1دعای موسی مرد خدا. خداوندگارا، مسکن ما تو بودهای، نسل اندر نسل.
2پیش از آنکه کوهها زاده شوند، یا تو زمین و جهان را به وجود آوری، از ازل تا به ابد تو خدایی.
3انسان را به خاک بازمیگردانی و میگویی: «ای بنی آدم، بازگردید!»
4زیرا هزار سال در نظر تو همچون روزی است که گذشت یا چون پاسی از شب.
5ایشان را همچون سیلاب میروبی؛ همچون خوابند، همچون علفی که بامدادان تازه میشود:
6بامدادان میشکفد و میروید و شامگاهان پژمرده و خشک میشود.
7زیرا به خشم تو پایان میپذیریم، و به غضبت پریشان میگردیم.
8تقصیرهایمان را فرا رویت نهادهای، و گناهان پنهانمان را در پرتو حضورت.
9زیرا روزهایمان به تمامی در خشمت کاهیده میشود، و سالهایمان را چون آهی به سر میرسانیم؛
10روزهای عمر ما هفتاد سال است و اگر قوی باشیم، هشتاد سال. اما مایۀ فخری در آنها جز محنت و اندوه نیست؛ زیرا بهسرعت میگذرند و پرواز میکنیم.
11کیست که از قدرت خشم تو آگاه باشد؟ زیرا خشم تو به عظمت ترسی است که باید از تو داشت.
12پس ما را بیاموز تا روزهای خود را بشماریم، تا دلی خردمند حاصل کنیم.
13خداوندا، برگرد! تا چند؟ بر بندگانت شفقت فرما.
14صبحگاهان ما را از محبت خود سیر کن تا تمامی عمرمان شادمانه بسراییم و شادی کنیم.
15شادمانمان گردان در عوض روزهایی که مبتلایمان ساختی، و سالهایی که بلا دیدیم.
16اعمال تو بر بندگانت نمایان شود و کبریایی تو بر فرزندان ایشان.
17لطف خداوندگارْ خدای ما بر ما باد! عمل دستهای ما را برایمان استوار گردان؛ آری، عمل دستهای ما را استوار گردان.