2 Kings 23— 2006

¹Тогаш царот испрати, та се собраа кај него сите старешини на Јуда и на Ерусалим.

²И отиде царот во домот Господов, и со него сите Јудејци и сите ерусалимски жители, и свештениците, и пророците, и сиот народ, од мал до голем, и им ги прочита гласно сите зборови од книгата, што беше најдена во домот Гос­подов.

³Потоа царот застана на високо место и пред лицето Господово се заветува дека ќе Го следи Господа и дека ќе ги чува заветите Негови, откровенијата Негови и наредбите Негови, од сѐ срце и душа и ќе ги исполнува зборовите на тој завет, напишани во таа книга, И сиот народ се заветува.

⁴Тогаш царот му заповеда на првосвештеникот Хелкија и на другите свештеници и на вратарите да ги изнесат од храмот Господов сите работи направени за Ваал и за Ашера и за сета небеска војска, и ги изгоре надвор од Ерусалим, во ки­дронската долина, и заповеда да ја пренесат пепелта нивна во Ветил.

⁵И ги отстрани многубожечките жреци што ги беа поставиле јудејските цареви да вршат кадење по идолските светилишта во јудејските градови и во околината на Ерусалим, и оние што му кадеа на Ваал, на сонцето, на месечи­ната, на планетите и на сета небеска војска.

⁶И ја изнесе тогаш статуата на Ашера од домот Господов надвор од Ерусалим, кај потокот Кедрон, и ја изгоре таму, ја претвори во пепел и ја фрли пепелта нејзина во општонародните гробишта;

⁷и ги разурна блудничките домови што беа кај храмот Господов, каде што жени шиеја облека за Ашера;

⁸и ги изведе сите жреци од јудејските градови, ги оскверни идолските свети­лишта, по кои жреците вршеа кадења, од Гева до Вирсавија, и ги разурна светилиштата пред портите — оние кај влезот кон портите на Исус градо­началникот, и оние одлево кај градските порти.

⁹Жреците на идолските свети­лишта, меѓутоа, не принесуваа жртви врз жрт­веникот Господов во Еруса­лим, туку јадеа бесквасни лебови заедно со бра­ќата свои.

¹⁰Тој го оскверни и Тофет што е во долината Бен-Хином, та никој да не го пренесува синот свој и ќерката своја преку оган во чест на Молох;

¹¹и ги урна коњите што јудејските цареви ги ставаа во чест на сонцето пред влезот во домот Господов, близу до собите на дворјанинот Нетан-Ме­лех, во додатната зграда, а колесници­те на сонцето ги изгоре со оган.

¹²И жртвениците врз покривот на Ахазовата горна соба што ги направија јудејските цареви, и жртвениците, што Манасија ги беше направил во двата двора на домот Господов, царот ги собори и ги растури оттаму, и правот нивни го фрли во потокот Ке­дрон.

¹³И идолските светилишта пред Ерусалим, десно од Маслиновата Гора, кои Соломон, царот Израелов, ѝ ги беше изградил на Аштарта, идол сидонски, и на Хамос, гад моавски, и на Мил­ком, идол амонски, царот ги оскверни;

¹⁴и ги искрши спомениците од камен, и ги исече столбовите на Ашера, и го наполни местото нивно со човечки коски.

¹⁵Исто така и жртвеникот што беше во Ветил, и идолското светили­ште, изградено од Наватовиот син Јеровоам, кој беше го навел Израел во грев — и жртвеникот и светили­штето ги разурна, и ги изгоре, ги претвори во прав, и столбот на Ашера го изгоре.

¹⁶Јошија погледна и ги виде гробиш­тата што беа таму на гората, па испрати и ги зеде коските од гробовите, ги изгоре врз жртвеникот и го оскверни, според словото Госпо­дово што го на­вести човекот Божји, кој ги беше претскажал тие настани,

¹⁷и Јошија праша: „Каков е тој споменик што го гледам?“ Му одго­ворија градските жители: „Тоа е гробот на Божјиот човек, кој дојде од Јудеја и го навести ова што ти го правиш сега над ветилскиот жрт­веник.“

¹⁸Тогаш тој рече: „Оставете го на ми­ра, никој да не ги обеспокојува коските негови.“ И ги зачува коските негови заедно со коските на пророкот што беше дошол од Самарија.

