2 Chronicles 6— 2006

¹Тогаш Соломон рече: „Господ беше рекол дека ќе благоволи да престојува во темен облак,

²но јас, на Твоето свето име Му из­градив дом на Твоето живеалиште, место за Твоето вечно престојување.“

³И го сврте царот лицето свое, та го благослови сето собрание на Изра­елците — сето собрание на Израелците стоеше,

⁴па рече: „Нека е благословен Гос­под, Бог Израелов, Кој го изврши сега со светата рака Своја она, како што го беше рекол со устата Своја на татко ми Давид, велејќи:

⁵‚од оној ден, кога го изведов Мојот народ од египетската земја, Јас од ниедно Израелово племе не избрав град за да изградам дом, каде што ќе при­суствува името Мое, ниту избрав маж што ќе биде водач на Мојот народ Израел.

⁶Туку го избрав Ерусалим, та името Мое таму да престојува, го избрав Да­вид, тој да биде над Мојот народ — Израел.‘

⁷Татко ми Давид имаше на срце да изгради дом за името на Господ, Бог Израелов,

⁸но Господ му кажа на татко ми Давид: ти имаш на срце да изградиш храм за името Мое; добро е, што ти е тоа на срце.

⁹Меѓутоа, ти нема да изградиш храм, туку твојот син, што ќе произлезе од бедрата твои, — тој ќе изгради храм за името Мое.

¹⁰И Господ го исполни словото што го беше изрекол; јас стапив на местото на мојот татко Давид, седнав на прес­толот израелски, како што рече Господ, и изградив дом за името Гос­подово, Израеловиот Бог.

¹¹Го положив таму ковчегот, во кој е заветот на Господ, што го беше склучил со синовите Израелови.“

¹²Па застана Соломон пред жртве­никот Господов, пред сето собрание на Израелците, ги крена рацете —

¹³зашто Соломон беше направил ба­карно подножје, долго пет лакти, широ­ко пет лакти и високо три лакти, и го беше поставил среде дворот; застана на него, падна на колена пред сето собра­ние на Израелците, ги крена рацете кон небото —

¹⁴и рече: „Господи, Боже Израелов! Нема Бог, сличен на Тебе, ниту на небото, ниту на земјата. Ти го пазиш заветот и милоста кон слугите Свои, кои одат пред Тебе со сето свое срце;

¹⁵Ти го исполни кон Својот слуга Давид, мојот татко, она, што го беше говорел; она, што беше го изрекол со устата Своја, денес го исполни со раката Своја.

¹⁶И сега, Господи, Боже Израелов, исполни му го на Својот слуга Давид, мојот татко, она, што му го рече, веле­јќи: нема да снема маж, што ќе седи пред лицето Мое на престолот израел­ски, само ако твоите синови внимаваат на патиштата свои, одејќи по Мојот закон така, како што одеше ти пред Мене.

¹⁷А сега, Господи, Боже Израелов, нека се потврди словото Твое, што му го кажа на Својот слуга Давид!

¹⁸Навистина, Бог ли ќе живее со луѓето на земјата? Ако небото и небесата Твои не Те собираат, дотолку помал­ку ќе Те собере овој храм, што сум го изградил.

¹⁹Но погледни милостиво кон молитвата на Твојот слуга и кон молбата негова, Господи, Боже мој! Чуј го пови­кот и молитвата, со која Твојот слуга се моли пред Тебе.

²⁰Нека бидат очите Твои отворени кон овој храм дење и ноќе, кон местото, во кое си ветил дека го ставаш името Свое, за да ја слушаш молитвата, со која слугата Твој ќе се моли на ова место.

²¹Чуј ги молбите на Твојот слуга и на Твојот народ Израел, со кои ќе се молат на ова место; чуј од местото на Твоето живеалиште, од небесата, чуј и смилувај се!

²²Кога некој ќе згреши против ближ­ниот свој, и ќе побараат од него заклетва, за да се заколне, и таа заклетва биде извршена пред Твојот жртвеник во овој храм,

²³тогаш чуј од небото и изврши суд над Своите слуги, подај му на винов­никот, и товарејќи му ја постапката негова врз главата негова; а оправдај го правиот, давајќи му спо­ред правдата негова.

