1I det ellevte året, den fyrste dagen i den tredje månaden, kom Herrens ord til meg, og det lydde så:
2Menneske, tal til farao, kongen i Egypt, og til folkehopen der: Kven liknar du i din stordom?
3Sjå på Assyria! Det var som ein seder ¬på Libanon, med fagre greiner, ¬høg av vokster, som ein skuggefull skog. Krona rakk opp ¬mellom skyene.
4Vatnet fekk sederen til å veksa, vatnet i djupet gjorde han høg. Det hadde sine årer rundt staden der han ¬var planta, og rann i bekker ¬til alle tre på marka.
5Difor vart sederen høgare enn alle andre tre på marka. Greinene vart mange ¬og kvistene lange, fordi han fekk rikeleg med vatn og breidde seg utover.
6Alle slag fuglar ¬under himmelen bygde seg reir ¬i greinene på sederen; alle dyr på marka fødde sine ungar ¬under lauvverket hans; og i skuggen av treet heldt mange folkeslag til.
7Sederen vart stor og fager med sine lange greiner; for røtene nådde så langt ned at dei fekk rikeleg med vatn.
8Ingen seder i Guds hage kunne mæla seg med han; ingen sypress ¬hadde slike greiner og ingen platan så rikt lauvverk. Det fanst ikkje eit tre ¬i Guds hage som var så fagert som han.
9Så fager hadde eg gjort han med ein rikdom av greiner at alle Eden-tre i Guds hage vart avundsjuke på han.
10Difor seier Herren Gud: Fordi sederen vart så høg av vokster at han tøygde krona si opp mellom skyene, og fordi han vart stolt av sin stordom,
11gav eg han over til hovdingen over folka, så han kunne gjera med han etter hans vondskap og driva han bort.
12Framande folkeslag, som ikkje tok omsyn, hogg han ned og slengde han bortover fjella. Greinene datt ned i alle dalar, og lauvverket vart rive sund i alle bekkefar i landet. Alle folk på jorda gjekk ut or skuggen hans og lét han liggja.
13På den falne stomnen slo alle fuglar under himmelen seg ned, og til lauvverket kom alle dyr på marka.
14Difor skal ikkje noko tre som står attmed vatn, veksa for høgt og tøya krona si opp mellom skyene. Og dei sterkaste av dei, dei som syg til seg vatn, skal ikkje stå der så stolte. For dei er alle gjevne døden i vald og må fara til landet der nede, til menneske som har gått i grav.
15Så seier Herren Gud: Den dagen sederen fór til dødsriket, lét eg havdjupet syrgja over han. Eg dekte det til og stogga straumane der; mengder av vatn vart haldne att. Eg kledde Libanon i svart for sederen skuld, og alle tre på marka turka bort av sorg over han.
16Eg lét han falla med slikt brak at folkeslag skalv, då eg førte han ned til dødsriket saman med dei som går i grav. I landet der nede fekk dei trøyst, alle dei likaste Eden-trea, alle dei beste på Libanon, som saug til seg vatn.
17Dei òg laut fara til dødsriket saman med sederen, ned til dei som var falne for sverd. Og dei som heldt til i skuggen av treet, vart strøydde ut mellom folkeslaga.
18Kven er du då lik mellom trea i Eden i herlegdom og høgd? Saman med Eden-trea skal du støytast ned til dødsriket. Der skal du liggja mellom uomskorne, mellom dei som er drepne med sverd. Så går det med farao og heile hans hop, lyder ordet frå Herren Gud.