2 Samuel 21— 2006

¹Во дните на Давид имаше по земјата три години глад, година по година. Давид Го праша Господа. И Господ рече: „Тоа е поради Саул и крвничкиот дом негов, поради тоа што ги убиваше Гаваонците.“

²Тогаш царот ги повика Гаваонци­те и зборуваше со нив. Гаваонците не беа од Израеловите синови, туку остатоци од Аморејците, на кои Израелците им се заколнаа дека ќе ги поштедат, но Саул сакаше да ги уништи од ревност кон потомците на Израел и на Јуда.

³И Давид им рече на Гаваонците: „Што да направам за вас и со што да ве задоволам за да го благословите наследството Господово?“

⁴Гаваонците му одговорија: „Не ни треба ни сребро, ни злато од Саул, ниту од неговиот дом, не ни треба да биде убиен некој од Израел.“ Тој праша: „А што сакате? Јас ќе напра­вам.“

⁵Тие му одговорија на царот: „Од оној човек што нѐ погубуваше и сака­ше да нѐ истреби, за да нѐ нема ника­де во израелските предели, —

⁶од неговите потомци предај ни седум души, и ние ќе ги обесиме среде бел ден пред Господ во Гива, градот на Саул, избраник Господов.“ А царот рече: „Ќе ви предадам.“

⁷Но царот го поштеди Мемфивос­теј, синот на Јонатан, Сауловиот син, поради клетвата во името Господово, која беше меѓу нив, меѓу Давид и Сауловиот син Јонатан.

⁸И ги зеде царот двајцата синови на Рицпа, ќерката на Аја, што таа му ги беше родила на Саул — Армониј и Мем­фивостеј, и петте синови на Ми­хала, што таа му ги беше родила на Адриел, синот на Верзелиј од Мехола.

⁹И ги предаде во рацете на Гаваон­ците, и тие ги обесија среде бел ден на гората пред Господ. И загинаа сите тие седум души заедно; тие беа погубени во првите дни на жетвата, во почетокот на јачменовата жетва.

¹⁰Тогаш Рицпа, ќерката на Аја, зе­де вреќа, си ја посла на карпа, и седеше од почетокот на жетвата, сѐ додека не се излеаја врз нив од небото Божјите води, и не остави да се допрат до мртвите тела птиците небески дење, и полските ѕверови ноќе.

¹¹И му соопштија на Давид што направила Рицпа, ќерката на Аја, Сауловата наложница.

¹²Давид отиде, та ги прибра коските на Саул и коските на синот негов Јона­тан од жителите на Јавеш Галаадски, кои ги беа зеле тајно од плоштадот на Бет-Шан, каде што ги беа обесиле Фи­листејците, во денот кога Филистејците го убија Саул во Гелвуја.

¹³Тој ги пренесе оттаму коските на Саул и коските на синот негов Јонатан; и ги собра коските на обесените.

¹⁴И ги погреба коските на Саул и на синот негов Јонатан, во земјата Вени­јаминова, во Цела, во гробот на татко му Кис. И извршија сѐ што беше запо­ведал царот. И потоа Бог се смили над земјата.

¹⁵И започна пак војна меѓу Филистеј­ците и Израелците. И излезе Давид и слугите негови со него и војуваа со Фи­листејците; и Давид се умори.

¹⁶Тогаш Јишби-Бенов, еден од по­томците на Харафа, чие копје тежеше триста шекели бакар и кој беше препа­шан со нов меч, сакаше да го убие Давид.

¹⁷Но Авеса, синот на Саруја, му по­могна и го удри Филистеецот и го уби. Тогаш Давидовите луѓе се заколнаа и рекоа: „Ти нема повеќе да излегуваш со нас во војна за да не згасне светилото Израелово.“

¹⁸Потоа пак имаше војна со Филис­тејците во Гов; тогаш Сивхај од Хуша го уби Саф, еден друг потомок на Хара­фа.

¹⁹Стана и друга битка во Гет; тогаш Елханан, синот на Јааре-Орегим вит­леемецот, го уби Гетчанецот Го­лијат, на кого дршката на копјето му беше колку ткаечко кросно.

²⁰Настана уште една војна во Гет; и таму имаше еден крупен човек, исто така од потомците на Харафа, со по шест прсти на рацете и на нозете, вкупно дваесет и четири.

²¹Тој ги навредуваше Израелците; но Јонатан, синот на Шима, Давидо­виот брат, го уби.

²²Тие четворицата беа од родот на Харафа во Гет, и паднаа од раката на Давид и на слугите негови.