1با صبر و شكيبايی انتظار خداوند را كشيدم، و او بسوی من توجه نمود و فريادم را شنيد.
2او مرا از چاه هلاكت و از گل لجن بيرون كشيد و در بالای صخره گذاشت و جای پايم را محكم ساخت.
3او به من آموخت تا سرودی تازه بخوانم، سرودی در ستايش خدايمان! بسياری چون اين را بينند خواهند ترسيد و بر خداوند توكل خواهند كرد.
4چه خوشبختند كسانی كه بر خداوند توكل دارند و از اشخاص متكبر و خدايان دروغين پيروی نمیكنند.
5ای خداوند، خدای ما، تو كارهای شگفتانگيز بسياری برای ما انجام دادهای و پيوسته به فكر ما بودهای؛ تو بینظيری! كارهای شگفتانگيز تو چنان زيادند كه زبانم از بيان آنها قاصر است.
6تو از من قربانی و هديه نطلبيدی؛ از من نخواستی كه برای پاک شدن گناهم حيوانی ذبح كنم؛ بلكه گوشهايم را باز كردی تا سخنان تو را بشنوم و اطاعت كنم.
7آنگاه گفتم: «آمادهام تا دستورات تو را كه در كتاب شريعت دربارۀ من نوشته شده انجام دهم.
8ای خدای من، چقدر دوست دارم خواست تو را بجا آورم! دستورات تو را در دل خود حفظ میكنم.»
9در اجتماع بزرگ قوم تو بشارت دادهام كه تو ما را نجات میدهی! ای خداوند، تو میدانی كه من اين خبر خوش را برای خود نگه نداشتهام و در دادن اين مژده كوتاهی نكردهام. آری، در اجتماع بزرگ قوم تو پيوسته از رحمت و راستی تو سخن گفتهام.
10
11ای خداوند، لطف و محبت خود را از من دريغ مدار. رحمت و صداقت تو همواره مرا حفظ كند.
12بلايای بیشماری مرا احاطه كرده و گناهان زيادم بر من سنگينی میكند بطوری كه نمیتوانم سرم را بلند كنم. در دل خود آرامش ندارم.
13ای خداوند، رحم كن و مرا از اين وضعيت نجات ده! به كمک من بشتاب!
14بگذار خجل و سرافكنده شوند آنانی كه قصد جانم را دارند؛ مغلوب و رسوا گردند كسانی كه به دشمنی با من برخاستهاند؛
15خوار و پريشان شوند آنانی كه مرا تحقير و مسخره میكنند.
16اما طالبان تو، ای خداوند، شاد و خوشحال شوند؛ و آنانی كه نجات تو را دوست دارند پيوسته بگويند كه خداوند بزرگ است!
17من فقير و درماندهام، اما خداوند برای من فكر میكند. ای خداوند من، تو مددكار و رهانندۀ من هستی، پس تأخير نكن.