1Մանասեն տասներկու տարեկան էր, երբ թագավոր դարձավ, և հիսունհինգ տարի թագավորեց Երուսաղեմում։
2Նա չարիք գործեց Տիրոջ առաջ՝ նմանությամբ այն ազգերի գարշելի գործերի, որոնց Տերը բնաջնջել էր իսրայելացիների առջևից։
3Նա վերականգնեց այն պաշտամունքի բարձունքները, որ իր հայրը՝ Եզեկիան, քանդել էր, Բահաղի կուռքերի արձաններ կանգնեցրեց և սրբազան անտառներ հիմնեց։ Նա երկրպագեց երկնքի բոլոր զորություններին ու ծառայեց նրանց։
4Նա զոհասեղաններ պատրաստեց Տիրոջ տան մեջ, որի մասին Տերն ասել էր. «Իմ անունը հավիտյան Երուսաղեմում պիտի լինի»։
5Նա այստեղ՝ Տիրոջ տան երկու գավիթներում, զոհասեղաններ շինեց երկնքի բոլոր զորությունների համար։
6Նա իր ձեռքով իր որդիներին ողջակեզ արեց Բեննոմի երկրում և հմայություն, գուշակություն ու դյութություն էր անում։ Նա ուներ վհուկներ ու կախարդներ։ Շատացրեց իր չար գործերը Տիրոջ առջև և բարկացրեց նրան։
7Նա ձուլածո քանդակված կուռքը դրեց Տիրոջ տան մեջ, որի մասին Աստված ասել էր Դավթին ու նրա որդի Սողոմոնին. «Այս տան մեջ և Երուսաղեմում, որ ես ընտրել եմ Իսրայելի բոլոր ցեղերի միջից, իմ անունը պիտի դնեմ հավիտյան
8և Իսրայելի ոտքը այլևս չեմ շարժելու այս երկրից, որը նրանց հայրերին տվեցի, միայն թե պահեն այն ամենը, որ պատվիրել եմ նրանց ըստ Մովսեսի միջոցով տրված բոլոր օրենքների, պատվիրանների ու կանոնների»։
9Բայց Մանասեն մոլորեցրեց Հուդայի ու Երուսաղեմի բնակիչներին, որ չարիք գործեն առավել, քան այն բոլոր ազգերը, որոնց վերացրել էր Տերը իսրայելացիների առջևից։
10Տերը խոսեց Մանասեի ու նրա ժողովրդի հետ, սակայն նրանք չլսեցին։
11Տերը նրա դեմ հանեց Ասորեստանի արքայի զորքի հրամանատարներին, որոնք բռնեցին Մանասեին, կապանքներով կապեցին ու տարան Բաբելոն։
12Բայց երբ նեղության մեջ ընկավ, Տիրոջ՝ իր Աստծու ներկայությունը փնտրեց և իրեն չափազանց խոնարհեցրեց իր հայրերի Աստծու առջև։
13Նա աղոթեց Աստծուն. Աստված լսեց նրա աղաչանքը ու նրան վերադարձրեց Երուսաղեմ, իր թագավորությանը։ Եվ Մանասեն հասկացավ, որ Տերն ինքն է Աստվածը։
14Դրանից հետո նա պարիսպ շինեց Դավթի քաղաքից դուրս՝ Գեհոնի արևմուտքում, հեղեղատում, որ ձգվում էր մինչև դարպասի մուտքը և շրջապատում Օփելը. նա շատ բարձրացրեց այն։ Նաև զորքի հրամանատարներ նշանակեց Հուդայի բոլոր պարսպապատ քաղաքներում։
15Նա Տիրոջ տնից վերացրեց օտար աստվածներին ու քանդակված կուռքը, նաև այն զոհասեղանները, որ պատրաստել էր Տիրոջ տան բարձունքի վրա և Երուսաղեմում, ու դրանք քաղաքից դուրս թափեց։
16Նա նորոգեց Տիրոջ զոհասեղանը և նրա վրա փրկության ու գոհաբանության զոհեր մատուցեց։ Նա Հուդայի բնակիչներին պատվիրեց, որ Տիրոջը՝ Իսրայելի Աստծուն, պաշտեն։
17Սակայն ժողովուրդը տակավին հաճախում էր պաշտամունքի բարձունքները, բայց միայն Տիրոջը՝ իրենց Աստծուն զոհեր մատուցելու։
18Մանասեի մնացած գործերը, առ Աստված նրա աղոթքը և տեսանողների խոսքերը, որ Տիրոջ՝ Իսրայելի Աստծու անունով հաղորդել էին նրան, ահա գրի են առնված Իսրայելի թագավորների գրքում։
19Նրա աղոթքի խոսքերը, և թե ինչպե՛ս Տերը լսեց նրան, ինչպես նաև նրա բոլոր մեղքերն ու նրա անհավատարմությունը Տիրոջ հանդեպ և այն տեղերը, ուր պաշտամունքի բարձունքներ շինեց, պաշտամունքային փայտե սյուներ կանգնեցրեց ու կուռքեր պատրաստեց նախքան իր դարձի գալը, ահա գրի են առնված տեսանողների գրքերում։
20Մանասեն գնաց իր նախնիների գիրկը, և նրան թաղեցին իր տան պարտեզում։
21Մանասեի փոխարեն թագավորեց իր որդի Ամովնը։ Ամովնը քսաներկու տարեկան էր, երբ թագավոր դարձավ, և տասներկու տարի թագավորեց Երուսաղեմում։
22Նա չարիք գործեց Տիրոջ առաջ, ինչպես արել էր իր հայրը՝ Մանասեն. իր հոր՝ Մանասեի պատրաստած բոլոր կուռքերին Ամովնը զոհեր մատուցեց և պաշտեց դրանք։
23Նա չխոնարհվեց Տիրոջ առջև, ինչպես որ արել էր իր հայրը՝ Մանասեն, այլ նրա որդին՝ Ամովնը, ավելի ու ավելի շատ մեղքեր գործեց։
24Նրա դեմ ելան իր պալատականները և նրան սպանեցին իր տան մեջ։
25Իսկ երկրի ժողովուրդը սպանեց նրանց, որոնք հարձակվել էին թագավորի վրա։ Երկրի ժողովուրդը նրա փոխարեն գահ բարձրացրեց նրա որդուն՝ Հովսիային։