1Возљубениот: О, убава си, љубов моја, убава си! Очите твои се гулаби под твојот превез; косата ти е како стадо кози, кога слегуваат од гората Галаад;
2забите твои — како стадо истрижени овци, кога излегуваат од капење, од кои секоја има по две јагниња, и без јагне нема ниедна;
3усните твои се како алова панделка, а устата твоја е прекрасна; твоите образи под превезот твој се како половинки од калинка;
4вратот ти е — како Давидовата кула, изградена за оружје: на неа висат илјадници штитови — сѐ штитови на јунаци;
5двете твои гради се како близначиња од млада срна, кои пасат меѓу кринови.
6Во ладовината на вечерта кога ќе одминат сенките, ќе одам на смирновата гора и на темјановиот рид.
7Цела си убава, мила моја, нема ни дамка на тебе!
8Слези со мене, невесто моја, симни се од планините на Ливан и дојди со мене; симни се од врвовите на Амана, Сенир и Ермон. Побегни од тие лавовски легала, од леопардовите гори!
9Ти го освои срцето мое, сестричке, невесто, го плени срцето мое со еден поглед на очите свои и само со една од веришките на вратот свој.
10О, колку е слатка љубовта твоја, сестричке, невесто! Послатка е љубовта твоја од вино, и пријатниот мирис од твоите масла е попријатен од сите ароми.
11Од устата твоја капе восочен мед, невесто, мед и млеко под јазикот твој, и мирисот на облеката твоја е како мирис леванонски!
12Затворена градина е мојата сестричка, невеста, извор затворен, кладенец запечатен;
13твојот насад е градина од дрвја со вкусни плодови, кипар и нард,
14нард и шафран, трска и цимет со секакви миризливи дрвја, смирна и алој со најубави ароми,
15ти си градински извор, кладенец од жива вода, поток што тече од Ливан.
16Возљубената: Подигни се, ветре, од север, повеј и ти, ветре, од југ и повеј над градината моја, за да прострујат аромите нејзини! Нека дојде мојот возљубен во градината своја и нека касне од слатките плодови нејзини.