Mark 8— 2006

¹Во тие дни, кога се беше собрал многу народ и немаше што да јадат, Исус ги повика учениците Свои и им рече:

²„Ми е жал за народот, зашто веќе три дни стојат кај Мене и нема што да јадат.

³Ако ги пуштам да си одат гладни по куќите нивни, ќе премалеат по патот, зашто некои се дојдени оддалеку.“

⁴Учениците Му одговорија: „Од каде може човек сите овие да ги нахрани со леб, овде во пустинава?“

⁵И ги праша: „Колку лебови имате?“ А тие одговорија: „Седум.“

⁶Тогаш му заповеда на народот да по­седне по земјата; па, откако ги зеде се­думте лебови, заблагодари, ги раскрши и им ги даде на учениците Свои да ги разделат; и тие ги разделија на народот.

⁷Имаа и малку риби; ги благослови и заповеда да ги раздадат и нив.

⁸И јадеа, и се наситија; и собраа се­дум кошници останати парчиња.

⁹А оние, што јадеа, беа околу четири илјади души. И ги пушти да си одат.

¹⁰И веднаш влезе во кораб со уче­ни­ците Свои и дојде во пределите Дал­ма­нутски.

¹¹И излегоа фарисеите и почнаа да се препираат со Него, па искушувајќи Го, Му бараа чудесен знак од небото.

¹²А Тој воздивна длабоко и рече: „Зошто овој род бара чудесен знак? Вистина ви велам: нема да му се даде чудесен знак на овој род.“

¹³И кога ги остави, пак влезе во ко­ра­бот и премина на другата страна.

¹⁴А тие, пак, беа заборавиле да земат леб и во коработ имаа само еден леб.

¹⁵А Тој им заповеда и рече: „Вни­ма­вајте, чувајте се од квасот фарисејски и од квасот Иродов!“

¹⁶И си размислуваа меѓу себе, ве­леј­ќи: „Тоа е затоа што немаме леб.“

¹⁷А Исус, кога ги разбра, им рече: „Зошто зборувате за тоа што немате леб? Зар уште не знаете и не разбирате? Уште ли е скаменето вашето срце?

¹⁸Очи имате, не гледате ли? Уши имате, не слушате ли? И не помните ли?

¹⁹Кога ги раскршив петте леба, за пет илјади души, колку полни кошеви со парчиња собравте?“ Му рекоа: „Два­на­е­сет.“

²⁰„А седумте — за четири илјади, кол­ку кошници со останати парчиња соб­равте?“ Тие одговорија: „Седум.“

²¹И им рече: „Па како тогаш не раз­бирате?“

²²Потоа дојде во Витсаида; и доведоа кај Него слеп и Го молеа да се допре до него.

²³И кога го зеде слепиот за рака, го изведе надвор од селото и, откако плукна на очите негови, ги положи рацете над него, па го праша дали гледа нешто.

²⁴Тој, кога погледна, рече: „Ги гледам луѓето како дрвја, но тие одат.“

²⁵Потоа пак ги положи рацете над очите негови и му рече да погледа. И му се поврати видот и ги гледаше сите јасно.

²⁶И го испрати во домот негов и му рече: „Не навраќај в село!“

²⁷И излезе Исус со учениците Свои по селата на Кесарија Филипова. По па­тот ги праша учениците Свои и им ре­че: „За кого Ме мислат луѓето?“

²⁸Тие одговорија: „За Јован Крс­ти­тел, некои за Илија, а други, пак, за не­кој од пророците.“

²⁹Тој, пак, им рече: „А вие, за кого Ме мислите?“ Петар Му одговори и ре­че: „Ти си Христос!“

³⁰И им заповеда никому да не говорат за Него.

³¹Па почна да ги учи дека Синот Чо­вечки треба многу да пострада, да биде отфрлен од старешините, првосвеш­те­ниците и книжниците, и да биде убиен и на третиот ден да воскресне.

³²И говореше за тоа отворено. Но Петар, Го повлече настрана и почна да Го одвраќа.

³³А Тој, кога се заврте и ги погледна учениците Свои, му забрани на Петар да говори и рече: „Бегај од Мене, сата­но! Зашто не мислиш на она што е Божјо, туку на она што е човечко!“

³⁴И кога го повика народот и уче­ниците Свои, им рече: „Кој сака да врви по Мене, нека се одрече од себе, и нека го земе крстот свој и нека оди по Мене.

³⁵Зашто, кој сака да го спаси својот живот, ќе го загуби; а кој го загуби жи­вотот свој заради Мене и Евангелието, тој ќе го спаси.

³⁶Зашто каква полза има човек, ако го придобие целиот свет, а на душата своја ѝ напакости?

³⁷Или каков откуп ќе даде човек за својата душа?

³⁸Зашто, кој се срами од Мене и од зборовите Мои во овој прељубодеен и грешен род, и Синот Човечки ќе се сра­ми од него, кога ќе дојде во славата на Својот Отец со светите ангели.“