1«Բայց, աղէ՜, ո՛վ Յոբ, իմ խօսքս մտիկ ըրէ, Բոլոր ըսածներուս ականջ դիր։
2Ահա հիմա բերանս կը բանամ Ու լեզուս բերնիս մէջ կը խօսի։
3Խօսքերս սրտիս ուղղութեանը պէս պիտի ըլլան Ու շրթունքներս զուտ իմաստութիւն պիտի խօսին։
4Զիս Աստուծոյ Հոգին ստեղծեց Ու Ամենակարողին շունչը ինծի կեանք տուաւ։
5Եթէ կրնաս, պատասխան տուր ինծի, Պատրաստուելով առջեւս կեցիր։
6Ահա ես քու ըսածիդ համեմատ Աստուծոյ համար կը կենամ, Ես ալ հողէն ստեղծուեցայ։
7Ահա իմ երկիւղս քեզ պիտի չզարհուրեցնէ Ու իմ ձեռքս քու վրադ պիտի չծանրանայ։
8Արդարեւ ականջիս ըսիր Ու խօսքերուդ ձայնը լսեցի, որ ըսիր.
9‘Ես մաքուր եմ ու առանց յանցանքի. Ես անարատ եմ ու իմ վրաս անօրէնութիւն չկայ.
10Ահա անիկա ատելութեան պատճառանք կը գտնէ Զիս իրեն թշնամի կը սեպէ.
11Ոտքերս կոճղերու մէջ կը դնէ, Իմ բոլոր շաւիղներս կը դիտէ’։
12Ահա քեզի պատասխան կու տամ, որ այս բանին մէջ իրաւունք չունիս, Վասն զի Աստուած մարդէն մեծ է։
13Անոր հետ ինչո՞ւ կը վիճիս, Որովհետեւ անիկա բնաւ իր ըրածներուն հաշիւը չի տար։
14Յիրաւի Աստուած մէկ անգամ կամ երկու անգամ կը խօսի ( Թէեւ մարդը ուշադրութիւն չ’ըներ),
15Երազի մէջ, գիշերուան տեսիլքի մէջ, Երբ խորունկ քուն մը կ’իյնայ մարդոց վրայ, Երբ անոնք իրենց անկողիններուն մէջ կը քնանան։
16Այն ատեն մարդոց ականջները կը բանայ Ու իր խրատով կը զգուշացնէ,
17Որպէս զի մարդը գէշ գործէ դարձնէ Ու մարդէն հպարտութիւնը արգիլէ։
18Անոր հոգին գերեզմանէն կը պահէ Ու կեանքը՝ որպէս զի սրով չմեռնի։
19Նաեւ մարդը իր անկողնին մէջ ցաւով կը պատժուի Եւ իր բոլոր ոսկորները՝ սաստիկ ցաւով ։
20Այն ատեն անոր անձը հացէն կը զզուի Եւ անոր հոգին՝ փափաքելի կերակուրէն։
21Անոր մարմինը այնպէս կը հալի, որ ալ չ’երեւնայ Ու անոր չերեւցած ոսկորները դուրս կ’ելլեն։
22Անոր անձը գերեզմանին կը մօտենայ Ու անոր կեանքը՝ կորուստի։
23Եթէ անոր քով միջնորդ պատգամաւոր մը ըլլայ, Հազարէն մէկը, Որ անոր ուղղութիւնը մարդուն իմացնէ,
24Այն ատեն անոր ողորմելով պիտի ըսէ. ‘Ազատէ զանիկա, որպէս զի գերեզմանը չիջնէ։ Ես քաւութիւն մը գտայ։
25Անոր մարմինը տղու մարմինէն աւելի փափուկ պիտի ըլլայ Ու անիկա իր մանկութեան օրերուն պիտի դառնայ’։
26Աստուծոյ պիտի աղաղակէ ու Աստուած զանիկա պիտի ընդունի Ու անոր երեսը ուրախութեամբ պիտի տեսնէ. Քանզի Անիկա պիտի հատուցանէ մարդուն՝ անոր արդարութեանը համեմատ։
27Անիկա մարդոց վրայ կը նայի Ու եթէ մէկը ըսէ՝ ‘Մեղք գործեցի ու իրաւունքը աւրեցի Ու ասիկա ինծի օգտակար չեղաւ,
28Աստուած իմ հոգիս ազատեց, որպէս զի գերեզմանը չիջնէ. Այլ իմ կեանքս լոյսը տեսնէ’։
29Ահա Աստուած այս բոլոր բաները Երկու երեք անգամ մարդուն կ’ընէ,
30Որպէս զի անոր հոգին գերեզմանէն դարձնէ, Որպէս զի ապրողներուն լոյսովը լուսաւորուի։
31Ականջ դի՛ր, ո՛վ Յոբ, ինծի մտիկ ըրէ, Լուռ կեցիր, որպէս զի ես խօսիմ։
32Եթէ ըսելիք ունիս՝ ինծի պատասխան տուր. Ըսէ, վասն զի քեզ արդարացնել կը փափաքիմ։
33Եթէ ոչ՝ ինծի՛ մտիկ ըրէ, Լո՛ւռ կեցիր, որպէս զի ես քեզի իմաստութիւն սորվեցնեմ»։