1برای سالار سرایندگان: در مایۀ ’یِدوتون.‘ مزمور داوود. تنها برای خدا جان من در سکوت انتظار میکشد، زیرا نجات من از جانب اوست.
2او یگانه صخره و نجات من است، و دژِ بلند من، پس هرگز جنبش نخواهم خورد.
3تا به کِی بر مردی هجوم میآورید تا جملگی وی را به قتل رسانید، همچون دیواری خمیده و حصاری لرزان؟
4بهیقین بر آنند که او را از جایگاه بلندش سرنگون کنند؛ از دروغ گفتن لذت میبرند؛ با دهان خود برکت میدهند، اما در دلهایشان نفرین میکنند. سِلاه
5تنها برای خدا، ای جان من، در سکوت انتظار بکش! زیرا امید من از جانب اوست!
6او یگانه صخره و نجات من است؛ و دژ بلند من، پس جنبش نخواهم خورد.
7بر خداست نجات و عزت من؛ صخرۀ نیرومند و پناه من در خداست.
8ای قوم، همواره بر او توکل کنید، و سفرۀ دل خویش را بر او بگشایید؛ زیرا که خدا پناه ماست. سِلاه
9براستی که بنیآدم نَفَسی بیش نیستند، و آدمیان فریبی بیش نی؛ در کفۀ ترازو بالا میروند، زیرا جملگی با هم از بخار نیز سبکترند!
10بر ظلم توکل مکنید و به مالِ دزدی امید مبندید؛ و هرچند بر داراییتان افزوده گردد، دل بدان مبندید.
11خدا یک بار گفته است و من دو بار شنیدهام که: قدرت از آن خداست
12و محبت نیز از آن تو، ای خداوندگار. بهیقین که تو هر کس را سزا خواهی داد، بر حسب آنچه کرده است.