Isaiah 14— 2006

¹Блиску е времето негово, нема да задоцнат дните негови; зашто Господ ќе го помилува Јаков и пак ќе го засака Израел; ќе ги насели во земјата нивна, ќе се присоединат кон нив туѓин­ци и ќе се прилепат кон домот Јаковов.

²Ќе ги земат народите и ќе ги одведат на местото нивно; домот Израелов ќе ги присвои на земјата Господова ка­ко робови и робинки, ќе ги земе во плен своите пленители и ќе владее над своите угнетувачи.

³Во оној ден, кога Господ те от­тргна од скрбта твоја, од стравот и од теш­кото ропство, под кое беше заробен,

⁴ти ќе запееш победничка песна против вавилонскиот цар и ќе речеш: како исчезна мачителот и прекина тиранијата!

⁵Господ го скрши жезолот на нечес­ните, скиптарот на владетелите,

⁶кој јаросно ги поразуваше народите со бескрајни удари, гневно вла­дееше над племињата свои со неза­држливо прогонување.

⁷Целата земја здивна, почива, вос­кликнува од радост;

⁸и кипарисите се радуваат за тебе и кедрите леванонски, велејќи: откако падна ти, никој не доаѓа да нѐ сече.

⁹Подземјето одоздола се раздвижи за­ради тебе, за да те пречека при твоето влегување; со тебе се разбудија сите во­дачи на земјата, изместувајќи ги сите цареви незнабожечки од престолите нивни.

¹⁰Сите тие ќе ти говорат: и ти стана бессилен како нас! И ти стана сличен на нас.

¹¹Гордоста ти е симната во пеколот, со сиот твој шум; под тебе има гнилеж за постилка, а црви се твојата покривка.

¹²Како падна ти од небото, Денице, сине на зората! Се разби од земјата ти, кој ги угнетуваше народите.

¹³А во срцето свое си велеше: „Ќе се искачам на небото, ќе го издигнам прес­толот свој погоре од Божјите ѕвезди и ќе седнам на гората во соборот на бого­вите, на крајот од северот;

¹⁴ќе се искачам до висините на обла­ците, ќе бидам рамен на Севиш­ниот.“

¹⁵Но ти си соборен во пеколот, во дното на јамата.

¹⁶Оние што ќе те видат, ќе се загле­даат во тебе, ќе си речат за тебе: тоа ли е човекот, кој земјата ја раз­нишуваше и царства потресуваше,

¹⁷вселената во пустина ја претвори и ги разрушуваше градовите нејзини, робовите не ги пушташе по домовите нивни?

¹⁸Сите царства на народите, сите почиваат со чест, секој во својата гробница;

¹⁹а ти си фрлен надвор од гробот како отпадок, покриен со убиени, погубени со меч, што ги спуштаат во камени гробници, — како изгазен труп,

²⁰нема да се соединиш со нив во гробот; зашто ти ја разори земјата своја, го уби народот свој: племето на злодејците никогаш нема да се спомне.

²¹Гответе клање за синовите негови поради беззаконието на таткото нивни, за да не востанат и да не завладеат со земјата и да не ја наполнат вселената со непријатели.

²²„И ќе станам против нив, — вели Господ Саваот, — и ќе го истребам името на Вавилон и целиот остаток — и син, и внук, вели Господ.

²³Ќе им го дадам во посед на ежо­вите и мочуриштата, ќе го изметам со истребувачка метла, вели Господ Саваот.“

²⁴Со клетва вели Господ Саваот: „Ка­ко што намислив, така и ќе биде; како што решив, така и ќе стане,

²⁵за да го погубам Ашур во Мојата земја и да го изгонам од Моите гори; ќе падне од нив јаремот негов, и товарот ќе се симне од рамењата нивни.“

²⁶Такво е решението, определено за целата земја, и еве ја раката, протегната врз сите народи;

²⁷зашто Господ Саваот решил, и кој може да го измени тоа? Раката Негова е протегната, — и кој ќе ја врати?

²⁸Во годината, кога умре царот Ахаз, имаше вакво пророчко слово:

²⁹„Немој да се радуваш, земјо филистејска, дека е скршен жезолот, кој те поразуваше, зашто од змискиот корен ќе излезе отровница и плодот нејзин ќе биде змеј што лета.

³⁰Тогаш најбедните ќе бидат нахра­нети, немоќните ќе си почиваат во безо­пасност; а твојот корен со глад ќе го уморам, и тоа ќе го убие твојот остаток.

³¹Плачете, порти, викај граде, на глас! Ќе се раздробиш ти, цела земјо филистејска; зашто од север иде дим, нема изморен во нивните војски.

³²А што ќе соопштат известувачите народни? — Тоа дека Господ го утврдил Сион, и дека во него ќе најдат засолниште сиромасите од народот Негов.“