1Սատկած ճանճերն ապականում են անուշահոտ յուղերը։ Սակավ իմաստությունն ավելի հարգի է, քան մեծ, բայց անմիտ փառքը։
2Իմաստունի սիրտը նրա աջ կողմում է, իսկ հիմարինը՝ ձախ կողմում։
3Նույնիսկ ճանապարհ գնալիս հիմարի սիրտը պիտի նվաղի, և ինչի մասին էլ նա մտածի, ամբողջն անմտություն է։
4Եթե իշխանավորը զայրանա քեզ վրա, տեղիցդ չշարժվես, քանի որ քաղցր աղաչանքը կարող է կանխել ծանր սխալները։
5Մի չարիք էլ տեսա արեգակի ներքո, որն ակամայից է տեղի ունենում իշխանի երեսից։
6Հիմարին բարձր դիրք է տրվում, իսկ հարուստներին ցածր տեղ են նստեցնում։
7Տեսա ձի հեծած ծառաների ու ծառաների նման երկրի վրա քայլող իշխանների։
8Փոս փորողն ինքը փոսի մեջ կընկնի, իսկ ցանկապատ քանդողին կխայթի օձը։
9Քար հանողը քարով էլ կտանջվի, փայտ ճեղքողին փայտից վտանգ կգա։
10Եթե կացինը բթանա, նրա բերանն էլ է բթանում, և պակասում է նրա զորությունը, իսկ իմաստությունն առավելություն է մարդու համար։
11Եթե հմայելիս օձը պիտի խայթի, դա առավելություն չէ հմայողի համար։
12Իմաստունի բերանից ելած խոսքերը շնորհ են, իսկ հիմարի շուրթերը կործանում են նրան։
13Նրա խոսքերի սկիզբը հիմարությունն է, իսկ նրա խոսքի վախճանը՝ կատարյալ չարություն։
14Հիմարը միայն խոսքերն է շատացնում։ Մարդը չգիտե, թե ի՛նչ է եղել և ոչ էլ իմանալու է, թե ի՛նչ է լինելու, քանի որ նրանից հետո ո՞վ կպատմի նրան։
15Հիմարի աշխատանքը տանջանք պիտի դառնա նրա համար, ինչպես քաղաքի ճամփան՝ այն չիմացողի համար։
16Վա՛յ քեզ, քաղա՛ք, որ թագավորդ մանուկ է, իշխաններդ էլ գիշեր-ցերեկ կերուխում են անում։
17Երանի՜ քեզ, երկի՛ր, որ թագավորդ ազնվական ցեղից է, իշխաններդ էլ ուտում են ժամանակին՝ ուժ հավաքելու համար, ու չեն ամաչում։
18Ծուլության պատճառով են խոնարհվում ծածկի գերանները, և ձեռքերի պարապությունից է տունը կաթում։
19Հացը պատրաստում են խնդության համար, գինին ուրախացնում է ապրողներին, բայց ամեն բան արծաթին է հնազանդվում։
20Սակայն քո մտքում անգամ թագավորին և քո ննջարանում էլ մեծավորին մի՛ անիծիր, որովհետև երկնքի թռչուններն այն ձայնի միջոցով տեղ կհասցնեն, և թևավորները կհայտնեն քո խոսքը։