1Եւ ահա ասկէ ետք տեսայ երկինքի մէջ բացուած դուռ մը, եւ փողի հնչիւնին նման ձայնը՝ որ նախապէս լսած էի՝ ինծի հետ կը խօսէր ու կ՚ըսէր. –Հո՛ս ել, եւ ես քեզի ցոյց պիտի տամ թէ ասկէ ետք ի՛նչ պիտի պատահի։
2Եւ անմիջապէս Հոգին զիս վերացուց։ Հոն՝ երկինքին մէջ գահ մը կար, եւ գահին վրայ նստած էր մէկը՝
3որուն տեսքը յասպիս եւ սարդիոն թանկագին քարերու փայլքը ունէր։ Անոր գահին շուրջ ծիրանի գօտի մը կար՝ զմրուխտի փայլքով.
4եւ գահին շուրջ կային քսանչորս գահեր, որոնց վրայ նստած էին քսանչորս երէցներ՝ ճերմակ հագուստներ հագած եւ իրենց գլխուն՝ ոսկեղէն պսակներ ։
5Այդ գահէն փայլատակումներ, ձայներ եւ որոտումներ կ՚ելլէին։ Գահին առջեւ հրաբորբոք եօթը ջահեր կային, որոնք Աստուծոյ եօթը հոգիներն են։
6Գահին առջեւ կար նաեւ ապակեղէն ծովու նման տարածութիւն մը՝ բիւրեղի պէս վճիտ։ Հոն՝ կեդրոնը, գահին շուրջը, չորս կողմէն կային չորս կենդանիներ՝ առջեւէն ու ետեւէն աչքերով լեցուն։
7Առաջին կենդանին առիւծի կը նմանէր, երկրորդը՝ եզի, երրորդ կենդանիին դէմքը մարդու դէմքի կը նմանէր եւ չորրորդ կենդանին թռչող արծիւի կը նմանէր։
8Չորս կենդանիներէն իւրաքանչիւրը վեց թեւեր ունէր՝ ներսէն ու դուրսէն աչքերով լեցուն։ Այդ կենդանիները գիշեր— ցերեկ անդադար կ՚ըսէին. «Սուրբ, Սուրբ, Սուրբ, ամենակալ Տէր Աստուած, որ էր, որ է եւ որ պիտի գայ»։
9Երբ կենդանիները փառք, պատիւ եւ գոհութիւն կու տային անոր՝ որ կը նստէր գահին վրայ, անոր՝ որ կ՚ապրի յաւիտեանս յաւիտենից,
10քսանչորս երէցները կ՚իյնային գահին վրայ նստողին առջեւ եւ կ՚երկրպագէին անոր՝ որ յաւիտեանս յաւիտենից կ՚ապրի։ Անոնք իրենց պսակները կը դնէին գահին առջեւ ու կ՚ըսէին.–
11«Ո՜վ մեր Տէրը եւ Աստուածը, արժանի ես փառք ու պատիւ եւ զօրութիւն առնելու, որովհետեւ դո՛ւն ստեղծեցիր ամէն ինչ. քու կամքովդ ստեղծուեցան եւ գոյութիւն ունինբոլորը»։