1Ո՞ւր է գնացել քո սիրականը, ով կանանց գեղեցիկդ. ո՞ւր է դիմել քո սիրականը, որ նորան որոնենք քեզ հետ։
2Իմ սիրականն իջել է իր պարտէզը, բալասանի ածուի մօտ. որ արածեցնէ պարտէզներումը, եւ շուշաններ քաղէ։
3Ես իմ սիրականինն եմ, եւ իմ սիրականը իմն է, որ արածեցնում է շուշանների մէջ։
4Գեղեցիկ ես դու, ով ընկերուհիս, Թերսայի պէս, հաճելի ես Երուսաղէմի պէս. երկիւղալի՝ դրօշակիր զօրքերի պէս։
5Դարձրու աչքերդ իմ առաջից, որ յարձակվում են ինձ վերայ. մազերդ Գաղաադում պառկող այծերի հօտին նման են։
6Ատամներդ լուացարանից դուրս եկող մաքիների հօտին նման են. Որոնք ամենքը երկուորեակ են ծնում, եւ մի ամուլը չկայ նորանցում։
7Կիսած նռնի նման են այտերդ ծամերիդ տակին։
8Վաթսուն են թագուհիները, եւ ութսուն՝ հարճերը, եւ օրիորդներին թիւ չկայ։
9Մէկ հատիկ է իմ աղաւնին, իմ կատարեալը, նա միամօր է, նա ընտրուած է իր մօր համար. աղջիկները տեսան նորան եւ նորան երանեցին, թագուհիներն ու հարճերն էլ գովասանեցին նորան։
10Ո՞վ է այդ որ նայում է արշալոյսի պէս, գեղեցիկ է լուսնի նման, մաքուր՝ արեգակի պէս, ահարկու՝ դրօշակիր զօրքերի պէս։
11Ես ընկոյզների պարտէզն իջայ որ հովտի կանաչները տեսնեմ, տեսնեմ թէ ծլե՞լ է որթը արդեօք, թէ ծաղկե՞լ են նռնենիները։
12Ես չգիտէի, իմ հոգիս դրել էր ինձ իմ ազնուական ազգի՝՝ կառքերումը։
13Դարձիր, դարձիր, ով Սուլամիթ, դարձիր, դարձիր, որ քեզ տեսնենք։ Ի՞նչ պիտի տեսնէք Սուլամիթի վերայ. ինչպէս Մանայէմի պարախումբը։