1Արդարեւ, առաջին Ուխտը եւս իրեն յատուկ պաշտամունքի կանոններ եւ երկրաւոր սրբարան մը ունէր, երկու մասերէ բաղկացած։
2Նախ կար վրանին առաջին սրահը, Սրբութիւն կոչուած, ուր կային աշտանակը եւ առաջաւորութեան հացերուն սեղանը։
3Ապա, երկրորդ վարագոյրին ետին՝ կար վրանին միւս սրահը, Սրբութիւն Սրբութեանց կոչուածը,
4ուր կային ոսկեայ սեղանը՝ խունկ ծխելու համար եւ Ուխտի Տապանակը՝ ներսէն ու դուրսէն ոսկեպատ։ Այս Տապանակին մէջ կը պահուէին մանանայով լեցուն ոսկեայ սափորը, Ահարոնի ծաղկած գաւազանը եւ Ուխտի տասնաբանեայ պատուիրաններուն քարէ տախտակները։
5Տապանակին վրայ կային Աստուծոյ փառքը ներկայացնող քերովբէները, որոնք իրենց թեւերով հովանի կ՚ընէին Քաւութիւն կոչուած կափարիչին վրայ։ Ուրիշ մանրամասնութիւններու մասին խօսիլ չեմ ուզեր հիմա։
6Սրբարանը այդպէս յարդարուած էր ուրեմն։ Քահանաներ պաշտամունքը կատարելու համար մշտականօրէն կը մտնէին վրանին առաջին սրահը։
7Բայց երկրորդ սրահը միայն քահանայապետը կը մտնէր, տարին մէկ անգամ, այն ալ՝ իր եւ ժողովուրդին անգիտութեամբ գործած մեղքերուն փոխարէն՝ զոհի արիւնը մատուցանելու համար Աստուծոյ։
8Այդ բոլորով Սուրբ Հոգին ցոյց կու տար, թէ որքան ատեն որ վրանին առաջին սրահը կանգուն կը մնար՝ բուն Սրբարանին մուտքը մեր առջեւ փակ էր,
9ինչ որ խորհրդանշականօրէն կը ցուցնէ՝ թէ ներկայիս այդ Սրբարանը բաց է մեր առջեւ։ Այնտեղ մատուցուած նուէրներն ու զոհերը չէին կրնար մաքրել պաշտամունքը մատուցանողին խղճմտանքը,
10որովհետեւ միայն ուտելիքի, խմելիքի եւ ծիսական պէսպէս լուացումներու կապուած էին։ Եւ այդ մարմնականկարգերը ի զօրու էին մինչեւ ուղղութեան, այսինքն նոր կարգերու հաստատման ժամանակը։
11Բայց երբ Քրիստոս եկաւ, որպէս գալիք նոր կարգերուն Քահանայապետը, մտաւ մեծ, կատարեալ խորանը, որ մարդկային ձեռքերով չէ շինուած. այսինքն՝ այս նիւթեղէն աշխարհին մաս չի կազմեր։
12Անիկա միանգամընդմիշտ մտաւ Սրբարանը, ո՛չ թէ նոխազներու եւ ցուլերու արիւնով, այլ՝ ի՛ր իսկ սեփական արիւնով, անով մեզի համար յաւիտենական փրկութիւն ապահովելով։
13Եթէ ցուլերուն եւ նոխազներուն արիւնը սրսկելը, կամ երինջներուն մոխիրը ցանելը կը բաւեն՝ ծիսականօրէն պիղծ մէկը սրբելու համար մարմնական մաքրութեամբ,
14Քրիստոսի արիւնը շատ աւելին պիտի չընէ՞ միթէ։ Արդարեւ, յաւիտենական Հոգիին միջոցաւ Քրիստոս ինքզինքը որպէս անարատ զոհ Աստուծոյ մատուցանեց, որպէսզի իր արիւնով մաքրէ ձեր խղճմտանքը մեռելական գործերէ, եւ դուք կարենաք կենդանի Աստուածը պաշտել։
