1Սաղմոս Դավթի Տերը թագավորում է, ժողովուրդները՝ դողում։ Նա նստում է քերովբեների վրա. երկիրը սասանվեց։
2Տերը մեծ է Սիոնի մեջ և բարձր է բոլոր ժողովուրդներից.
3Գոհություն մատուցենք քո մեծ անվանը, Որովհետև ահավոր և սուրբ է։
4Եվ թագավորի պատիվն իրավունք է սիրում։ Դո՛ւ պատրաստեցիր ուղղությունը. Իրավունքն ու արդարությունը դո՛ւ տվեցիր Հակոբին։
5Փառաբանե՛ք Տիրոջը՝ մեր Աստծուն, Երկրպագե՛ք նրա ոտքի պատվանդանին, Որովհետև սուրբ է։
6Մովսեսն ու Ահարոնը՝ նրա քահանաները, Սամուելը՝ նրանց հետ, որոնք աղոթում են նրա անվանը, Աղոթում էին Տիրոջը. նա լսում էր նրանց
7Եվ ամպի սյունով խոսում էր նրանց հետ։ Պահում էին նրա վկայությունը Եվ հրամանները, որ տվեց նրանց։
8Տե՛ր, Աստվա՛ծ մեր, դու լսում էիր նրանց, Աստվա՛ծ, դու քավիչ և վրեժխնդիր էիր լինում Նրանց բոլոր գործերի համար։
9Փառաբանե՛ք Տիրոջը՝ մեր Աստծուն, Երկրպագե՛ք նրա սուրբ լեռանը, Որովհետև Սուրբ է Տերը՝ մեր Աստվածը։