1 Corinthians 11— 2006

¹Угледајте се на мене, како и јас на Христос!

²Ве пофалувам, браќа, зашто во сѐ си спомнувате за мене и ги држите пре­да­нијата така како што сум ви ги предал.

³Сакам уште да знаете дека глава на секој маж е Христос; а на жената ма­жот е глава; на Христос, пак, глава е Бог.

⁴Секој маж, кој се моли или пророкува со покриена глава, ја срамоти својата глава;

⁵а, пак, секоја жена, која се моли или пророкува гологлава, ја срамоти главата своја, зашто тоа е исто како да е истрижена.

⁶Ако жената не сака да се покрива, тогаш нека се стриже; ако, пак, е грдо за жена да се стриже или бричи, тогаш нека се покрива.

⁷И така, мажот не треба да ја покрива главата своја, зашто е образ и слава Божја, а жената е слава на мажот.

⁸Зашто не е мажот од жената, туку жената од мажот;

⁹и мажот не е создаден за жената, ту­ку жената за мажот.

¹⁰Затоа жената треба да има на гла­вата свој знак од власта на мажот над неа поради ангелите.

¹¹Па сепак, ниту жена е без маж, ни­ту маж е без жена во Господ.

¹²Зашто, како што е жената од ма­жот, така е и мажот преку жената; а сѐ е од Бога.

¹³Просудете сами во себе: доликува ли жена да Му се моли на Бога гологлава?

¹⁴Нели и самата природа ве учи дека е срамно за мажот да има долга коса?

¹⁵Но, ако жената си ја остави косата, тоа е украс за неа, бидејќи косата ѝ е да­дена место превез.

¹⁶Но, ако некој сака да се препира, ние немаме таков обичај, ниту црквите Божји.

¹⁷А заповедајќи ви го ова, не можам да ве пофалам дека за подобро, туку за полошо се собирате.

¹⁸Прво, пак, слушам дека, кога се со­бирате в црква, се појавуваат расколи меѓу вас, во што делумно верувам.

¹⁹А потребно е меѓу вас да има и раз­делувања, за да се истакнат подостој­ни­те меѓу вас.

²⁰Но, кога се собирате така заедно, тоа не значи дека јадете вечера Гос­по­дова:

²¹зашто на јадењето секој брза да ја земе својата вечера пред другите, така што еден останува гладен, а друг се опива.

²²Немате ли куќи за да јадете и пи­ете? Или ја презирате црквата Божја и ги срамотите оние, што не се имотни? Што да ви речам? Да ве пофалам ли за тоа? Не пофалувам!

²³А јас го примив од Господ она, што ви го предадов; а тоа е дека Господ Исус онаа ноќ, кога Го предадоа, зеде леб,

²⁴и, откако заблагодари, го прекрши и рече: „Земете, јадете, ова е телото Мое, кое се крши за вас, правете го ова за спомен Мој!“

²⁵По вечерата, исто така, зеде и ча­ша, па рече: „Оваа чаша е Новиот завет во Мојата крв; ова правете го, кога ќе пиете за Мој спомен!“

²⁶Зашто, секогаш, кога ќе го јадете овој леб и кога ќе ја пиете оваа чаша, вие ќе ја објавувате смртта на Господ, додека Тој не дојде.

²⁷Затоа, оној што недостојно јаде од овој леб и пие од чашата Господова, ви­новен ќе биде спрема телото и крвта на Господ.

²⁸Но, секој човек да се испита самиот себе и потоа да јаде од овој леб и да пие од оваа чаша.

²⁹Зашто, кој јаде и пие недостојно, тој го јаде и пие своето осудување, бидејќи не го разликува телото Господово.

³⁰Па затоа меѓу вас има многу немоќни и нејаки, а мнозина и умираат.

³¹Зашто, ако бевме се испитувале са­ми себе, тогаш немаше да бидеме осуде­ни.

³²Но судејќи нѐ, Господ нѐ превос­пи­тува, за да не бидеме осудени заедно со светот.

³³Затоа, браќа мои, кога се собирате на јадење, дочекувајте се еден со друг.

³⁴Ако е, пак, некој гладен, нека јаде дома, за да не се собирате за осуда. А другото ќе го наредам, кога ќе дојдам.