1Difor legg eg dykk på hjartet, sysken, ved Guds miskunn, at de må bera fram kroppen dykkar som eit levande og heilagt offer, til glede for Gud. Det skal vera dykkar åndelege gudsteneste.
2Og innrett dykk ikkje etter denne verda, men lat dykk omskapa ved at de får eit nytt sinn og kan dømma om kva som er Guds vilje: det gode, det som er til glede for Gud, det fullkomne.
3Ved den nåden eg har fått, seier eg til kvar og ein av dykk: Tenk ikkje for store tankar om deg sjølv, men bruk forstand og ver sindig! — kvar og ein etter den trua som Gud har tilmålt han.
4Vi har éin kropp, men mange lemer, og alle lemene har kvar sine oppgåver.
5På same måten er vi alle éin kropp i Kristus, men kvar for oss er vi lemer for kvarandre.
6Vi har ulike nådegåver alt etter den nåden Gud har gjeve oss. Den som har profetgåve, skal bruka henne i samsvar med trua;
7den som har ei teneste, skal ta seg av tenesta si. Den som er lærar, skal ta seg av opplæringa,
8og den som trøystar, skal verkeleg trøysta. Den som gjev av sitt eige, skal gjera det av eit heilt hjarte, den som er sett til å leia, skal gjera det med iver, den som gjer miskunn, skal gjera det med glede.
9Lat kjærleiken vera ekte! Avsky det vonde og hald dykk til det gode!
10Elsk kvarandre med inderleg syskenkjærleik; set dei andre høgare enn dykk sjølve!
11Ver ikkje lunka, men ivrige. Ver brennande i Anden, ten Herren!
12Ver glade i vona, tolmodige i motgangen, uthaldande i bøna.
13Ver med og hjelp dei heilage som lid naud, og legg vinn på å vera gjestfrie.
14Velsign dei som forfølgjer dykk, velsign og forbann ikkje.
15Gled dykk med dei glade og gråt med dei som græt.
16Ha ei og same haldninga dykk imellom, trakt ikkje etter det høge, men hald dykk gjerne til det låge. Ver ikkje sjølvkloke!
17Løn ikkje vondt med vondt; ha tanke for det som er godt for alle menneske.
18Gjer alt de kan for å halda fred med alle menneske, så langt det er mogleg.
19Ta ikkje hemn, mine kjære, men overlat vreiden til Gud. For det står skrive: Hemnen høyrer meg til, eg skal gjengjelda, seier Herren.
20Men: Er fienden din svolten, så lat han få mat, er han tørst, så gjev han drikke. Gjer du det, samlar du glødande kol på hovudet hans.
21Lat ikkje det vonde få vinna over deg, men vinn over det vonde med det gode!