1Այլազգիներն իրենց բոլոր բանակները հավաքեցին Ափեկում, իսկ Իսրայելը բանակեց Հեզրայելի Այենդովրում։
2Այլազգիների նախարարները հարյուրներով ու հազարներով առաջ էին շարժվում, Դավիթն ու իր մարդիկ էլ գնում էին Անքուսի հետևից։
3Այլազգիների նախարարներն ասացին. «Ովքե՞ր են դրանք, որ անցնում են»։ Անքուսն իր նախարարներին ասաց. «Չէ՞ որ դա Իսրայելի Սավուղ արքայի ծառա Դավիթն է։ Ահա երկու տարի է, ինչ մեզ մոտ է, և մեր կողմն անցած օրից մինչև այսօր նրա մեջ ոչ մի վատ բան չեմ նկատել»։
4Այլազգիների նախարարները, խոժոռ նայելով Դավթին, ասացին Անքուսին. «Հե՛տ դարձրու այդ մարդուն, թող գնա այնտեղ, ուր նշանակել ես նրան, մեզ հետ պատերազմի թող չգա, միգուցե նա դավաճանի մեր բանակին։ Նա ինչո՞վ պիտի հաշտվի իր տիրոջ հետ, եթե ոչ այս մարդկանց գլուխներով։
5Սա այն Դավիթը չէ՞, որի համար պար բռնելով երգում էին. “Սավուղը հազար կոտորեց, իսկ Դավիթը՝ բյուր”»։
6Անքուսը կանչեց Դավթին ու ասաց նրան. «Կենդանի է Տերը. դու իմ աչքին շիտակ և բարի մարդ ես, հաճելի է ինձ հետ բանակ մտնելդ ու ելնելդ, քանի որ ինձ մոտ եկած օրիցդ մինչև այսօր քո մեջ չարություն չեմ նկատել։
7Բայց դու իշխանների աչքին լավ չես երևում։ Արդ, դարձի՛ր ու գնա՛ խաղաղությամբ և մի՛ արա այն, ինչ իշխանների աչքին վատ է երևում»։
8Դավիթն Անքուսին ասաց. «Ի՞նչ եմ արել քեզ. քեզ մոտ ապրելու օրից մինչև այսօր ծառայիդ մեջ ի՞նչ վատ բան ես նկատել, որ ես չգամ իմ տեր արքայի թշնամիների դեմ պատերազմելու»։
9Անքուսը Դավթին պատասխան տվեց՝ ասելով. «Գիտեմ, որ դու իմ աչքին Աստծու հրեշտակի պես բարի ես, բայց այլազգիների իշխաններն ասում են. “Թող մեզ հետ պատերազմի չգա”։
10Արդ, դու և քո տիրոջ ծառաները, որոնք քեզ հետ են եկել, առավոտ կանուխ վե՛ր կացեք, գնացե՛ք այնտեղ, ուր ձեզ նշանակել եմ։ Ոչ մի վատ բան մի՛ մտածիր, քանի որ դու ինձ հաճելի մարդ ես։ Առավոտ կանուխ վե՛ր կացեք ու լուսածագին գնացե՛ք»։
11Դավիթն ու նրա մարդիկ առավոտյան կանուխ վեր կացան, որ գնան, այլազգիների երկիրը պահպանեն, իսկ այլազգիները դուրս եկան՝ պատերազմելու Իսրայելի դեմ։