1Kongen budde no i huset sitt, og HERREN hadde gjeve han fred for alle fiendane rundt omkring.
2Ein dag sa kongen til profeten Natan: «Sjå, her bur eg i eit hus av sedertre, medan Guds paktkiste står i eit telt.»
3Natan svara kongen: «Gjer alt som ligg deg på hjartet, for HERREN er med deg!»
4Same natta kom HERRENS ord til Natan:
5Gå og sei til David, tenaren min: Så seier HERREN: Skulle du byggja eit hus for meg til å bu i?
6Eg har då ikkje budd i hus heilt frå den tid eg førte israelittane opp frå Egypt og til denne dag. Eg har vandra omkring med eit telt til bustad.
7Eg vandra ikring med israelittane og hovdingane over Israels stammar, som eg sette til å vakta Israel, folket mitt. Sa eg nokon gong til ein av dei: «Kvifor har ikkje de bygd eit hus av sedertre for meg?»
8No skal du seia til David, tenaren min: Så seier HERREN over hærskarane: Eg henta deg frå beitemarka der du følgde saueflokken, og sette deg til fyrste over Israel, folket mitt.
9Eg var med deg kvar du gjekk, og utrydda alle fiendane dine for deg. Eg har gjort namnet ditt stort, som namnet til dei største på jorda.
10Eg vil stella til ein bustad for Israel, folket mitt, og planta det der. Dei skal få bu der og aldri bli uroa meir. Ugjerningsmenn skal ikkje lenger plaga dei som i gamle dagar,
11som det var på den tida eg sette dommarar over Israel, folket mitt, og gav deg fred for alle fiendane dine. No kunngjer HERREN at han vil byggja eit hus for deg.
12Når dine dagar er til ende og du kviler hos fedrane dine, vil eg reisa opp din etterkomar, ein av ditt eige kjøt og blod, til å følgja etter deg. Eg vil grunnfesta kongedømet hans.
13Han skal byggja eit hus for namnet mitt, og eg vil tryggja kongsstolen hans til evig tid.
14Eg vil vera far for han, og han skal vera son for meg. Når han gjer det som vondt er, vil eg straffa han med stokk og slag frå menneske.
15Men mi miskunn skal eg ikkje ta frå han, så som eg gjorde med Saul, han som eg lét vika for deg.
16Ditt hus og ditt kongedøme skal stå fast til evig tid for mitt andlet, og din kongsstol skal stå støtt til evig tid.
17Alle desse orda og heile dette synet bar Natan fram for David.
18Då gjekk kong David inn og sette seg framfor HERRENS andlet. Han sa: Kven er vel eg, Herre GUD, og kva er mitt hus, sidan du har ført meg så langt?
19Og endå var dette for lite i dine auge, Herre GUD. Du har gjeve huset til tenaren din lovnader langt fram i tida. Dette skal vera til rettleiing for menneska, Herre GUD.
20Kva meir skal David seia til deg? Du kjenner då tenaren din, Herre GUD.
21For ditt ord skuld og etter ditt eige hjarte har du gjort alt dette store og kunngjort det for tenaren din.
22Difor er du stor, Herre GUD! Det er ingen som du, og det finst ingen Gud utan du, etter alt vi har høyrt med eigne øyre.
23Kven er som folket ditt, som Israel? Det er det einaste folket på jorda som Gud kom til for å fria ut og gjera til sitt eige. Han skapte seg eit namn og gjorde store og skremmande gjerningar for dykk — og for landet ditt. Du fria folket ditt ut av Egypt, frå folka og gudane deira.
24Du fastsette at Israel, folket ditt, skulle vera ditt folk til evig tid. Og du, HERRE, vart deira Gud.
25Lat no, HERRE Gud, det ordet du har tala om tenaren din og huset hans, stå fast til evig tid, og gjer som du har sagt!
26Då skal namnet ditt vera stort til evig tid, så folk kjem til å seia: HERREN over hærskarane er Gud over Israel. Og huset til David, tenaren din, skal stå urokka for ditt andlet.
27For du, HERRE over hærskarane, Israels Gud, har openberra dette for tenaren din: «Eg vil byggja eit hus for deg.» Difor har eg våga meg til å bera denne bøna fram for deg.
28Herre GUD, du er då Gud, og dine ord er sanning. Du har gjeve tenaren din denne gode lovnaden.
29Måtte du frå no av velsigna huset til tenaren din så det alltid må bli ståande for ditt andlet. For du, Herre GUD, har tala. Med di velsigning vil huset til tenaren din vera velsigna til evig tid.