1Դավիթն իր մտքում ասաց. «Ի վերջո մի օր Սավուղի ձեռքն եմ ընկնելու։ Ավելի լավ է գնամ այլազգիների երկիրը։ Եթե պատահի, որ Սավուղն ինձ փնտրի Իսրայելի բոլոր սահմաններում, դարձյալ նրա ձեռքից կազատվեմ»։
2Դավիթը վեր կացավ, և ինքն ու իր հետ եղող վեց հարյուր մարդիկ անցան գնացին Գեթի արքա Մովաքի որդի Անքուսի մոտ։
3Ինքը՝ Դավիթն ու իր մարդիկ, ամեն մեկն իր ընտանիքով, Դավիթն էլ իր երկու կանանց՝ Աքինովամ Հեզրայելացու և Նաբաղ Կարմեղացու կին Աբիգեայի հետ բնակվեցին Գեթում՝ Անքուսի մոտ։
4Երբ Սավուղին տեղեկացրին, թե Դավիթը փախել է Գեթ, նա այլևս չհետապնդեց նրան։
5Դավիթն Անքուսին ասաց. «Եթե քո ծառան քո առաջ շնորհ է գտել, ինձ տե՛ղ տուր երկրի քաղաքներից մեկում, որ այնտեղ մնամ. ինչո՞ւ քո ծառան քեզ հետ նստի թագավորանիստ քաղաքում»։
6Այն ժամանակ Անքուսը նրան տվեց Սիկելակը. այդ պատճառով էլ Սիկելակը Հուդայի երկրի արքաներին է պատկանում մինչև օրս։
7Դավիթը այլազգիների երկրում բնակվեց չորս ամիս։
8Դավիթն ու նրա մարդիկ ելնում ու հարձակվում էին գեսերացիների, գիզերացիների ու ամաղեկացիների վրա, որոնք բնակվում էին Գեղամսուրի պարսպապատ ապահով քաղաքներից մինչև Եգիպտոս։
9Դավիթը հարվածեց այդ երկիրը և ողջ չթողեց ո՛չ տղամարդ և ո՛չ կին։ Նա ավար էր առնում ոչխարների հոտեր, արջառներ, ավանակներ, ուղտեր և հագուստ ու վերադառնում Անքուսի մոտ։
10Անքուսը Դավթին հարցրեց. «Ո՞ր կողմն արշավեցիք այսօր»։ Դավիթը Անքուսին պատասխանեց. «Հուդայի հարավը, Հերամելի հարավն ու Կենեզի հարավը։
11Տղամարդ ու կին ողջ չթողեցի, որ Գեթ բերեմ»։ Այսպես էր ասում, որ հանկարծ Գեթ գալով՝ չասեն. «Այս բոլորը Դավիթն է արել»։ Եվ այս էր Դավթի սովորությունը, քանի դեռ նա բնակվում էր այլազգիների երկրում։
12Անքուսը Դավթին շատ էր վստահում՝ ասելով. «Այս մարդը Իսրայելի իր ժողովրդի մոտ իրեն վարկաբեկել է, և ինձ մոտ մինչև վերջ ծառա կլինի»։