1Հետեւաբար, մինչ Աստուծոյ կողմէ՝ իր պատրաստած հանգիստը մտնելու խոստումը ի զօրու կը մնայ, չափազանց զգոյշ ըլլանք որ ոեւէ մէկը անկէ չզրկուի։
2Որովհետեւ մեզի՛ եւս այդ աւետիսը տրուած է, ճիշդ ինչպէս անապատին մէջ եղողներուն տրուեցաւ։ Բայց աւետիսը լսելը օգուտ չըրաւ անոնց, որովհետեւ հաւատքով չկապուեցան իրենց լսածին։
3Սակայն մենք, հաւատացողներս, պիտի մտնենք հանգիստը, որուն մասին Աստուած ըսաւ.– «Այնպէս որ, բարկութեանս մէջ երդում ըրի՝ ըսելով. “Երբեք պիտի չմտնեն այն երկիրը ուր հանգիստ մը պատրաստած եմ իրենց համար”»։ Այսպէս ըսաւ, հակառակ անոր՝ որ իր գործերը աւարտած էր ստեղծագործութեան ատենէն։
4Որովհետեւ Սուրբ գիրքերուն մէջ տեղ մը եօթներորդ օրուան համար կ՚ըսէ. «Եւ եօթներորդ օրը Աստուած իր բոլոր գործերը աւարտելէ ետք՝ հանգչեցաւ»։
5Իսկ այստեղ դարձեալ կ՚ըսէ. «Երբեք պիտի չմտնեն այն երկիրը ուր հանգիստ մը պատրաստած եմ իրենց համար»։
6Արդ, որովհետեւ այդ աւետիսը առաջին լսողները Աստուծոյ պատրաստած հանգիստին չհասան, իրենց անհնազանդութեան պատճառով, եւ քանի դեռ ի զօրու կը մնայ այդ հանգիստը պարգեւելու խոստումը,
7Աստուած ուրի՛շ օր մը կը սահմանէ, եւ ատիկա կ՚արտայայտէ՝ երբ Դաւիթի բերնով «Այսօր» ըսելով կը խօսի այնքան ժամանակ ետք, այն խօսքին մէջ՝ որ վերեւ մէջբերուեցաւ.– «Այսօր երբ կը լսէք Աստուծոյ ձայնը, ձեր սիրտերը մի՛ փակէք»։
8Արդարեւ, եթէ Յեսու զիրենք խոստացուած հանգիստին հասցուցած ըլլար՝ Աստուած անկէ ետք այլեւս ուրիշ օրուան մասին պիտի չխօսէր։
9Հետեւաբար, դեռ ուրիշ «հանգիստի օր» մը կայ, որ Աստուծոյ ժողովուրդին կը սպասէ։
10Որովհետեւ Աստուծոյ պատրաստած հանգիստին հասնողը անոր օրինակով պիտի հանգչի իր գործերը աւարտելէ ետք, ինչպէս Աստուած ալ իր բոլոր գործերը աւարտելէ ետք «հանգչեցաւ»։
11Ուստի փութանք այդ հանգիստին հասնելու, որպէսզի ոեւէ մէկը անկէ չզրկուի, ինչպէս եղաւ՝ անհնազանդ այդ սերունդը։
12Որովհետեւ Աստուծոյ խօսքը կենդանի է եւ ազդու, աւելի հատու՝ քան ոեւէ երկսայրի սուր, եւ կը թափանցէ մարդուս շունչին ու հոգիին մէջ, մինչեւ ողն ու ծուծը, եւ կը քննէ մտածումներն ու սրտին խորհուրդները։
13Եւ չկայ արարած մը որ Աստուծոյ տեսողութենէն վրիպի։ Անիկա պարզ ու յստակ կը տեսնէ ամէն ինչ, իրենց ամբողջ մերկութեամբ։ Եւ անոր է որ հաշիւ պիտի տանք։
14Հետեւաբար ամուր պահենք մեր դաւանած հաւատքը, որովհետեւ հիմա երկինքի սրբարանը մտած մեծ Քահանայապետ մը ունինք, Յիսուսը, Աստուծոյ Որդին։
15Քահանայապետ մը, որ կրնայ հասկնալ մեր տկարութիւնները եւ կարեկցիլ, քանի ի՛նչ բաներով որ մենք կը փորձուինք՝ ինք եւս փորձուած է, առանց սակայն մեղանչելու։
16Ուստի համարձակօրէն մօտենանք Աստուծոյ շնորհքի աթոռին, ողորմութիւն գտնելու եւ շնորհք ստանալու համար, որպէսզի անոնք մեզի օգնեն անհրաժեշտութեան պարագային։