1HALLELUJA! Dziękujcie WIEKUISTEMU, bo jest dobrym, bowiem na wieki Jego łaska.
2Kto wysłowi wszechmoc BOGA, kto wygłosi całą Jego chwałę?
3Szczęśliwi ci, co strzegą Prawa i wykonują sprawiedliwość w każdym czasie.
4Wspomnij mnie, WIEKUISTY, w zmiłowaniu nad Twym narodem; nawiedź mnie Twoim zbawieniem.
5Bym oglądał szczęście Twych wybranych, cieszył się radością Twego ludu; chlubił się wraz z Twoim dziedzictwem.
6Zgrzeszyliśmy, jak i nasi ojcowie, czyniąc nieprawości i niesprawiedliwości.
7Nasi przodkowie w Micraim nie zważali na Twoje cuda, nie pamiętali mnóstwa Twych łask, i byli oporni nad morzem, nad owym morzem Czerwonym.
8Ale pomógł im dla Swojego Imienia, aby objawić Swą potęgę.
9Zatem zgromił morze Czerwone, aż wyschło, i przeprowadził ich przez głębiny jak przez pustynię.
10Tak wyswobodził ich z ręki nieprzyjaciela, wyzwolił ich z ręki wroga,
11a wody pokryły ich ciemięzców; ani jeden z nich nie pozostał.
12I chociaż uwierzyli Jego słowom oraz śpiewali Jego chwałę,
13szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach.
14Żądzą pożądali na pustyni i doświadczali Boga na puszczy.
15Więc dał im ich żądanie, ale zesłał posuchę na ich życie.
16Gdy w obozie byli zawistni względem Mojżesza oraz Aarona – świętego BOGA,
17rozwarła się ziemia i pochłonęła Datana oraz pokryła rzeszę Abirama.
18Powstał też ogień w ich gromadzie, a płomień spalił złoczyńców.
19Potem zrobili cielca przy Chorebie i kłaniali się odlewowi.
20Zamienili podmiot swej czci na wyobrażenie byka, co je trawę.
21Zapomnieli swojego wybawcę – Boga, który w Micraim wypełnił wielkie dzieła;
22cuda na ziemi Chama, wspaniałe rzeczy nad morzem Czerwonym.
23Więc powiedział, że ich wygubi; lecz Mojżesz – Jego wybraniec, stanął przed Nim przy wyłomie, aby odwrócić Jego gniew, by nie tępił.
24Wzgardzili także rozkoszną ziemią i nie wierzyli Jego Słowu.
25Szemrali w swoich namiotach, a nie słuchali głosu BOGA.
26Więc podniósł na nich Swoją rękę, by ich wytracić na pustyni,
27rzucić ich ród między pogan oraz rozproszyć ich po ziemiach.
28Przywiązali się też do Baala Peora, i jedli ofiary umarłych.
29Rozjątrzyli Boga swoimi postępkami, i zaczął się między nimi mór.
30Lecz powstał Pinchas i załagodził, zatem mór został ukrócony.
31I poczytano mu to ku sprawiedliwości, od wieku do wieku, na zawsze.
32Potem znowu Go pobudzili do gniewu u wód Szemrania, więc i Mojżesz ucierpiał z ich przyczyny.
33Gdyż rozjątrzyli Jego Ducha, niebacznie mówiąc swoimi ustami.
34Nie wytępili także ludów, o których im WIEKUISTY powiedział.
35Lecz pomieszali się z poganami oraz nauczyli się ich spraw.
36Służyli też ich bałwanom, które ich usidliły.
37Swoich synów i swoje córki ofiarowali złym duchom.
38I przelewali niewinną krew, krew swoich synów i córek; których zarzynali na ofiarę ciemnym bóstwom Kanaanu; zatem ziemia była skalana krwią.
39Zanieczyszczali się swoimi sprawami, cudzołożyli swoim postępowaniem.
40Więc rozpalił się gniew BOGA przeciwko Jego ludowi i obrzydził sobie Swe dziedzictwo.
41Wydał ich w ręce pogan, więc ich wrogowie panowali nad nimi.
42Zgnębili ich nieprzyjaciele, zatem ulegli pod ich ręką.
43Wielokroć ich ratował, ale oni pozostawali krnąbrnymi w swych umysłach i marnieli przez swoje nieprawości.
44Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę.
45I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości.
46Zatem zjednał im miłosierdzie u wszystkich ich panów.
47Wspomóż nas, o WIEKUISTY, nasz Boże oraz zgromadź nas spośród ludów, abyśmy wysławiali Twoje święte Imię i chlubili się w Twojej chwale.
48Wielbiony WIEKUISTY, Bóg Israela, od wieku aż do wieczności; a cały naród niech powie: Amen. HALLELUJA!