1خداوند میفرمايد: «دروازۀ شرقی حياط داخلی، شش روز هفته بسته باشد، ولی در روز سبت و روزهای اول ماه باز شود.
2رهبر از حياط بيرونی وارد اتاق بزرگ محوطۀ دروازه شود و كنار چهارچوب دروازه بايستد و در حالی كه كاهن، قربانی سوختنی و قربانی سلامتی او را تقديم میكند، در آستانۀ دروازه عبادت كند، سپس از دروازه خارج شود. دروازه تا غروب باز بماند.
3قوم بايد در روزهای سبت و روزهای اول ماه، جلو اين دروازه خداوند را پرستش نمايند.
4«قربانیهای سوختنی كه رهبر در روزهای سبت به خداوند تقديم میكند، شش بره بیعيب و يک قوچ بیعيب باشند.
5هديۀ آردی كه او با هر قوچ تقديم میكند، بايد يک ايفه باشد، ولی برای برهها هر مقدار هديه كه بخواهد میتواند بدهد. همراه هر ايفه آرد، يک هين روغن زيتون نيز تقديم كند.
6در روز اول ماه، يک گاو جوان بیعيب، شش بره و يک قوچ بیعيب بياورد.
7هديۀ آردی كه او با هر گاو تقديم میكند بايد يک ايفه باشد و برای هر قوچ نيز يک ايفه. ولی برای برهها هر مقدار هديه كه بخواهد میتواند بدهد، همراه هر ايفه آرد، يک هين روغن زيتون نيز تقديم كند.
8«رهبر بايد از راه اتاق بزرگ دروازه داخل شده، از همان راه نيز خارج شود.
9اما هنگام عيدها، وقتی قوم برای عبادت خداوند میآيند، كسانی كه از دروازۀ شمالی وارد خانۀ خدا میشوند بايد از دروازۀ جنوبی خارج شوند و كسانی كه از دروازۀ جنوبی وارد شدهاند بايد از دروازۀ شمالی بيرون بروند. هيچ كس حق ندارد از دروازهای كه وارد شده خارج شود، بلكه بايد از دروازۀ مقابل بيرون رود.
10در اين عيدها، رهبر بايد همراه مردم باشد، وقتی آنها داخل میشوند او نيز داخل شود و وقتی خارج میشوند او هم خارج شود.
11«بنابراين، در عيدها و جشنهای مقدس، با هر گاو جوان يک ايفه آرد تقديم شود و با هر قوچ هم يک ايفه؛ ولی برای برهها هر مقدار كه بخواهند میتوانند هديه كنند. همراه هر ايفه آرد، يک هين روغن زيتون نيز تقديم شود.
12هر وقت كه رهبر بخواهد هديۀ داوطلبانه تقديم كند، خواه هديۀ او قربانی سوختنی باشد و خواه قربانی سلامتی، بايد دروازۀ شرقی حياط داخلی برايش باز شود تا بتواند قربانیهايش را مثل قربانیهای روز سبت تقديم كند. بعد او بايد از همان راه بيرون برود و پشت سر او دروازه بسته شود.
13«هر روز صبح بايد يک برۀ يک ساله بیعيب، بعنوان قربانی سوختنی به خداوند تقديم شود.
14همچنين هر روز صبح هديۀ آردی كه از يک ششم ايفه آرد نرم و يک سوم هين روغن زيتون تشكيل شده باشد، تقديم شود. اين يک قانون دايمی است كه هر روز صبح يک بره و هديۀ آردی همراه با روغن زيتون بعنوان قربانی روزانه، به خداوند تقديم شود.»
15
16خداوند میفرمايد: «اگر رهبر قطعه زمينی به يكی از پسرانش هديه كند، آن زمين برای هميشه به او تعلق خواهد داشت.
17ولی اگر به يكی از غلامانش زمينی ببخشد، آن غلام فقط میتواند آن زمين را تا زمان آزادی خود نگه دارد. بعد آن زمين بايد به رهبر پس داده شود. دارايی رهبر فقط به پسرانش به ارث میرسد.
18رهبر حق ندارد ملک افراد قومم را غصب نمايد و ايشان را از ميان ملک خودشان بيرون كند. اگر او بخواهد به پسرانش زمينی ببخشد بايد از املاک خود بدهد.»
19سپس، آن مرد از دری كه كنار دروازه بود، مرا به اتاقهای مقدس كاهنان كه رو به شمال بودند آورد. آنجا در انتهای سمت غربی اتاقها، او جايی را به من نشان داد
20و گفت: «در اينجا كاهنان گوشت قربانی جرم و قربانی گناه را میپزند و با آردی كه هديه میشود نان درست میكنند. اين كارها را در اينجا انجام میدهند تا چيزی از اين قربانیهای مقدس به حياط بيرونی برده نشود و به قوم صدمهای نرسد.»
21بار ديگر مرا به حياط بيرونی آورد و به هر يک از چهار گوشۀ حياط برد. در هر گوشۀ حياط، اتاق بزرگی به طول بيست متر و عرض پانزده متر ديدم.
22
23دورتادور داخل اين اتاق طاقچهای سنگی چسبيده به ديوار با اجاقی در زير آن قرار داشت كه برای طبخ بكار میرفت.
24او به من گفت: «خادمين خانۀ خدا قربانیهايی را كه قوم تقديم میكنند، در اين اتاقها میپزند.»