1Այն ժամանակ Եզեկիան մահացու հիվանդացավ. Ամոզի որդի Եսային եկավ նրա մոտ ու ասաց. «Այսպես է ասում Տերը. “Պատվե՛ր տուր տանդ համար, որովհետև մեռնելու ես, չես ապրելու”»։
2Եզեկիան երեսը շրջեց դեպի պատը, աղոթք արեց
3ու ասաց. «Ո՛վ Տեր, հիշի՛ր ինձ, Տե՜ր, քանզի քո առաջ արդարությամբ ու ճշմարիտ սրտով ընթացա և քո առջև հաճելի գործերը կատարեցի»։ Ապա դառնապես լաց եղավ Եզեկիան։
4Տերը, խոսքն ուղղելով Եսայուն, ասաց.
5«Գնա՛ և ասա՛ Եզեկիային, թե այսպես է ասում Տերը՝ քո հայր Դավթի Աստվածը. “Լսեցի քո աղոթքի ձայնը և տեսա քո արցունքները. ահավասիկ քո կյանքի ժամանակի վրա ավելացնում եմ տասնհինգ տարի.
6Ասորեստանի արքայի ձեռքից պիտի փրկեմ քեզ ու այդ քաղաքը, պիտի պահապան լինեմ այդ քաղաքին”։
7Եվ Տիրոջ կողմից թող սա նշան լինի քեզ, որ Աստված կատարելու է այն խոսքը, որ ասաց.
8“Ահավասիկ ես հետ եմ դարձնելու քո աստիճաններին ընկած ստվերը. քո տան տասը աստիճաններով ներքև իջած շողքը ես տասը աստիճանով հետ եմ շրջելու”»։ Եվ շողքը բարձրացավ տասը աստիճան, հասավ այնտեղ, ուր ստվերն էր իջել։
9Հուդայի երկրի արքա Եզեկիայի աղոթքն այն ժամանակ, երբ նա հիվանդացավ և ապաքինվեց հիվանդությունից։
10«Ես ասացի, որ երբ իմ օրերն սպառվեն, մնացած տարիներս թողած՝ ընկնելու եմ գերեզմանի դռները։
11Ասացի, որ երկրի վրա այլևս չեմ տեսնի Աստծու փրկությունը, ոչ էլ՝ այնտեղ բնակվողներից որևէ մեկին։
12Զրկվեցի իմ ազգատոհմից, թողեցի իմ մնացած կյանքը, որը ելավ ու հեռացավ ինձնից, ինչպես նա, որ քանդում է կանգուն տաղավարը։ Իմ հոգին ինձնից ահա ուր որ է պիտի անջատվի, ինչպես ջուլհակի ոստայնը, որ մոտ է կտրվելու։
13Այն օրը ես հանձնվեցի մինչև առավոտ. ասես առյուծը ջարդել էր իմ բոլոր ոսկորները. ցերեկից գիշեր հանձնված մնացի։
14Ճչում էի ծիծեռնակի պես և աղավնու նման մնչում, որովհետև աչքերս տկարացան նայելուց դեպի երկնքի բարձունքը՝ դեպի Տերը, որը փրկեց ինձ, փարատեց իմ հոգու ցավերը,
15և ինքն էլ սահմանեց իմ բոլոր տարիները՝ ի դառնություն իմ անձի։
16Այդ մասին քեզ պատմվեց, Տե՛ր, և դու արթնացրիր իմ հոգին, ես մխիթարվեցի և ապրեցի։
17Ահավասիկ խաղաղության փոխվեց իմ դառնությունը. դու փրկեցիր իմ հոգին, որ չկործանվեմ, ինձնից հետ վանեցիր իմ բոլոր մեղքերը։
18Դժոխքում գտնվողները քեզ չեն փառաբանելու, մեռածները չեն օրհնելու քեզ, և ոչ էլ քո ողորմությանն են հուսալու գերեզման իջածները։
19Այլ ապրողները պիտի օրհնեն քեզ, ինչպես ես այժմ։ Այսուհետև մանուկներ պիտի ծնեմ, որ պատմեն քո արդարության մասին,
20ո՛վ փրկիչ իմ Տեր։ Եվ իմ կյանքի բոլոր օրերին քո աստվածային տաճարի առաջ չեմ դադարելու սաղմոսարանով օրհներգելու քեզ»։
21Ապա Եսային Եզեկիային ասաց. «Թզի չի՛ր վերցրու, մանրի՛ր և դի՛ր վերքիդ վրա, և կառողջանաս»։
22Իսկ նա պատասխանեց. «Դա նշան է, որ Աստծու տաճարը պիտի մտնեմ»։