1خداوند به من فرمود كه «لوحی بزرگ بگيرم و با خط درشت روی آن بنويسم: مهير شلال حاش بز (يعنی «دشمنانت بزودی نابود خواهند شد.»)
2من از اوريای كاهن و زكريا (پسر يبركيا) كه مردانی امين هستند خواستم هنگام نوشتن حاضر باشند و شهادت دهند كه من آن را نوشتهام.
3پس از چندی، همسرم حامله شد و هنگامی كه پسرمان بدنيا آمد خداوند فرمود: «نام او را مهير شلال حاش بز بگذار.
4پيش از آنكه اين پسر بتواند «بابا» و «ماما» بگويد، پادشاه آشور به دمشق و سامره يورش خواهد برد و اموال آنها را غارت خواهد كرد.»
5پس از آن، باز خداوند به من فرمود:
6«حال كه مردم يهودا آبهای ملايم نهر شيلوه را خوار میشمارند و دلشان با رصين پادشاه و فقح پادشاه خوش است،
7من پادشاه آشور را با تمام سپاه نيرومندش به اينجا خواهم آورد. آنها مانند رود فرات كه طغيان میكند و كنارههايش را پر از آب میسازد، بر يهودا هجوم خواهند آورد و سراسر خاک آن را خواهند پوشاند.»
8
9ای سوريه و اسرائيل، هر كاری از دستتان بر میآيد بكنيد، ولی بدانيد كه موفق نخواهيد شد و شكست خواهيد خورد. ای همۀ دشمنان گوش دهيد: برای جنگ آماده شويد، ولی بدانيد كه پيروز نخواهيد شد.
10با هم مشورت كنيد و نقشۀ حمله را بكشيد، اما بدانيد كه نقشۀ شما عملی نخواهد شد، زيرا خدا با ما است!
11خداوند به تأكيد به من امر كرد كه راه مردم يهودا را در پيش نگيرم، و فرمود:
12«اين قوم از سوريه و اسرائيل میترسند و شما را خائن میدانند، اما شما از ايشان بيم نداشته باشيد.
13بدانيد كه من خداوند قادر متعال، مقدس هستم و تنها از من بايد بترسيد.
14من پناهگاه هستم، اما نه برای يهودا و اسرائيل. برای آنان من سنگی لغزش دهنده و دامی پنهان خواهم بود.
15بسياری از آنان لغزيده، خواهند افتاد و خرد خواهند شد و بسياری ديگر در دام افتاده، گرفتار خواهند گرديد.»
16ای شاگردان من، شما بايد كلام و دستوراتی را كه خدا به من داده است مهر و موم كرده، حفظ كنيد.
17من منتظرم تا خداوند ما را ياری كند، هر چند اكنون خود را از قوم خويش پنهان كرده است. تنها اميد من اوست.
18من و فرزندانی كه خداوند به من داده است، ازطرف خداوند قادرمتعال كه در اورشليم ساكن است برای اسرائيل علامت و نشانه هستيم.»
19وقتی مردم به شما میگويند كه با فالگيران و جادوگرانی كه زير لب ورد میخوانند مشورت كنيد، شما در جواب بگوييد: «آيا از مردگان دربارۀ زندگان مشورت بخواهيم؟ چرا از خدای خود مشورت نخواهيم؟»
20مردم موافق كلام و دستورات خدا سخن نمیگويند و كلامشان عاری از نور حقيقت است.
21ايشان در تنگی و گرسنگی قرار خواهند گرفت و آواره خواهند شد. از شدت گرسنگی و پريشانی پادشاه و خدای خود را نفرين خواهند كرد. به آسمان خواهند نگريست
22و به زمين نگاه خواهند كرد، ولی چيزی جز تنگی و پريشانی و تاريكی نخواهند ديد، و بسوی تاريكی محض رانده خواهند شد.