1مزمور. سرودی برای شَبّات. چه نیکوست خداوند را ستودن، و در وصف نام تو، ای متعال، سراییدن؛
2بامدادان محبت تو را اعلام کردن، و شامگاهان وفاداری تو را،
3با نوای بربطِ دهتار و نغمۀ چنگ.
4زیرا که تو ای خداوند، مرا به کارهایت شادمان ساختهای؛ پس در وصف اعمال دستهای تو شادمانه میسرایم.
5اعمال تو ای خداوند چه عظیم است، و اندیشههایت چه ژرف!
6مرد وحشی نمیداند و نادان این را درنمییابد
7که هرچند شریران چون علف برویند و بدکاران جملگی بشکفند، برای این است که تا به ابد هلاک گردند؛
8اما تو ای خداوند، تا به ابد متعال هستی!
9زیرا که دشمنانت، ای خداوند، آری دشمنانت، بهیقین نابود خواهند شد، و بدکاران جملگی پراکنده خواهند گشت.
10اما تو شاخ مرا همچون شاخ گاو وحشی برافراشتهای، و روغن تازه بر من فرو ریختهای.
11دیدگانم شکست دشمنانم را دیده است، و گوشهایم خبر سقوط مخالفانِ شریرم را شنیده است.
12پارسا چون درخت خرما خواهد شکفت، و همچون سرو آزاد لبنان نمو خواهد کرد؛
13آنان که در خانۀ خداوند غرس شدهاند، در صحنهای خدای ما خواهند شکفت.
14در پیری نیز میوه خواهند آورد و تر و تازه و سبز خواهند بود،
15تا اعلام کنند که خداوند راست است؛ او صخرۀ من است و در او ذرهای بیانصافی نیست.