15Ատով իսկ Քրիստոս Նոր Ուխտին միջնորդը եղաւ, քանի իր մահով քաւեց այն յանցանքները, որոնք առաջին Ուխտի ժամանակաշրջանին գործուեցան, որպէսզի Աստուծոյ կողմէ հրաւիրուած մարդիկը խոստացուած յաւիտենական կեանքը ժառանգեն։
16Ոեւէ ուխտի, այսինքն՝ ոեւէ կտակի պարագային, նախ անհրաժեշտօրէն կտակագիրին մահը պէտք է հաստատուի,
17որովհետեւ կտակ մը միայն կտակագիր անձերուն մահուընէն ետք ի զօրու կը դառնայ. իսկ որքան ատեն որ կտակը գրողը դեռ ողջ է՝ կտակը չի կրնար ի զօրու ըլլալ։
18Ահա թէ ինչո՛ւ առաջին Ուխտը եւս չկնքուեցաւ՝ մինչեւ որ արիւն չթափուեցաւ։
19Մովսէս Օրէնքի գիրքին մէջ բովանդակուած բոլոր պատուիրանները ժողովուրդին կարդալէ ետք, առաւ զոհ մատուցուած ցուլերուն ու նոխազներուն արիւնը եւ քիչ մը ջուր, եւ կարմիր բուրդէ ու զոպայի ճիւղերէ կազմուած փունջով մը՝ սրսկեց Ուխտի գիրքին եւ ամբողջ ժողովուրդին վրայ,
20ըսելով. «Այս արիւնով է որ կը կնքուի Ուխտը, որուն հնազանդիլ պատուիրեց ձեզի Աստուած»։
21Ապա նոյն արիւնէն սրսկեց նաեւ վկայութեան խորանին եւ պաշտամունքային բոլոր առարկաներուն վրայ։
22Եւ Օրէնքին համաձայն՝ գրեթէ ամէն ինչ արիւնով կը սրբուի. մեղքերու թողութիւնն ալ առանց արեան հեղումի չ՚ըլլար։
23Այսպէս ուրեմն, եթէ երկնաւոր Սրբարանին ընդօրինակութիւնը եղող երկրաւոր սրբարանը այսպիսի ծէսերով հարկ էր որ սրբուէր, բուն իսկ երկնաւորը աւելի՛ լաւ զոհերու պէտք ունէր հարկաւ։
24Որովհետեւ Քրիստոս չմտա՛ւ մարդկային ձեռքերով շինուած սրբարանը, որ ճշմարիտ Սրբարանին նախատիպն էր, այլ՝ նոյնինքն երկինք մտաւ, ուր այժմ Աստուծոյ ներկայութեան կը գտնուի մեզի համար։
25Երկրաւոր տաճարին քահանայապետը տարին մէկ անգամ Սրբութիւն Սրբութեանց կը մտնէր, զոհուած կենդանիներու արիւնով։ Սակայն Քրիստոս երկնային Սրբարան չմտաւ բազմաթիւ անգամներ ինքզինքը ընծայելու համար.
26այլապէս՝ պէտք էր աշխարհին սկիզբէն ի վեր բազմաթիւ անգամներ չարչարուէր։ Մինչդեռ այժմ, ահաւասիկ, երբ ժամանակները իրենց կատարումին կը մօտենան, Քրիստոս յայտնուեցաւ՝ միանգամընդմիշտ ինքզինքը իբրեւ զոհ ընծայելով, մեղքը բնաջինջ ընելու համար։
27Եւ ինչպէս որ մարդիկ մէկ անգամ կը մեռնին եւ անկէ ետք Աստուծոյ դատաստանին կը յանձնուին,
28այնպէս ալ Քրիստոս միայն մէկ անգամ զոհ մատուցուեցաւ՝ մարդոց մեղքերը վերցնելու համար։ Իսկ երկրորդ անգամ պիտի յայտնուի՝ ո՛չ թէ մեղքերը վերցնելու, այլ փրկելու համար անոնք՝ որոնք հաւատքով կը սպասեն իրեն։