2 Kings 22— 2006

¹Јошија беше на осум години кога стана цар, и царуваше во Ерусалим триесет и една година; мајка му се викаше Једида, ќерка на Адаја, од Боцкат.

²Тој го правеше она што беше правилно пред очите на Господ, во сѐ одеше по патот на неговиот предок Давид и не се отклонуваше ни десно, ни лево.

³Кога беше на осумнаесет години, царот Јошија го испрати писарот Сафан, син на Ацалија, Мешуламовиот син, во домот на Господ, ве­лејќи:

⁴„Оди кај првосвештеникот Хелки­ја, нека го земе среброто донесено во до­мот на Господ што го собраа од чувари­те на портите,

⁵и нека го дадат во рацете на распоредниците, поставени кај храмот Господов, а тие да го потрошат за ра­ботниците во домот Господов за поп­равка на штетите во домот:

⁶на дрводелците, на каменоресците, на ѕидарите и за купување дрва и делкани камења за поправка на храмот;

⁷но да не се бара од нив сметка за среброто, предадено во рацете нивни, бидејќи тие постапуваат чесно.“

⁸И му кажа првосвештеникот Хел­кија на писарот Сафан: „Јас ја најдов во домот Господов книгата на законот.“ И Хелкија му ја подаде книгата на Сафан, и тој ја читаше.

⁹Дојде писарот Сафан кај царот и му донесе на царот одговор, велејќи: „Тво­ите слуги го зедоа среброто, најдено во домот, и го предадоа во рацете на распоредниците, поставени кај домот Господов.“

¹⁰Писарот Сафан му соопшти уште на царот и рече: „Една книга ми даде свештеникот Хелкија.“ И Сафан ја читаше пред царот.

¹¹Кога царот ги чу зборовите од книгата на законот, ја раскина облеката своја.

¹²Тогаш царот заповеда на свеш­теникот Хелкија, на Ахикам, Сафа­нов син, на Ахбор, син на Михаја, на пи­сарот Сафан и на царскиот слуга Асаја, велејќи:

¹³„Одете, прашајте Го Господа за мене, за народот и за цела Јудеја во врска со зборовите на таа најдена книга, зашто голем е гневот Господов што се разгорел против нас, поради тоа што нашите татковци не ги послушаа зборо­вите на таа книга за да постапуваат според она што ни е заповедано во неа.“

¹⁴И отиде свештеникот Хелкија со Ахикам, Ахбор, Сафан и Асаја кај про­рочицата Хулда, жена на одеждо­чуварот Селум, син на Тиква, Хархасов син — а таа живееше во Ерусалим, во вториот дел, — и зборуваа со неа.

¹⁵А таа им рече: „Вака вели Господ, Бог Израелов: ‚кажете му на човекот што ве испрати кај Мене:

¹⁶вака вели Господ: ќе испратам зло во тоа место и врз жителите негови — како што е напишано во книгата што ја прочита јудејскиот цар.

¹⁷Поради тоа што Ме оставија и кадат на други богови за да Ме предизвикуваат со сите работи на рацете свои, се разгневи гневот Мој против тоа место, и нема да угасне.‘

¹⁸А на јудејскиот цар што ве испра­тил да Го прашате Господа, кажете му: — вака вели Господ, Бог Израелов, за зборовите што ги чу:

¹⁹‚поради тоа што смекна срцето твое, и ти се смири пред Господ, откако го чу ова што Јас го изреков против тоа место и против жителите негови дека тие ќе бидат за ужас и проклетство, и ти ја раскина облеката своја и плачеше пред Мене, Јас те чув — вели Господ.

²⁰Поради тоа, еве, Јас ќе те приберам кај татковците твои, и ќе бидеш ставен во гробницата своја во мир, и твоите очи нема да ги видат сите тие зла што ќе ги испратам во тоа место.‘“ И му донесоа на царот одговор.