne dowody wielkiej Bożej łaskawości. Przepełniony więc radością, gorąco zachęcał wszystkich, by z pełnym oddaniem serca trwali w PANU.
24Sam Barnaba był niezwykle dobrym człowiekiem, mocno zakorzenionym w Słowie PANA i pełnym Ducha Uświęcenia. Z tego powodu Bóg używał go w Antiochii w niezwykły sposób. Dzięki jego służbie wielu Żydów zostało ugruntowanych w PANU.
25Barnaba wybrał się również do Tarsu, by tam odszukać Szawła.
26A gdy już do niego dotarł, zabrał go ze sobą do Antiochii, gdzie razem przez kolejny rok nauczali tamtejszą społeczność wierzących, która szybko się rozrastała. Właśnie tam, w Antiochii, po raz pierwszy uczniów PANA nazwano chrześcijanami.
27Mniej więcej w tym czasie przybyli do Antiochii bracia z Jerozolimy, którzy byli obdarowani zdolnością prorokowania.
28Jeden z nich, imieniem Agabos, za sprawą Bożego Ducha oznajmił, iż dotkliwy głód spadnie wkrótce na ziemie Izraela. I rzeczywiście. Za czasów Klaudiusza wielki głód zapanował w Judei.
29Uczniowie PANA ze społeczności w Antiochii zadeklarowali wówczas – każdy według swoich możliwości – wielkość wsparcia, jakie przekażą braciom i siostrom w Judei.
30Jak postanowili, tak uczynili i przez Barnabę oraz Szawła wysłali tę pomoc na ręce zwierzchników wspólnoty w Jerozolimie.