1Ահա Դավթի վերջին խոսքերը. «Հավատարիմ է Հեսսեի որդի Դավիթը, հավատարիմ է նա, որին Տերը բարձրացրեց իբրև Աստծու օծյալ՝ Հակոբի վրա։ Վայելուչ են Իսրայելի երգերը։
2Տիրոջ հոգին իմ մեջ խոսեց, նրա խոսքն իմ լեզվի վրա է։
3Իսրայելի Աստվածն ասաց, ինձ հետ խոսեց Իսրայելի պահապանը. ես այլաբանությամբ ասացի մարդկանց. “Ո՞վ կարող է դիմանալ Տիրոջ և Աստծու երկյուղին,
4ինչպես առավոտյան լույսին”։ Արեգակն առավոտյան ծագում է, և նրա լույսը չի պակասում, ինչպես անձրևից հետո կանաչն է բարձրանում երկրի վրա։
5Մի՞թե այդպիսին չէ իմ տունը հզոր Աստծու մոտ։ Նա ինձ հետ հավիտենական ուխտ է դրել, որը բոլոր ժամանակներում պետք է պահվի։ Իմ ամբողջ փրկությունն ու իմ ամբողջ կամքը Տերն է։ Անօրենները թող չբողբոջեն.
6նրանք նման են մերժված փշերի, որոնք ձեռքով չեն բռնվում,
7և մարդ նրանց մեջ պիտի տքնի և զինված երկաթով ու նիզակի փայտով՝ դրանք պիտի այրի կրակով, և նրանք պիտի բորբոքվեն իրենց ամոթից»։
8Սրանք են Դավթի զորավարների անունները. քանանացի Հեբուսթե՝ նույն ինքը՝ Ադինո ասոնացին, մեկ երրորդի հրամանատարը։ Նա միանգամից ութ հարյուր զինվոր սպանեց։
9Նրանից հետո գալիս է Եղեանանը՝ նրա հորեղբորորդին, սոսացու որդին, որը Դավթի երեք զորավարներից մեկն էր։ Երբ Ռեմայում նա հրահրեց այլազգիներին, սրանք պատերազմի հավաքվեցին, և նա խրախուսեց Իսրայելի մարդկանց։
10Նա վեր կացավ ու այլազգիներին այնքան հարվածեց, որ ձեռքը կպած էր մնացել սրի կոթին։ Տերն այդ օրը մեծ փրկություն պարգևեց։ Զորքը մնաց, բայց միայն դիակապտության համար։
11Նրանից հետո գալիս է արուկացի Սիսի որդին՝ Սամաան։ Այլազգիները հավաքվել էին Ծնոտ կոչվող վայրում։ Այնտեղ կար մի դաշտ, որտեղ առատ ոսպ էր ցանված։ Զորքը փախավ այլազգիների առաջից,
12իսկ նա դաշտում ամուր կանգնեց ու փրկեց այն, հարվածեց այլազգիներին, ու Տերը մեծ փրկություն պարգևեց։
13Երեսուն զորավարներից երեքը գնացին Կասովա՝ Ոդողոմի քարայրը, Դավթի մոտ։ Այլազգիների գնդերը բանակատեղի էին դրել Ռափայինների հովտում։
14Դավիթն այն ժամանակ ամրոցում էր։ Իսկ այլազգիների բանակատեղին Բեթղեհեմում էր։
15Դավիթը ջուր խմելու ցանկություն ունեցավ և ասաց. «Ո՞վ ինձ Բեթղեհեմի դարպասի մոտ գտնվող ջրհորից ջուր կբերի, որ խմեմ»։ Այլազգիների գնդերը Բեթղեհեմում էին։
16Երեք զորավարները ճեղքեցին այլազգիների բանակը, ջուր հանեցին Բեթղեհեմի դարպասի մոտ գտնվող ջրհորից, առան ու եկան Դավթի մոտ։ Սակայն նա չուզեց խմել այն, այլ նվիրեց Տիրոջը՝
17ասելով. «Քա՛վ լիցի ինձ, ո՜վ Տեր, որ այդ բանն անեմ։ Մի՞թե ես կխմեմ իրենց կյանքը վտանգող մարդկանց արյունը»։ Եվ նա չուզեց խմել այն։ Ահա այս բանն արեցին այս երեք զորավարները։
18Աբեսսան՝ Հովաբի եղբայրը՝ Շարուհիի որդին, երեքի գլխավորն էր։ Նա իր նիզակով երեք հարյուր հակառակորդ էր սպանել։
19Նա անվանի էր երեքի մեջ, նրանցից ավելի փառավորված, նրանց գլխավորը, բայց նա այն երեքի աստիճանին չհասավ։
20Բազում գործեր կատարած կաբեեղացի մի զորավոր մարդու՝ Հովիդայեի որդի Բանեան սպանել էր մովաբացի Արիելի երկու որդիներին։ Նա, ձյունոտ մի օր փոսի մեջ իջնելով, առյուծ էր սպանել։
21Նա էր սպանել եգիպտացի հաղթանդամ մի մարդու։ Այդ եգիպտացու ձեռքին կար կամրջի գերան հիշեցնող մի նիզակ։ Նա նիզակով հարձակվելով այդ մարդու վրա՝ նիզակը խլել էր եգիպտացու ձեռքից և նրա նիզակով էլ սպանել նրան։
22Այս բանն արել էր Հովիդայեի որդին՝ Բանեան։ Նա անվանի էր երեք զորավարների մեջ։
23Նա երեքից ամենից փառավորն էր, սակայն առաջին երեքին չէր հասնի։ Դավիթը նրան իր շտեմարանների վերակացու էր նշանակել։
24Սրանք են Դավիթ արքայի զորավարների անունները. Հովաբի եղբայր Ասայել, որը երեսուն զորավարներից մեկն էր։ Բեթղեհեմում ապրող նրա հորեղբոր՝ Ելիուդի որդի Եղեանան,
25ռուդացի Սամաա, կեղոթացի Սեղղոմ,
26փեղղատացի Աղղաս, թեկուացի Եսկաթի որդի Իրաս,
27ասոթացու որդիներից անաթոթացի Աբիեզեր,
28աղիոյացի Եղղոն, նետոփատացի Նոերե,
29Փամփանի որդի Աղափ, նեփղաթացի Անաովե, եփրաթացի Բենիամինի որդիների Գաբաեթի բնակավայրից՝ Ռիբայի որդի Եթթի, Գովասի ձորից՝ Ադդայի,
30Աբիեղբոն՝ դաշտավայրերից, Ադդայի Նաքաղացի,
31ղադաբարացի Գասբիե, բարասամացի Ասմոն,
32սաղաբոնացի Եղիաս, Ասանի որդիները, Հովնաթան,
33արոդացի Սամնան, արաթիրացի Արեդի որդի Եղիա,
34ասիբացիներից Ամաքի որդի Աղիփաղեթ, գաղամովնացի Աքիտոփելի որդի Եղիաբ,
35կարմեղացի Ասարե, երքացի Տուուր,
36Նաթանի որդի Գաղա, որը մեծ ուժի տեր գաղաադացու որդի էր,
37ամովնացի Եղիե, Շարուհիի որդի Հովաբի կապարճակիր բեքրոթացի Գեղորե,
38հեթերացի Իրաս, բեթանացի Գարեի,
39քետացի Ուրիա։ Ընդամենը՝ երեսունյոթ հոգի։