1Samla dykk! Kom saman, du folk utan skam,
2før det som er fastsett, blir sett i verk og dagen fyk bort som agner, før HERRENS brennande vreide kjem over dykk, før HERRENS vreidedag kjem over dykk!
3Søk HERREN, alle de audmjuke i landet, de som følgjer hans bod! Søk rettferd, ver audmjuke, så finn de kanskje ly på HERRENS vreidedag.
4Gaza skal liggja folketomt og Asjkalon bli ei øydemark. Asjdod skal drivast bort midt på lyse dagen og Ekron rykkjast opp.
5Ve dykk kretarar som bur ved kysten! Dette er HERRENS ord mot dykk: «Kanaan, du filistarland, eg legg deg i øyde så ingen kan bu der.
6Kysten skal bli til beitemark med brønnar for gjetarane og kveer for småfeet.»
7Dei som er att av Judas hus, skal ha kysten som beiteland. Om kvelden skal dei leggja seg til kvile i husa i Asjkalon. For HERREN deira Gud skal sjå til dei, han skal venda deira lagnad.
8Eg høyrde spott frå Moab og hån frå ammonittane då dei spotta folket mitt og briska seg mot landet.
9Difor seier HERREN over hærskarane, Israels Gud: Så sant eg lever, skal det gå Moab som Sodoma og ammonittane som Gomorra; dei skal bli ei tistelmark, ei saltgruve, ei øydemark for alltid. Dei som er att av folket mitt, skal plyndra dei, ein rest av folket skal ta dei i eige.
10Dette får dei att for sitt overmot, fordi dei spotta og såg ned på folket til HERREN over hærskarane.
11HERREN vekkjer frykt hos dei når han utryddar alle gudane på jorda. Alle folkeslag frå fjerne kystar skal koma og tilbe han, kvar frå sin stad.
12De òg, kusjittar, skal gjennomborast av mitt sverd.
13Han lyfter handa mot nord og øydelegg Assur. Han gjer Ninive til øydemark, tørr som ein ørken.
14Midt i henne skal buskapar kvila og alle slag ville dyr. Pelikan og hegre skal sova på søylehovuda og ugla tuta frå vindauga, på dørstokken skal ramnen sitja. Sederpanelet blir rive av.
15Dette er den jublande byen, ho som låg så trygt og sa i sitt hjarte: «Eg — og ingen annan!» Kor aud ho har vorte, ein kvileplass for villdyr! Alle som dreg forbi, plystrar hånleg til henne og slår ut med hendene.