¹⁹И сите идолски светилишта во самарјанските градови, што израелските цареви ги беа изградиле, раз­гневувајќи Го Господа, Јошија ги раз­руши и направи со нив исто, како што направи во Ветил;

²⁰ги закла сите жреци кај свети­лиштата што беа таму, кај жртвени­ците, и изгоре врз нив човечки коски, па се врати во Ерусалим.

²¹Тогаш царот му заповеда на сиот народ и рече: „Празнувајте Му Пасха на Господ, вашиот Бог, како што е напишано во таа книга на заветот.“

²²Зашто таква Пасха не беше праз­нувана од дните на судиите, кои му су­деа на Израел, и во сите дни на израелските цареви, и на јудејските цареви;

²³а таа Пасха на Господ беше празнувана во Ерусалим во осумнаесеттата година на царот Јошија.

²⁴Јошија исто така ги истреби и повикувачите на мртви, и маѓесни­ците, и вражалците, и идолите, и сите пагански богови што се сретнуваа во јудејската земја и во Ерусалим за да ги исполни зборовите на законот, напишан во книгата што свештеникот Хелкија ја најде во домот Господов.

²⁵Сличен на него немало цар пред него, кој се свртел кон Господ со сето свое срце, и со сета своја душа, и со сите свои сили, според целиот закон Мојсеев; и по него не се издигна сличен на него.

²⁶Но Господ не ја одложи големата јарост на гневот Свој, со која гневот Негов Му се разгори против Јуда за сите навреди, со кои Манасија Го беше разгневил.

²⁷И Господ рече: „И Јуда ќе го отфрлам од лицето Свое, како што го отфрлив Израел, и ќе го отфрлам тој град Ерусалим што го избрав, и домот, за кој бев рекол: ‚Таму ќе биде името Мое.‘“

²⁸Другите работи за Јошија и за сѐ што беше извршил тој, е опишано во летописите на јудејските цареви.

²⁹Во неговите дни египетскиот цар, фараонот Нехо, тргна против асир­скиот цар кон реката Еуфрат. Царот Јошија му излезе во пресрет, а оној, штом го виде, го уби во Мегидо.

³⁰Слугите негови го кренаа мртов од Мегидо, го пренесоа во Ерусалим и го погребаа во гробницата негова, и народот на земјата го зеде Јошиевиот син Јоахаз, го помазаа и го прогласија за цар наместо неговиот татко.

³¹Јоахаз беше на дваесет и три години, кога стана цар, и царуваше три ме­сеци во Ерусалим; мајка му се викаше Хамутал, ќерка на Еремија, од Ливна.

³²Тој го вршеше она што не беше угодно пред очите на Господ, во сѐ онака, како што правеа татковците негови.

³³Фараонот Нехо го задржа во Ривла, во земјата Хамат за да не царува во Ерусалим, и наложи данок на земјата сто кикари сребро и еден кикар злато.

³⁴И фараонот Нехо го направи цар Јошиевиот син Елијаким, место татко му Јошија, и му го промени името на Јоаким, а Јоахаз го зеде и го одведе во Египет, каде што и умре.

³⁵Јоаким му даваше на фараонот сребро и злато; тој ја оцени земјата за да го внесува среброто по заповед на фарао­нот; тој бараше од секого од народот на земјата, според оценката негова, сребро и злато за да му дава на фараонот Нехо.

³⁶Јоаким беше на дваесет и пет години, кога стана цар, и царуваше единаесет години во Ерусалим; мајка му се викаше Зевуда, ќерка на Федаја, од Рума.

³⁷И тој го вршеше она што не беше угодно пред очите на Господ во сѐ она­ка, како што го правеа предците негови.