1Ve deg som herjar, men ikkje sjølv er herja, ve deg som svik utan å vera sviken! Når du har herja frå deg, skal du herjast, når du har svike ferdig, skal dei svika deg.
2Ver oss nådig, HERRE, til deg set vi vår von! Ver vår styrke morgon etter morgon, vår frelse når vi er i naud!
3For den veldige larmen flyktar folka, når du reiser deg, blir folkeslag spreidde.
4Dei sankar bytte hos dykk som gnagande grashopper, dei stormar fram i sverm.
5Opphøgd er HERREN, han bur i det høge. Han fyller Sion med rett og rettferd.
6Då skal trygge tider koma til deg, rikdom av frelse, visdom og kunnskap, frykt for HERREN, det er hans skatt.
7Sjå, folket i Ariel klagar på gata, dei som tinga om fred, græt bittert.
8Vegane ligg aude, ingen ferdast meir på stigane. Pakta blir broten, vitne forakta, eit menneske blir ikkje rekna for noko.
9Landet sørgjer og tørkar ut, Libanon visnar av skam, Saron er som ei øydemark, Basan og Karmel mistar lauvet.
10No vil eg reisa meg, seier HERREN, no vil eg stå opp, no vil eg stiga fram.
11De avlar høy og føder halm, pusten dykkar er ein eld som fortærer dykk.
12Folka blir brende til kalk, sette fyr på som nedhogge tornekratt.
13Høyr kva eg vil gjera, de som er langt borte, kjenn min styrke, de som er nær!
14Syndarane på Sion er slegne av redsle, angst grip dei ugudelege: «Kven av oss kan bu ved ein fortærande eld, kven av oss kan bu ved evige flammar?»
15«Den som går rettferdig fram, talar det som er rett, foraktar forteneste av utpressing, vinkar stikkpengar bort, lèt att øyra for rykte om drap og lèt att auga for det som er vondt,
16han får bu på høge stader og får vern av fjellborger, han får sitt brød og har alltid vatn.»
17Auga dine skal få sjå kor vakker kongen er, dei skal få sjå eit vidstrekt land.
18I redsle skal hjartet ditt tenkja: Kvar er han som talde? Kvar er han som vog? Kvar er han som talde tårna?
19Du kan ikkje sjå det frekke folket, folket med eit vanskeleg språk som ingen skjønar, med stammande tunge som ingen forstår.
20Sjå på Sion, vår høgtidsby! Auga dine skal sjå Jerusalem, ein trygg buplass, eit telt som ikkje skal flyttast, med pluggar som aldri skal rykkjast opp, og snorer som ikkje skal slitast av.
21For der er HERREN, den mektige, med oss, ein stad med breie elvar og straumar. Men der skal ingen båt bli rodd og inga mektig skute segla.
22For HERREN er vår dommar, HERREN er vår lovgjevar, HERREN er vår konge, han skal frelsa oss.
23Taua dine er slakke, dei held ikkje stonga på plass og faldar ikkje ut banneret. Stort er det byttet som då blir fordelt, sjølv lamme ranar og røvar.
24Ingen innbyggjar skal seia: «Eg er sjuk.» Folket som bur der, har fått syndene sine tilgjevne.