Lamentations 3— NEA

¹Ո՛վ հզոր Աստված, նայի՛ր իմ թշվառությանը։ Իր ցասման գավազանով նա

²ընկղմեց ինձ ու ինձ վրա խավար բերեց և ոչ թե լույս,

³նաև իր ձեռքն հանապազ շարունակ իմ դեմ դարձրեց։

⁴Նա մաշեց իմ մորթն ու մարմինը, իմ բոլոր ոսկորները փշրեց,

⁵կուտակեց վրաս և պատեց իմ գլխի շուրջը,

⁶առանց հապաղելու ինձ խավարի մեջ նստեցրեց, ինչպես հավիտենական մի մեռելի։

⁷Կուտակեց դրանք ինձ վրա, և ես այլևս չեմ կարող խլրտալ, պղնձի նման ծանրացրեց ինձ վրա,

⁸ու թեև ասացի, թե պիտի կանչեմ ու աղաղակեմ, սակայն նա փակել ու կապանք է դրել, որ աղոթքներս իրեն չհասնեն։

⁹Իմ ճանապարհներին արգելքներ կանգնեցրեց, խցանեց իմ շարժվելու շավիղները, ինձ խրտնեցրեց.

¹⁰ինձ համար դարանակալ արջ և թաքնված առյուծ դարձավ.

¹¹հետապնդեց ինձ, հասավ ու հալածեց, ուժասպառ արեց ինձ, կործանեց ինձ։

¹²Մտավ իմ գիրկը, ինձ թիրախ դարձրեց ու լցրեց նետերով.

¹³երիկամներս մեջտեղից կիսեց, նետահարեց ինձ,

¹⁴ծաղր դարձրեց իմ ժողովրդի համար և խաղք ու խայտառակ հավիտենապես։

¹⁵Ինձ լեղի տվեց ուտելու և հարբեցրեց դառնությամբ,

¹⁶իմ ատամները քարերով փշրեց և մոխիր տվեց ինձ ուտելու.

¹⁷իմ անձը զրկեց հանգստությունից. ես մոռացա բարությունը.

¹⁸կորավ իմ արիությունը, և իմ հույսը՝ առ Տեր։

¹⁹Հիշեցի իմ թշվառության ու հալածանքի մասին.

²⁰միտքս եկան միայն դառնությունն ու բարկությունը, հոգիս մեջս վհատվեց.

²¹այդ եմ մտաբերում և դրա համար էլ համբերում եմ։

²²Անսպառ են Տիրոջ ողորմությունները, նրա գթությունները չեն նվազում։

²³Ամեն նոր առավոտի հետ բազմանում է քո ճշմարտությունը, Տե՛ր։

²⁴Իմ հոգին ասաց, թե՝ «Նա իմ բաժինն է», ահա թե ինչու հույսս պետք է դնեմ նրա վրա։

²⁵Աստված բարերար է նրանց հանդեպ, ովքեր իրենց հույսը դնում են նրա վրա, քանզի այն անձը, ով փնտրում

²⁶և ճշմարտությամբ ապավինում է նրան, բարի է և Տիրոջ փրկությամբ հանգստություն կգտնի։

²⁷Մարդու համար լավ է, եթե իր մանկությունից կրի խոնարհության լուծը։

²⁸Միայնակ ու լռիկ նա կնստի իր տանը, որովհետև ինքն անձամբ հանձն առավ քո լուծը։

²⁹Նա կխոնարհվի՝ իր բերանով համբուրելու հողը, որովհետև նրա համար հույս կա.

³⁰իր ծնոտները դեմ կտա հարվածողներին, կկրի շատ նախատինքներ,

³¹բայց Տերը նրան ընդմիշտ չի մերժի։

³²Նա, ով տառապանքներ տվեց նրան, ինքն էլ իր անսահման ողորմածությամբ կողորմի նրան.

³³Տերը սրտով չի կամենում մարդկանց պատժել և նվաստացնել մարդու որդիներին։

³⁴Երբ մեկը երկրի բոլոր կալանավորներին իր ոտքերի տակ ստորացնում է և մարդուն մատնում Տիրոջ դատաստանին,

³⁵երբ Բարձրյալի առաջ խեղաթյուրում է մարդու իրավունքները,

³⁶երբ դատարանում անիրավում է մարդուն, Տերը չի՞ տեսնում։

³⁷Չասա՞ց, թե՝ «Այսպես է ասում Տերը», և կատարվեց։ Բարձրյալի բերանը չէ՞ր, որ պատվիրեց.

