1Av David. Alef א HERRE, eg lyfter mi sjel til deg. Bet ב
2Min Gud, til deg set eg mi lit. Lat meg ikkje bli til skamme, lat ikkje fienden fryda seg over meg! Gimel ג
3For ingen som set si von til deg, skal bli til skamme, til skamme blir dei trulause, med sine tomme hender. Dalet ד
4HERRE, lat meg kjenna dine vegar. Lær meg dine stigar! He ה
5Lat meg få vandra i di sanning, lær meg, for du er Gud, min frelsar! Til deg set eg alltid mi von. Zajin ז
6HERRE, kom i hug di miskunn og din kjærleik, som er frå evig tid. Het ח
7Kom ikkje i hug min ungdoms feilsteg og synder! Kom meg i hug i di miskunn, HERRE, for du er god. Tet ט
8HERREN er god og rettvis, difor viser han syndarar vegen. Jod י
9Han lèt dei hjelpelause ferdast rett og lærer dei sin veg. Kaf כ
10Alle HERRENS stigar er miskunn og truskap mot dei som held hans pakt og hans bod. Lamed ל
11For ditt namn skuld, HERRE, tilgjev mi synd, for ho er stor! Mem מ
12Kvar den som fryktar HERREN, lærer av han den veg han skal velja. Nun נ
13Sjølv skal han leva i lukke, og ætta hans skal arva landet. Samek ס
14HERREN talar fortruleg med dei som fryktar han, han gjer dei kjende med si pakt. Ajin ע
15Mine auge er alltid vende mot HERREN, for han dreg mine føter ut or garnet. Pe פ
16Vend deg til meg og ver meg nådig, for eg er einsam og hjelpelaus. Tsade צ
17Ta bort det som tyngjer mitt hjarte, før meg ut av mine trengsler!
18Sjå mi naud og mitt strev og tilgjev all mi synd! Resj ר
19Sjå mine fiendar, kor mange dei er! Dei hatar meg med eit nådelaust hat. Sjin ש
20Vern mitt liv og berg meg, lat meg ikkje bli til skamme, for eg søkjer tilflukt hos deg. Taw ת
21Lat uskuld og rettsinn verna meg, for eg set mi von til deg!
22Gud, fri Israel ut frå alle deira trengsler!