1Tak! Są kopalnie srebra i miejsca, gdzie się płucze złoto.
2Żelazo wydobywa się z ziemi, a miedź wytapia się z rudy.
3Położono kres ciemności, bada się rudę aż do najdalszych zakątków w ciemności i mroku.
4Kopią szyb w dolinie, z dala od osiedli, zapomniani przez przechodniów, bez oparcia dla nóg wiszą, kołyszą się.
5Z ziemi pochodzi chleb, lecz w głębi jest ona rozgrzebana jakby przez ogień,
6jej kamienie zawierają szafiry, ma też w nich ziarenka złota.
7Ścieżki do niej nie zna sęp i nie wypatrzyło jej oko sokoła.
8Nie kroczą po niej dzikie zwierzęta, nie stąpa po niej lew.
9Po krzemień człowiek wyciąga rękę, wywraca góry od podstaw.
10W skałach wykuwa sztolnie, a jego oko dostrzega wszystko, co cenne.
11Nakłada pęta na rzeki, aby nie przeciekały; wywodzi na światło to, co skryte.
12Lecz gdzie można znaleźć mądrość? A gdzie jest siedziba rozumu?
13Człowiek nie zna drogi do niej; nie można jej znaleźć w krainie żyjących.
14Otchłań mówi: Nie ma jej we mnie, a morze powiada: U mnie też nie.
15Nie można jej dostać za szczere złoto, ani nie można nabyć jej na wagę srebra.
16Nie można za nią zapłacić złotem Ofiru ani drogocennym onyksem lub szafirem.
17Nie dorówna jej ani złoto, ani szkło, nie można jej zamienić na kosztowności szczerozłote.
18Perły i kryształy nie wchodzą przy niej w rachubę, bo większą wartość ma zdobycie mądrości niż perły.
19Nie dorówna jej topaz etiopski, nawet na wagę szczerego złota nie idzie.
20Skąd więc bierze się mądrość i gdzie jest miejsce rozumu?
21Zakryta jest przed oczyma wszystkich żyjących i zatajona przed ptactwem niebieskim.
22Otchłań i śmierć mówią: Słyszałyśmy wieść o niej na własne uszy.
23Bóg wie o drodze do niej, tylko On zna jej siedzibę,
24bo tylko On patrzy na krańce ziemi i widzi wszystko, co jest pod niebem.
25Gdy nadawał wiatrowi wagę i mierzył pojemność wód,
26gdy deszczowi wyznaczał prawo i szlak dla błyskawicy,
27wtedy ją widział i zgłębił, ustalił i wypróbował,
28i rzekł do człowieka: Oto bojaźń Pańska, ona jest mądrością, a unikanie złego rozumem.