³⁸«Այնտեղից ո՛չ չարիք պիտի դուրս գա և ո՛չ էլ բարիք»։

³⁹Մարդը, կենդանի մարդը իր եղբոր սիրո պատճառով ինչո՞ւ է տրտնջում իր մեղքերի համար։

⁴⁰Մեր ընթացքը քննության առնվեց ու հանդիմանվեց. դառնա՛նք դեպի Տերը,

⁴¹մեր ձեռքերը մեր սրտերի հետ, կարկառենք դեպի երկնքի բարձունքները։

⁴²Մեղք գործեցինք, ամբարիշտ դարձանք, դրա համար էլ մեր հանդեպ բարեհաճ չեղար։

⁴³Այցի եկար ցասումով ու բարկությամբ և հալածեցիր մեզ, կոտորեցիր ու չխնայեցիր.

⁴⁴երկինքն ամպերով ծածկեցիր, որ մեր աղոթքները քեզ չհասնեն.

⁴⁵քամահրեցիր ու հեռացրիր մեզ, հեթանոսների ամբոխի մեջ արհամարհված ու անարգված դարձրիր մեզ։

⁴⁶Մեր բոլոր թշնամիների բերանները բացել տվեցիր մեր դեմ։

⁴⁷Ահ ու սարսափ եկավ մեզ վրա, ավեր ու կոտորած։

⁴⁸Իմ ժողովրդի դստեր կործանման պատճառով մեր աչքերը ջրի հեղեղներ թափեցին։

⁴⁹Իմ աչքերը լցվեցին արցունքով, բայց ես չեմ լռի և ականջ չեմ դնի,

⁵⁰մինչև որ երկնքից չհայտնվի և չտեսնի Տերը։

⁵¹Իմ քաղաքների բոլոր դուստրերի չափ աչքս արցունք է թափում իմ հոգու համար։

⁵²Ինչպես թռչնորսներ, իմ թշնամիները զուր տեղը ինձ որսացին,

⁵³իմ կյանքը գբի մեջ խեղդեցին, քար դրեցին ինձ վրա,

⁵⁴գլուխս ջրով հեղեղեցին, ու ես ասացի. «Ահա կործանվեցի»։

⁵⁵Տառապանքի գբից քո անունը կանչեցի, Տե՛ր,

⁵⁶և դու լսեցիր իմ ձայնը։ Քո անունն իմ աղաչանքներից մի՛ ծածկիր, ազատությո՛ւն տուր ինձ, փրկի՛ր ինձ։

⁵⁷Դու մոտեցար, որպեսզի ինձ օգնես, և ասացիր. «Այն օրը, երբ ինձ կանչես, չվախենաս»։

⁵⁸Դա՛տ արա, ո՛վ Տեր, իմ հոգու դա՛տն արա։ Փրկեցիր իմ կյանքը,

⁵⁹տեսար իմ խռովքը, իմ դատաստանն արեցիր, Տե՛ր։

⁶⁰Տեսար իմ ողջ արդարությունը, նայեցիր իմ բոլոր խորհուրդներին։

⁶¹Տե՛ր, լսեցիր նախատինքներն ու իմ նկատմամբ ունեցած բոլոր դիտավորություններն այն մարդկանց,

⁶²ովքեր իրենց շուրթերը շարունակ իմ դեմ են շարժում։

⁶³Իրենց խորհուրդներից ես հասկացա, թե նրանք ինչո՛ւ են նստում ու վեր կենում։

⁶⁴Նայի՛ր նրանց ամբարտավան աչքերին, ո՛վ Տեր, և նրանց արժանի հատուցումը նրանց գլխի՛ն բեր,

⁶⁵հատուցի՛ր նրանց ըստ իրենց սրտերի կարծրության,

⁶⁶քո ցասմամբ հալածի՛ր նրանց, քո բարկությամբ ոչնչացրո՛ւ նրանց երկնքի ներքո։