Jeremiah 4— 2006

¹Ако сакаш да се обратиш, Израеле, вели Господ, обрати се кон Мене; и ако ги отклониш гадотиите од пред Моето лице, и престанеш да скиташ,

²и ако се заколнеш: вистински верно и праведно: жив е Господ, тогаш народите ќе бидат благословени и со Него ќе се фалат.

³Зашто вака им вели Господ на луѓето од Јудеја и од Ерусалим: изорај­те си нови ниви и не сејте меѓу трње.

⁴Обрезете се заради Господ и симнете го крајчето од срцето свое, луѓе Јудини и ерусалимски жители, за да не се јави Мојот гнев како оган и да не пламне неизгасливо поради вашите злодела.

⁵Објавете во Јудеја, и разгласете во Ерусалим, говорете и трубете со труба по земјата; викајте силно и велете: соберете се, и да влеземе во утврдените градови.

⁶Кренете го знамето кон Сион — бе­гајте, не запирајте се, зашто Јас ќе донесам од север зло и голема погибел.

⁷Излегува лав од својот честар, тргнува истребителот на народите: тој излегува од местото свое, за да ја напра­ви земјата твоја пустина, градовите твои ќе бидат сосипани, ќе останат без жители.

⁸Затоа опашете се со вреќиште, пла­чете и ридајте: јароста на Господовиот гнев не се одврати од нас!

⁹И во тој ден, вели Господ, ќе замре срцето на царот и срцето на кнезовите, ќе се ужаснат свештениците и ќе се вчудоневидат пророците.

¹⁰И реков: „О, Господи Боже, зар Ти само го лажеше овој народ и Ерусалим кога велеше: ‚мир ќе има кај вас‘; а, меч допре до гушата?“

¹¹Во тоа време ќе му биде речено на тој народ и на Ерусалим: топол ветар дува од пустинските височини врз патот на ќерката на Мојот народ, не за да вее, ниту да очистува.

¹²И оттаму ќе дојде ветар посилен од овој, и Јас ќе искажам суд над нив.

¹³Ете, се крева тој како облак, и ко­лите му се како виор, коњите му се побрзи од орли; тешко ним! Зашто ќе бидат сосипани!

¹⁴Измиј го злото од срцето свое, Ерусалиме, за да се спасиш: до кога ќе борават во тебе злосторнички мисли?

¹⁵Зашто веќе се разнесува глас од Дан, и погибелна вест — од Ефремовата Гора:

¹⁶јавете им на народите, известете го Ерусалим дека идат од далечна земја опсадувачи и со викања ги заземаат гра­довите на Јудеја.

¹⁷„Како чувари на нивите го оградуваат од сите страни, зашто тој се крена против Мене, вели Господ.

¹⁸Тоа ти го направија твоите патишта и делата твои; од твојата нечесност ти е толку горчливо, што допира до срцето твое.“

¹⁹„Утробо моја! Утробо моја! Нажа­лен сум до дното на срцето свое, се бранува во мене срцето мое, не можам да молчам; зашто ти слушаш, душо моја, звук од труба, боен повик.

²⁰Зло по зло, целата земја се опусто­шува, ненадејно беа соборени шаторите мои, за миг — колибите мои.

²¹До кога ќе гледаме знаме, и ќе слу­шаме трубен звук?

²²Тоа произлегува оттаму, што вода­чите на Мојот глупав народ не Ме по­знаваат: тие се безумни синови, и нема во нив расудување: вешти се за зло, но не умеат да вршат добро.

²³Ја гледам земјата — и ете, таа е разорена и пуста, — небесата, и нема на нив светлина.

²⁴Ги гледам горите — и ете, тие тре­перат, и сите ридови се нишаат.

²⁵Гледам — и ете, нема човек и сите небески птици одлетале.

²⁶Гледам — и ете, плодното поле е пус­тина, и сите негови градови се сосипани од лицето Господово, од јароста на гне­вот Негов.

²⁷Зашто вака рече Господ: — целата земја ќе биде опустошена, но целосно истребување нема да извршам.

²⁸Ќе заплаче земјата поради тоа, и небесата ќе се затемнат, зашто Јас ре­ков, Јас решив, и нема да се покаам, ниту ќе отстапам од тоа.

²⁹Од викот на коњаници и на стрелци ќе се разбегаат сите градови: тие ќе отидат во густи шуми и ќе се искачат на карпи; сите градови ќе бидат напуш­тени, и во нив никој нема да живее.

³⁰А ти, опустошена, што ќе правиш? Макар и да се облекуваш во пурпур, и да се украсуваш со златни накити, да си ги украсуваш со боја очите свои — залудно ќе се украсуваш: те презираат љу­бовниците твои — душата ти ја бараат.

³¹Зашто Јас слушам глас како од же­на при породување, стенкање како на прворотка, глас на ќерката Сионска; таа стенка, протегајќи ги рацете: о, тешко мене, душата моја примира пред убијците!“