1Իմաստուն կանայք կառուցում են իրենց տները, իսկ անզգամները կործանում իրենց ձեռքերով։
2Ուղիղ ընթացողը երկնչում է Տիրոջից, իսկ ով կամակորում է իր ճանապարհին, պիտի անարգվի։
3Անզգամների բերանները թշնամանքի գավազաններ են, իմաստունների շուրթերը պահպանում են նրանց։
4Որտեղ եզներ չկան, մաքուր են մսուրները, որտեղ առատ հունձք կա, հայտնի է եզան զորությունը։
5Հավատարիմ վկան չի ստում, անիրավ վկան ստություն է բորբոքում։
6Եթե չարերի մոտ իմաստություն փնտրես, չես գտնի, իսկ իմաստունների մոտ հանճար դյուրին կգտնես։
7Ամեն ինչի հակառակ է անզգամը, իմաստուն շուրթերը հանճարի զենքն են։
8Խորագետների իմաստությունը հայտնի է նրանց ճանապարհից, իսկ անզգամների անմտությունը՝ մոլորությունից։
9Անօրենների տները մաքրվելու կարիք ունեն, իսկ արդարների տներն ընդունելի են։
10Զգայուն մարդու սիրտը զգում է իր հոգու տանջանքը, իսկ ուրախության պահին չի ամբարտավանանում։
11Ամբարիշտների տները պիտի կործանվեն, արդարների վրանները՝ օրհնվեն։
12Կան ճանապարհներ, որ ուղիղ են թվում մարդկանց, բայց նրանց վերջը դժոխքի հատակն է հասնում։
13Ուրախությանը տրտմություն չի խառնվում, բայց ուրախությունը կարող է փոխվել սգի։
14Անգութը պիտի հագենա իր ճանապարհներից, իսկ բարի մարդը ուղղվելու է իր խոհերի շնորհիվ։
15Անմեղը հավատում է ամեն խոսքի, իսկ խորամանկը պիտի զղջա։
16Իմաստունը զարհուրելով խոտորում է չարից, իսկ անզգամն ինքնավստահ խառնվում է անօրենի հետ։
17Բարկասիրտ մարդը գործում է առանց խորհելու, իսկ իմաստունը չափազանց համբերատար է։
18Ամբարիշտների բաժինը չարիքները պիտի լինեն, իսկ խորագետները պիտի զորանան իմաստությամբ։
19Չարերը պիտի գայթակղվեն բարիների առջև, ամբարիշտները պիտի ծառայեն արդարների դռների մոտ։
20Մարդիկ ատում են իրենց աղքատ ընկերներին, իսկ հարուստների ընկերները շատ են։
21Ով անարգում է աղքատին, մեղք է գործում, իսկ ով ողորմում է աղքատին, երանելի է։
22Մոլորյալները չարիքներ են նյութում, բարիները՝ ողորմություն և ճշմարտություն։ Չարիքներ նյութողները չեն ճանաչում ողորմությունն ու հավատը, իսկ բարիքներ ծրագրողները ձեռք կբերեն հարգանք, վստահություն։
23Ով աշխատում և մի բան է ավելացնում, իմաստություն է, իսկ անհոգը կարիքի մեջ պիտի ընկնի։
24Իմաստունների պսակը խորագիտությունն է, իսկ անմիտների ուղին՝ չարությունը։
25Հավատարիմ վկան հոգի է փրկում չարից, իսկ նենգավորը բորբոքվում է ստությամբ։
26Տիրոջից երկյուղի մեջ զորեղ հույս կա և իր որդիներին խաղաղության ապավեն է։
27Տիրոջ հրամանը կյանքի աղբյուր է, որը խուսափել է տալիս մահվան որոգայթից։
28Թագավորի փառքն իր բազում զորքերի մեջ է, իշխանների կործանումը՝ իրենց ժողովրդի պակասելու։
29Երկայնամիտ մարդը լի է իմաստությամբ, իսկ կարճամիտը՝ հույժ անմիտ է։
30Հեզ մարդը իր սրտի բժիշկն է, հոգսատար սիրտը՝ ցեց ոսկորներին։
31Աղքատին զրպարտողը բարկացնում է նրա Արարչին, իսկ ով պատվում է նրան, ողորմում է աղքատին։
32Ամբարիշտը պիտի մերժվի իր չարիքի պատճառով, իսկ իր հոգու սրբության ձգտողն արդար կլինի։
33Իմաստությունը բարի մարդու սրտում է հանգչում, իսկ անմիտների սիրտը չի ճանաչում այն։
34Արդարությունը բարձրացնում է ազգը, իսկ մեղքը ազգեր է նվաստացնում։
35Իմաստուն սպասավորը հաճելի է թագավորին. և իր փութկոտությամբ թոթափում է անարգանքը։