1For vi veit at om det blir nedrive, dette teltet som er vårt jordiske hus, så har vi i himmelen ein bygning som er frå Gud, eit evig hus som ikkje er gjort med hender.
2Medan vi er her, sukkar og lengtar vi etter å bli overkledde med vår himmelske bustad.
3For når vi slik er kledde, skal vi ikkje bli ståande nakne.
4Så lenge vi er i vårt jordiske telt, sukkar vi under børa. For vi ønskjer ikkje å bli avkledde, men påkledde, så det dødelege kan bli oppslukt av livet.
5Den som har gjort oss i stand til dette, er Gud, som har gjeve oss Anden til pant.
6Difor er vi alltid ved godt mot, endå vi veit at så lenge vi er heime i kroppen, er vi borte frå Herren.
7For vi vandrar i tru, utan å sjå.
8Men vi er ved godt mot og vil heller flytta bort frå kroppen og heim til Herren.
9Difor, anten vi er heime eller har flytt bort, set vi vår ære i å vera til glede for han.
10For vi må alle fram for Kristi domstol, så kvar og ein kan få si løn for det han har gjort gjennom livet i kroppen, anten godt eller vondt.
11Fordi vi veit kva det er å ha ærefrykt for Herren, prøver vi å vinna menneske. Men livet vårt ligg ope for Gud, og eg håpar at det òg ligg ope for dykk, slik at de kjenner oss.
12Vi prøver ikkje no igjen å koma med lovord om oss sjølve, men vi gjev dykk høve til å vera stolte av oss, så de kan ha noko å svara dei som skryter av det dei er i det ytre og ikkje i hjartet.
13For har vi vore i ekstase, så var det for Gud. Og er vi ved sans og samling, så er det for dykk.
14For Kristi kjærleik tvingar oss. Vi veit at éin døydde for alle, difor har dei alle døydd.
15Og han døydde for alle, så dei som lever, ikkje lenger skal leva for seg sjølve, men for han som døydde og stod opp for dei.
16Så kjenner vi ikkje lenger nokon berre på menneskevis. Og har vi før kjent Kristus på menneskevis, så kjenner vi han ikkje lenger slik.
17Nei, om nokon er i Kristus, er han ein ny skapning. Det gamle er borte, sjå, noko nytt har vorte til!
18Men alt dette er av Gud, han som ved Kristus forsona oss med seg og gav oss forsoningstenesta.
19Det var Gud som i Kristus forsona verda med seg, så han ikkje tilreknar dei misgjerningane deira, og han tiltrudde oss ordet om forsoninga.
20Så er vi no sendebod for Kristus, og det er Gud sjølv som formanar gjennom oss: Vi bed på Kristi vegner, lat dykk forsona med Gud!
21Han som ikkje visste av synd, har han gjort til synd for oss, så vi skal bli rettferdige for Gud i han.