1Misunn ikkje vonde menneske, lengt ikkje etter å vera saman med dei!
2For hjartet deira tenkjer på vald, og leppene talar om ulukke.
3Med visdom blir huset bygd, og med innsikt blir det reist.
4Med kunnskap blir romma fylte av dyre og fine skattar.
5Ein mann som er vis, har styrke, den som har kunnskap, er full av kraft.
6Legg planar før du fører krig, når mange gjev råd, vinn du siger.
7Visdomen heng for høgt for den dumme, i byporten opnar han ikkje sin munn.
8Den som legg vonde planar, blir kalla renkesmed.
9Påfunna til den dumme er synd, spottaren møter avsky blant folk.
10Mistar du motet på den dagen du er i naud, har du òg mista din styrke.
11Berg dei som blir førte til døden, hald att dei som vaklar mot rettarstaden!
12Seier du: «Vi visste det ikkje», så ser han det, han som prøver hjarta. Han som vaktar livet ditt, veit det og gjev kvar og ein att etter det han har gjort.
13Et honning, son min, for den er god, flytande honning er søt for ganen.
14Og vit at slik er visdomen for sjela. Finn du den, har du ei framtid, ditt håp er ikkje ute.
15Ligg ikkje på lur som ein urettferdig der den rettferdige bur, legg ikkje heimen hans øyde!
16Sju gonger kan den rettferdige falla og reisa seg att, men dei urettferdige snublar i det som er vondt.
17Gled deg ikkje når fienden din fell, hjartet skal ikkje jubla når han snublar.
18Då vil HERREN sjå på det med uvilje og venda vreiden sin bort frå han.
19Ver ikkje harm på dei som gjer vondt, og misunn ikkje dei lovlause!
20For dei vonde har inga framtid, lampa til dei urettferdige sloknar.
21Frykt HERREN og kongen, son min! Slå deg ikkje saman med dei som vil forandra.
22For brått kan ulukka ramma dei. Kven veit kva slag øydelegging dei to kan senda?
23Dette òg er ord av dei vise: Det er gale å gjera skilnad på folk i retten.
24Seier nokon til ein skuldig: «Du er uskuldig», vil folk forbanna han og folkeslag fordømma han.
25Men dei som dømmer rett, går det vel, lukke og velsigning kjem over dei.
26Eit ærleg svar er eit kyss på leppene.
27Fullfør arbeidet ute, gjer deg ferdig på åkeren, så kan du byggja deg hus.
28Ver ikkje utan grunn vitne mot nesten din, så du svik han med leppene dine.
29Sei ikkje: «Som han har gjort mot meg, slik vil eg gjera mot han; eg vil gje han att etter det han har gjort.»
30Eg gjekk forbi ein lat manns åker, langs vinmarka til eit menneske utan forstand.
31Sjå, der var det fullt av nesler, grunnen var overgrodd med tistlar, og steingjerdet var nedrive.
32Eg la merke til dette og la meg det på hjartet, eg tok lærdom av det eg såg.
33«Litt søvn, litt kvile med hendene i fanget,
34så kjem fattigdomen på deg som farande fant og nauda som velvæpna mann.»