²⁴Кога Твојот народ Израел ќе биде поразен од непријателот, затоа што згрешил пред Тебе и кога тој ќе се свр­ти кон Тебе, и ќе го исповеда името Твое со молба и молитва пред Тебе во овој храм,

²⁵чуј тогаш од небото и прости му го гревот на Твојот народ Израел и врати го во земјата, што си му ја дал нему и на неговите предци.

²⁶Кога ќе се заклучи небото и ќе снема дожд, затоа што згрешил пред Тебе, и ќе се помолат на ова место, ќе го исповедаат името Твое и ќе се одвра­тат од своите гревови, затоа што си ги понизил,

²⁷чуј тогаш од небото и прости им го гревот на Своите слуги и на Својот народ Израел, покажувајќи им го до­б­риот пат, по кој треба да одат; и испрати дожд врз Твојата земја, што си му ја дал на народот Свој во наследство.

²⁸Ако биде глад во земјата или по­мор, огнен ветар или гламја, ска­кулци или гасеници, или ако го притиснат непријателите негови во земјата, што ја владее, некое зло ако се случи или не­каква болест,

²⁹секоја молитва, секоја молба од кој и да било човек, или од сиот народ Твој Израел, кога секој ќе ја почув­ствува не­волјата своја и тагата своја и ќе ги пода­де рацете кон Твојот храм,

³⁰чуј од небото, од местото на Твоето живеалиште, и прости и подај му на се­кого според сите патишта негови, како што го познаваш срцето негово, — зашто само Ти ги познаваш срцата на сино­вите човечки, —

³¹за да имаат страхопочит кон Тебе и да одат по Твоите патишта во сите дни, додека живеат на земјата, што си им ја дал на нивните предци.

³²Дури и туѓинецот, што не е од Тво­јот народ Израел, кога ќе дојде од да­лечна земја поради Твоето големо име, Твојата моќна рака и Твојата силна мишка — дојде и се помоли во овој храм,

³³чуј од небото, од местото на Твоето живеалиште, и направи сѐ, за кое ту­ѓинецот ќе Те повика, та сите земни народи да го спознаат Твоето име и да имаат страхопочит кон Тебе, како и Твојот народ Израел, и да знаат дека Твоето име се повикува над овој дом, што јас го изградив.

³⁴Кога Твоите луѓе ќе излезат во војна против непријателите свои по патот, по кој ќе ги испратиш Ти, и Ти се помолат, свртувајќи се кон храмот, што го изградив на Твоето име,

³⁵тогаш послушај ја од небото молитвата нивна и молбата нивна и направи им го она што е таму потребно.

³⁶Кога ќе згрешат пред Тебе, — зашто нема човек што не греши, — и Ти ќе им се разгневиш и ќе ги предадеш на непријателите, и оние, што ги заробиле, ги одведат во далечна или блиска земја,

³⁷кога во земјата, во која ќе бидат заробени, ќе дојдат на себеси, ќе се свртат и ќе Ти се помолат во земјата на своето ропство, велејќи: ‚згрешив­ме, направивме беззаконија и неправди‘,

³⁸и се свртат кон Тебе со сето свое срце и со сета своја душа, во земјата на своето ропство, каде што ќе бидат одведени во плен, и се помолат, свртувајќи се кон земјата своја, што си им ја дал на нивните предци, и кон градот, што си го избрал, и кон храмот, што го изградив за Твоето име, —

³⁹тогаш чуј од небото, од местото на Твоето живеалиште, чуј ја молитвата нивна и молбата нивна, и направи го она што им е потребно, и прости му на Твојот народ, за она што згрешил пред Тебе.

⁴⁰Боже мој, очите Твои нека бидат отворени и ушите Твои внимателни кон молитвата на ова место!

⁴¹И сега, Господи Боже, застани во Твоето почивалиште, Ти и ковчегот на Твојата сила. Твоите свештеници, Гос­поди Боже, нека се облечат во спасение, и Твоите верни чеда да се радуваат во добрините.

⁴²Господи Боже, не одвраќај го лицето од помазаникот Свој, присети се на милостите ветени кон Својот слуга Давид!“