1Տիւրոսի Քիրամ թագաւորը իր ծառաները Սողոմոնին ղրկեց քանզի լսեր էր թէ անոր հօրը տեղ զինք թագաւոր օծեր են. վասն զի Քիրամ Դաւիթը շատ կը սիրէր։
2Սողոմոնն ալ Քիրամին մարդ ղրկեց ու ըսաւ.
3«Դուն գիտես թէ իմ հայրս Դաւիթ չկրցաւ իր Տէր Աստուծոյն անուանը տուն շինել, այն պատերազմներուն պատճառով, որոնք անոր բոլորտիքը պատեր էին, մինչեւ որ Տէրը զանոնք անոր ոտքերուն թաթերուն տակ դրաւ։
4Բայց հիմա իմ Տէր Աստուածս ամէն կողմանէ ինծի հանգստութիւն տուաւ, թշնամի չկայ ու ձախորդ պատահար մը չկայ։
5Ահա ես կ’ուզեմ, որ իմ Տէր Աստուծոյս անուանը տուն մը շինեմ, ինչպէս Տէրը իմ հօրս Դաւիթին հետ խօսեցաւ՝ ըսելով. ‘Քու որդիդ, որ քու տեղդ քու աթոռիդ վրայ պիտի նստեցնեմ, անիկա իմ անուանս տուն պիտի շինէ’։
6Հիմա հրաման ըրէ՛, որ ինծի համար Լիբանանէն եղեւիններ կտրեն ու իմ ծառաներս քու ծառաներուդ թող միանան։ Քու ձեռքերուդ վարձքը քու որոշածիդ չափ քեզի կու տամ, քանզի դուն գիտես թէ մեր մէջ Սիդոնացիներուն պէս փայտ կտրող վարպետ մը չկայ»։
7Երբ Քիրամ Սողոմոնին խօսքերը լսեց՝ շատ ուրախացաւ ու ըսաւ. «Այս մեծ ժողովուրդին վրայ Դաւիթին իմաստուն որդի տուող Տէրը այսօր օրհնեալ ըլլայ»։
8Քիրամ Սողոմոնին մարդ ղրկեց՝ ըսելով. «Ինծի ղրկած խօսքդ լսեցի։ Ես եղեւնափայտի ու մայրիի փայտի համար քու ամէն կամքդ պիտի կատարեմ։
9Իմ ծառաներս Լիբանանէն ծովը պիտի իջեցնեն ու ես զանոնք լաստեր շինելով մինչեւ ինծի ցուցուցած տեղդ ծովէն պիտի բերեմ եւ հոն զանոնք պիտի քակեմ ու դուն պիտի վերցնես, իսկ դուն ալ իմ տանս պաշար տալով՝ իմ կամքս պիտի կատարես»։
10Քիրամ Սողոմոնին ուզածին չափ եղեւնափայտ ու մայրիի փայտ տուաւ։
11Սողոմոն Քիրամին տանը համար քսան հազար քոռ ցորեն ու երկու հարիւր մար մաքուր իւղ՝ ՝ տուաւ։ Սողոմոն Քիրամին տարուէ տարի այսպէս տուաւ։
12Եւ Տէրը Սողոմոնին իմաստութիւն տուաւ, ինչպէս անոր խոստացեր էր։ Քիրամին ու Սողոմոնին մէջտեղ խաղաղութիւն եղաւ ու երկուքը դաշինք կնքեցին։
13Սողոմոն թագաւորը բոլոր Իսրայէլէն մարդ հաւաքեց։ Հաւաքուեցաւ երեսուն հազար մարդ։
14Զանոնք յաջորդաբար՝ ամիսը տասնական հազար հոգի Լիբանան ղրկեց, որոնք մէկ ամիս Լիբանան կեցան ու երկու ամիս՝ իրենց տունը։ Ադոնիրամ այս հարկահաւաքին վրայ էր։
15Սողոմոն եօթանասուն հազար բեռնակիր եւ ութսուն հազար փայտ կտրող ունէր,
16Բացի Սողոմոնի երեք հազար երեք հարիւր գլխաւոր գործակալներէն, որոնք գործը բանող ժողովուրդին վրայ կը հսկէին։
17Թագաւորը հրամայեց որ մեծ ու պատուական քարեր կտրեն, որպէս զի տանը հիմը տաշուած քարերով դնեն։
18Սողոմոնին վարպետները ու Քիրամին վարպետները եւ Գեբաղացիները փայտերն ու քարերը տաշեցին ու պատրաստեցին՝ տանը շինութեանը համար։