1Երբ Սանաբաղատը, Տուբիան և Գեսամ Արաբացին և մեր թշնամիներից շատ ուրիշները լսեցին, որ պարիսպը շինեցի, ահ ու դողի մեջ ընկան. մինչ այդ դռները դեռ չէին կանգնեցվել։
2Սանաբաղատը և Գեսամը լուր ուղարկեցին ինձ՝ ասելով. «Արի միասին հանդիպենք Ովնոյի դաշտի մի գյուղում»։ Նրանք մտադիր էին չարիք գործել իմ նկատմամբ։
3Ես նրանց մոտ սուրհանդակ ուղարկեցի և ասացի. «Այն գործը, որ անում եմ, շատ մեծ է և չեմ կարող ձեզ մոտ գալ, որպեսզի գործը չխափանվի. երբ ավարտեմ այն, ապա կիջնեմ ձեզ մոտ»։
4Բազում անգամ լուր ուղարկեցին ինձ, բայց ես նույն պատասխանը տվեցի նրանց։
5Այն ժամանակ Սանաբաղատն ինձ մոտ ուղարկեց իր ծառային, որ ձեռքին մի բաց նամակ ուներ,
6որի մեջ այս էր գրված. «Բոլոր հեթանոսների մեջ լուր է տարածվել, թե դու և բոլոր հրեաները ցանկանում եք ապստամբել թագավորի դեմ. դրա համար ես դու շինում այդ պարիսպը և ամրացնում դրա աշտարակները, որովհետև ցանկանում ես դու թագավորել։
7Այդ նպատակով նաև քեզ համար մարգարեներ ես կարգել, որովհետև ցանկանում ես նստել Երուսաղեմում և թագավորել Հուդայի երկրի վրա։ Արդ, գուցե այս բաները պատմեն թագավորին։ Արի՛, այս բաների մասին միասին խորհենք»։
8Պատասխան ուղարկեցի նրան և ասացի. «Այդ ամենը, որ խոսում ես, իրական չեն, այլ բխում են քեզանից և քո սրտից»։
9Այսպես բոլորը մեզ վախեցնում էին՝ մտածելով, թե մեր ձեռքերը կթուլանան, և մեր գործը չի ավարտվի։ Բայց, արդ, ես զորացրի իմ ձեռքերը, մինչև որ գործը գլուխ գա։
10Ես մտա Մետաբելի որդի Դալայիայի որդի Սիմայի տունը. նա փակվել էր իր տան մեջ։ Նա ինձ ասաց. «Հավաքվենք Տիրոջ տան մեջ, ամրանանք այնտեղ և փակենք նրա դռները, որպեսզի թշնամին, գիշերը գալով, չսպանի մեզ»։
11Ես ասացի. «Ո՞վ է այն մարդը, որից ես փախչեմ և կամ ո՞վ է այն մարդը, որ մտնի Աստծու տունը և կարողանա փրկվել»։
12Ապա իմացա, որ նա Աստծուց չէր ուղարկված, և նրա մարգարությունն իմ դեմ էր։
13Որովհետև Տուբիան և Սանաբաղատը մեծ ամբոխ էին վարձել իմ դեմ, որ վախենամ և Տիրոջ տունը մտնելով՝ մեղանչեմ, և չար անուն դնեն ինձ վրա։
14Աստված թող հիշի Տուբիայի և Սանաբաղատի նենգությունը, որ չարիք նյութեցին իմ նկատմամբ և ստիպեցին սուտ մարգարեանալ, որպեսզի զարհուրեցնեն և վախեցնեն ինձ։
15Պարսպի շինությունն ավարտվեց Իլուլ ամսի քսանհինգին, հիսուներկու օրվա ընթացքում։
16Երբ մեր բոլոր թշնամիները լսեցին, մեզ շրջապատող բոլոր հեթանոսները վախեցան, և նրանց վրա մեծ ահ ու երկյուղ ընկավ. հասկացան, որ մեր գործի հաջողությունն Աստծուց էր։
17Այն օրերին Հուդայի ազնվականների կողմից շատ նամակներ էին ուղարկվում Տոբիային, Տոբիան էլ նրանց էր ուղարկում։
18Քանի որ նրանց միջև մոտիկ ազգակցություն կար, որովհետև նա Երայի որդի Սեքենիայի փեսան էր, իսկ նրա որդի Հովնաթանը կնության էր առել Բարաքիայի որդի Մեսոլոմի դստերը։
19Նրա խոսքերը բերում էին ինձ, իսկ իմ խոսքերը տանում նրան. նա շատ նամակներ էր ուղարկում՝ ինձ վախեցնելու համար։