Acts 9— 2006

¹А Савле, дишејќи уште со застрашувања и убиства против учени­ци­те на Господа, дојде кај првосвеште­ни­кот

²и побара од него писма за синаго­ги­те во Дамаск, така што, ако таму најде некои што го следат овој пат, мажи и жени, врзани да ги доведе во Ерусалим.

³Но, додека по патот наближуваше до Дамаск, наеднаш го обзеде светлина од небото,

⁴и, откако падна на земја, слушна глас што му зборуваше: „Савле, Савле, зошто Ме гониш?“

⁵А тој одговори: „Кој си Ти, Гос­по­ди­не?“ А Господ му рече: „Јас сум Исус, Кого Го гониш.“

⁶(Тресејќи се од страв и ужас, тој праша: „Господи, што сакаш да на­пра­вам?“ А Господ му рече:) „Стани и влези во градот; и ќе ти се каже што треба да правиш!“

⁷А луѓето, што одеа по него, стоеја занемени од вчудовиденост, зашто слу­шаа глас, а никого не гледаа.

⁸Савле стана од земјата и, макар што му беа очите негови отворени, ништо не гледаше: и водејќи го за рака, го одведоа во Дамаск.

⁹И три дена остана слеп, и ништо не јадеше, ниту пиеше.

¹⁰Во Дамаск, пак, имаше еден ученик по име Ананија, кому во видение Гос­под му рече: „Ананија!“ А тој одговори: „Еве ме Господи!“

¹¹Тогаш Господ му рече: „Стани и оди во улицата што се вика Права, и во домот Јудин побарај го човекот од Тарс, по име Савле; ете, тој сега се моли.“

¹²И во видение виде еден човек, по име Ананија, како му пријдува и полага раце над него, за да може да прогледа.

¹³А Ананија одговори: „Господи, од мнозина сум слушал за тој човек колку зло им правел на Твоите светии во Еру­салим;

¹⁴а тој и овде има овластување од првосвештениците да ги врзува сите што го повикуваат името Твое.“

¹⁵Но Господ му рече: „Оди, зашто тој ми е избран сад, за да го изнесе името Мое пред народи и цареви и синовите Израелови.

¹⁶И Јас ќе му покажам колку треба тој да пострада заради името Мое.“

¹⁷А Ананија отиде и влезе во куќата и, откако ги положи рацете свои над не­го, рече: „Брате Савле, Господ Исус, Кој ти се јави по патот, по кој доаѓаше, ме прати за да прогледаш и да се исполниш со Дух Свети.“

¹⁸И одеднаш како лушпи да паднаа од очите негови, и тој прогледа и кога ста­на, се крсти.

¹⁹А откако прими храна, Савле зак­репна. Потоа неколку дена преседе со учениците во Дамаск;

²⁰и веднаш почна да проповеда во си­нагогите за Исус дека е Тој Син Божји.

²¹И сите што го слушаа, се чудеа и зборуваа: „Не е ли ова оној, кој во Еру­салим ги гонеше оние што го повикуваа тоа Име, та затоа и овде дошол за да ги доведе врзани пред првосвештениците?“

²²А Савле стануваше сѐ посилен и ги збунуваше Јудејците кои живееја во Да­маск, докажувајќи им дека Овој е Хрис­тос.

²³Кога помина многу време, Јудеј­ци­те се договорија да го убијат.

²⁴Но Савле дозна за нивниот заговор. Тие, пак, дење и ноќе го чекаа на пор­та­та за да го убијат.

²⁵Затоа учениците го зедоа ноќе и в кошница го спуштија по ѕидот.

²⁶А кога пристигнаа во Ерусалим, Савле настојуваше да им се придружи на учениците; но сите се плашеа од не­го, бидејќи не веруваа дека тој навистина е ученик.

²⁷Варнава, пак, го зеде и го одведе кај апостолите, па им раскажа како Савле по патот Го видел Господа, дека Гос­под му зборувал, а исто така и дека во Дамаск отворено го проповедал името на Исус.

²⁸И оттогаш тој остана со нив, влегуваше и излегуваше во Ерусалим, и сме­ло говореше во името на Господ.

²⁹А зборуваше и се препираше исто така и со елинизираните Јудејци, кои се обидуваа да го убијат.

³⁰Штом разбраа за тоа браќата, го од­ведоа во Кесарија, од каде го испратија во Тарс.

³¹А црквата по цела Јудеја, Галилеја и Самарија беше во мир, се изградуваше и живееше во страхопочит кон Господ, и растеше со утехата на Светиот Дух.

³²Петар откако ги обиколи сите, сле­зе и кај светиите што живееја во Лида.

³³Таму, пак, најде еден човек по име Енеј, кој цели осум години лежел на пос­тела, зашто бил неподвижен.

³⁴И Петар му рече: „Енеј, тебе те ис­целува Исус Христос. Стани и направи си ја постелата сам!“ И тој веднаш ста­на.

³⁵И го видоа сите што живееја во Ли­да и во Сарон, и се обратија кон Господ.

³⁶Во Јопија имаше една ученичка, по име Тавита, што значи срна; таа беше исполнета со милостина и добри дела, што ги правеше.

³⁷И токму во тоа време таа се разболе и умре. Тогаш ја измија и ја положија во горната одаја.

³⁸А бидејќи Лида беше близу до Јо­пи­ја, учениците штом слушнаа дека е Пе­тар таму, веднаш испратија двајца луѓе кај него, молејќи го да дојде до нив што побргу.

³⁹Петар стана и тргна кај нив. Кога пристигна, го одведоа во горната одаја. И дојдоа кај него сите вдовици, плачеј­ќи и покажувајќи му ги ризите и обле­ките што ги беше правела Срна додека живееше со нив.

⁴⁰Петар, откако ги истера сите надвор, падна на колена, се помоли, па се сврте кон мртвото тело и рече: „Тавита, стани!“ И таа ги отвори очите свои, го погледна Петар и седна.

⁴¹А Петар тогаш ѝ подаде рака и ја подигна. Тогаш ги повика светиите и вдовиците и им ја предаде жива.

⁴²И ова се разгласи по цела Јопија, и мнозина поверуваа во Господ.

⁴³А Петар престојуваше долго време во Јопија кај некој си кожар Симон.