Luke 4— 2006

¹Исполнет со Дух Свети, Исус се врати од Јордан, и беше одведен од Духот во пустината.

²Четириесет дена Го искушуваше ѓа­волот. Во текот на тие денови не ја­деше ништо, а кога изминаа тие, најпос­ле огладне.

³Тогаш Му рече ѓаволот: „Ако си Син Божји, кажи му на овој камен да стане леб.“

⁴А Исус му одговори: „Напишано е дека не само со леб ќе живее човекот (туку и со секој збор Божји).“

⁵Потоа ѓаволот Го одведе на една ви­сока планина и му ги покажа за миг си­те царства во светот.

⁶И Му рече ѓаволот: „Тебе ќе Ти ја дадам сета оваа власт и нивната слава, зашто мене ми е предадена, и ја давам кому што сакам.

⁷Ако ми се поклониш, сето тоа ќе би­де Твое.“

⁸Но Исус му одговори и рече: „(Бегај од Мене, сатано, зашто) напишано е: ‚На Господ, твојот Бог, поклонувај Му се и единствено Нему служи Му!‘“

⁹И Го одведе во Ерусалим, и Го пос­тави на стреата од храмот, па Му рече: „Ако си Син Божји, фрли се одовде до­лу!

¹⁰Зашто е напишано: ‚На ангелите Свои ќе им заповеда за Тебе да Те за­чу­ваат;

¹¹и на раце ќе Те земат, да не си ја сопнеш ногата Своја на камен.‘“

¹²И Исус му одговори и рече: „Кажа­но е: ‚Не искушувај Го Господ, својот Бог!‘“

¹³Па откако ѓаволот заврши со сите искушенија, се оддалечи од Него за не­кое време.

¹⁴И се врати Исус во Галилеја во си­лата на Духот; и се разнесе глас за Него по целиот тој крај.

¹⁵А Тој поучуваше во нивните синагоги, и сите го славеа.

¹⁶И дојде во Назарет, каде што беше одраснал, и по обичајот Свој влезе еден саботен ден во синагогата, па стана да чита.

¹⁷Му ја подадоа книгата на пророкот Исаија; и Тој, штом ја отвори, го најде местото каде што беше напишано:

¹⁸„Духот Господов е врз Мене; зашто Господ Ме помаза. Ме прати да им соопштам радосна вест на бедните. Ме прати да им проповедам на заробените ослободување и на слепите прогледува­ње, да ги пуштам на слобода напатени­те;

¹⁹да ја проповедам благопријатната година Господова!“

²⁰Потоа ја затвори книгата, му ја даде на прислужникот, и седна; а очите на сите во синагогата беа вперени во Него.

²¹И почна да им говори: „Денес се ис­полни ова Писмо што го чувте.“

²²И сите Му потврдија и се восхитуваа на Неговите благодатни зборови што излегуваа од устата Негова и ве­леа: „Не е ли Овој синот на Јосиф?“

²³А Тој им рече: „Некој од вас сигур­но ќе Ми приговори со оваа изрека: ‚Лекаре, излекувај се Сам! Направи го и овде, во Твојот роден крај, она што чувме дека се случило во Капернаум.‘“

²⁴Па им рече: „Вистина ви велам: ни­еден пророк не е омилен во својата тат­ковина.

²⁵Навистина ви кажувам: имаше мно­гу вдовици во Израел, во времето на Или­ја, кога се затвори небото три години и шест месеци и настана голем глад по целата земја;

²⁶и кај ниедна од нив не беше пратен Илија, но само кај една жена вдовица во Сарепта Сидонска;

²⁷и имаше мнозина лепрозни во Из­ра­ел во времето на пророкот Елисеј, но ниеден од нив не се очисти, освен Си­ри­ецот Нееман.“

²⁸А кога го слушнаа тоа, сите во си­на­гогата се исполнија со гнев;

²⁹па станаа, Го истераа надвор од гра­дот и Го одведоа на врвот од еден рид, каде што беше соѕидан нивниот град, за да Го турнат одозгора.

³⁰Но Тој помина меѓу нив и си отиде.

³¹И слезе во Капернаум, во градот Галилејски, и ги поучуваше во саботните денови.

³²И се чудеа на Неговата наука, за­што Неговото слово беше силно.

³³Во синагогата се наоѓаше еден чо­век обземен од дух на нечист демон, и тој извика гласно:

³⁴„Еј, што сакаш Ти, Исусе од На­за­рет? Си дошол ли да нѐ погубиш? Те знам кој си. Ти си Светец Божји.“

³⁵А Исус му заповеда, говорејќи: „Молкни и излези од него!“ Па откако го кутна насреде, духот зол излезе од него и ништо лошо не му направи.

³⁶Сите ги обзеде страв, па си зборуваа меѓу себе: „Каков ли е тој збор! Зашто со власт и сила им заповеда на не­чис­ти­те духови и тие излегуваат!“

³⁷Па се разнесе глас за Него по сите околни места.

³⁸Штом излезе од синагогата, влезе во куќата Симонова; а тештата на Си­мон имаше силна треска, и Го помолија за неа.

³⁹И како застана над неа, Тој ја пре­кори треската, и таа ја остави; и жената веднаш стана и им служеше.

⁴⁰И на зајдисонце, сите што имаа бол­ни од разни болести ги доведуваа кај Него; а Тој, положувајќи раце над секого од нив, ги исцелуваше.

⁴¹Од мнозина излегуваа демони со ви­кање, и велеа: „Ти си Христос, Син Божји.“ А Тој забрануваше и не им доз­волуваше да кажуваат дека знаат дека е Тој Христос.

⁴²Кога се раздени, Тој излезе и отиде на осамено место, а луѓето Го бараа па, кога дојдоа кај Него, Го задржуваа да не си оди од нив.

⁴³А Тој им рече: „И на другите гра­до­ви треба да им ја објавам радосната вест за царството Божјо, зашто за тоа сум пра­тен.“

⁴⁴И проповедаше по синагогите га­ли­лејски.